Η Αρρενωπότητα

Η τραγωδία της ψυχανάλυσης είναι ότι το υποκείμενο είναι εγγενώς διχασμένο. Επιπλέον, η γνώση μας είναι πάντα περιορισμένη από αυτό που αποκαλούμε ασυνείδητο. Βασανιζόμαστε, ως υποκείμενα, από το άγχος ότι η απόλαυση μας δεν είναι ποτέ αρκετή. Με άλλα λόγια, καθοδηγούμαστε από μια εγγενή δυσαρέσκεια και μια αίσθηση ανεπάρκειας. Έχουμε διαρκώς την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι ακόμα. Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό αλλά έχουμε την αίσθηση ότι υπάρχει και το θέλουμε. Είναι αυτό το οποίο η ψυχανάλυση αναγνωρίζει ως φαλλική απόλαυση.

Πρόκειται για εκείνη την μορφή απόλαυσης που οι περισσότεροι από μας βιώνουμε συνήθως. Με άλλα λόγια, την στιγμή που νομίζουμε ότι αποκτήσαμε το αντικείμενο της επιθυμίας μας – είτε πρόκειται για ένα άλλο πρόσωπο, είτε για ένα καινούργιο αγαθό ή ακόμη μια δύσκολη ιδέα που πασχίζαμε να συλλάβουμε – παραμένουμε ανικανοποίητοι. Είμαστε απογοητευμένοι και έχουμε μια αίσθηση ότι η επιθυμία μας δεν έχει ικανοποιηθεί πλήρως. Αυτή η αίσθηση δυσαρέσκειας που πάντα μας αφήνει να θέλουμε κάτι ακόμα είναι ακριβώς αυτό που η ψυχανάλυση αποκαλεί φαλλική απόλαυση και χαρακτηρίζει την αρρενωπή δομή. Μια αρρενωπή δομή χαρακτηρίζεται – και αυτό είναι χαρακτηριστικό της αρρενωπότητας – από την λανθασμένη σκέψη ότι το αντικείμενο έχει την ικανότητα, ότι μπορεί, να ικανοποιήσει πλήρως την επιθυμία μας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου σε αυτό το σημείο ότι η φαλλική απόλαυση δεν είναι αρσενική – με την έννοια ότι μόνο οι άνδρες μπορούν να την βιώσουν. Βιώνεται και από τους άνδρες και από τις γυναίκες και ορίζεται ως φαλλική στον βαθμό που χαρακτηρίζεται από την αποτυχία.     

Τα Μαθηματικά των Ταυτίσεων

Τα σύμβολα ( i ), (i + 1), ( 1 ) και το 1/(i + 1)

( i ) = το βρέφος πριν την ταύτιση του με το «Εγώ» («Εαυτός»).

( 1 ) = το όνομα της εκάστοτε ταύτισης στην οποία εγκαλείται κάθε φορά (η πρώτη έχει το όνομα «Εγώ»)

(i + 1) = το υποκείμενο της γλώσσας.

1/(i+1)= Το όνομα της ταύτισης υποκαθιστά το υποκείμενο (αυτό συμβολίζεται από την μπάρα)

 

 

 

Όμοια η 5η ταύτιση του υποκειμένου οδηγεί στο ( 1 )

Η 6η ταύτιση οδηγεί στο ( i + 1 )

H 7η ταύτιση οδηγεί, με την σειρά της, στο ( (i+1)/2)

Η 8η οδηγεί στο ( 1 )

Η 9η στο ( i + 1 )

Και ούτω κάθε εξής.

Η σειρά, έτσι, επεκτείνεται στο άπειρο.

Συμπέρασμα: η 1η, η 4η , 7η, 10η , 13η, … ταύτιση οδηγούν στο (  (i+1)/2 ), στον διχασμό του.

Η 2η, 5η, 8η , 11η, 14η, … ταύτιση οδηγούν στο ( 1 ), στην ολοκλήρωση του.

Η 3η , 6η, 9η , 12η , 15η , … ταύτιση οδηγούν στο ( i + 1 ), στο υποκείμενο της γλώσσας.

Με άλλα λόγια, υπάρχει μια περιοδικότητα στις ταυτίσεις για το υποκείμενο. Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε, ότι το αρχικό ( i ) δεν επαναλαμβάνεται στην ζωή του υποκειμένου. Παραμένει για πάντα απωθημένο στο ασυνείδητο του.