«Όταν η ΕΡΤ1 πρόβαλε το αφιέρωμα για το έργο μου, αρχές του ’83, εγώ
έκλεινα τα πενήντα. Ήταν το πρώτο αφιέρωμα που μου γινόταν ύστερα από είκοσι
ένα χρόνια στο τραγούδι. Μέχρι τότε είχα γράψει ήδη τα περισσότερά μου
τραγούδια, αλλά κανείς δε μου είπε μία καλή κουβέντα, εκτός από το Νίκο Γκάτσο.
Ήμουν το αποπαίδι του τραγουδιού. Επιπλέον εισέπραττα (αν δε με αγνοούσαν) κι
ένα άγριο σνομπάρισμα από τους χατζιδακικούς, τους θεοδωρακικούς, τους
σαββοπουλικούς και τους μαρκοπουλικούς. Όλα αυτά τα χρόνια, από το ΄68 περίπου
και μετά, τα τραγούδια που κυρίως τραγουδιώντουσαν ήταν του Μούτση, του Λοΐζου,
του Σπανού και τα δικά μου. Η κουλτούρα όμως λιποθυμούσε ακούγοντας «έργα!».
Πρωτοτυπίες, συνθηματολογίες κι άλλα ανιαρά κατασκευάσματα που ο χρόνος τα
κατάπιε.»
«Τώρα πολλές φορές, όταν καθόμαστε στο τραπέζι, ρίχνω μία ματιά στο
πιάτο με το φαγητό, στο ψωμί, στα ρούχα μας, σε όλα, και λέω συγκινημένος στα
παιδιά και στη γυναίκα μου: Κοιτάξτε!
Όλα αυτά τα αγαθά είναι απο τα τραγούδια μας. Αυτά μας τρέφουν. Αυτά μας
ντύνουν. Αυτά μας ζούνε.»
«Καθώς περνάει ο καιρός, κάτι διαρκώς αλλάζει στη ζωή μας. Κάτι που δε
μπορώ εγώ να το προσδιορίσω, γιατί δεν είμαι κοινωνιολόγος. Εγώ απλώς τραγούδια
γράφω. Σαν πολίτης όμως που είμαι, εδώ και χρόνια τώρα, νιώθω μία ανησυχία γι΄αυτά
που έρχονται και γι΄αυτά που θα΄ρθουν. Χρόνια ποντάρουμε σε μία κούφια
αισιοδοξία και σε χάρτινα οράματα [...]. Βαδίζουμε σε μία τυφλή λεωφόρο. Χωρίς
σημάνσεις, χωρίς πινακίδες. Στην προσπάθειά μας για καλύτερη ζωή, ξεχάσαμε τι
είναι ζωή.»
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Σταύρου
Κουγιουμτζή «Ανοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια».
Ο Σταύρος Κουγιουμτζής ήταν ένας
μελαγχολικός συνθέτης. Και ένας μελαγχολικός άνθρωπος. Κάτι καθόλου κακό. Το
αντίθετο. Λείπουν σήμερα οι μελαγχολικοί άνθρωποι. Γιατί ήταν ένας άνθρωπος που
ρουφούσε μέσα του ένα σωρό συναισθήματα, αλλά και παθογένειες του κόσμου μας.
Την αγάπη, τη θλίψη, τη νοσταλγία, την ανάγκη, την απομόνωση, τα όνειρα και τη
μοναξιά των ανθρώπων γύρω του. Φαινόταν από τις μελωδίες του κι από τους
στίχους που έγραφε ή που διάλεγε. Έδινε στέγη και τροφή σε αυτά τα συναισθήματα
και μετά τα ελευθέρωνε πίσω σαν τραγούδια.
Στις 12 Μάρτη του 2005, ένα
Σαββατόβραδο, ο Σταύρος Κουγιουμτζής έφυγε από κοντά μας.
Παρότι δε, τα πανέμορφα, στο
σύνολό τους, τραγούδια του τα τραγούδησαν μεγάλες φωνές του ελληνικού
τραγουδιού, ο Κουγιουμτζής ταυτίστηκε με τη φωνή ενός μόνο ερμηνευτή, του
Γιώργου Νταλάρα. Κι αυτό, όχι τυχαία, αφού ο Νταλάρας τραγούδησε, αφενός, τα
περισσότερα τραγούδια του κι, αφετέρου, σχεδόν αποκλειστικά, τις μεγαλύτερες
επιτυχίες του.
Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ ξεχωριστοί, που αξίζει να ζεις, μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις, κάποτε…!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου