το ''απόλυτα εντάξει''

Αυτό το ''απόλυτα εντάξει'' πάντα με τρόμαζε. Μου δημιουργούσε κάτι σαν ναυτία. Κάτι μου ‘λεγε πως η αγάπη δε βολεύεται στην απόλυτη τάξη. Είναι στο λίγο, στο ελάχιστο φάλτσο. Στο αδιόρατα στραβό. Δεν είναι πουκάμισο κολλαριστό η αγάπη. Είναι ρούχο τσαλακωμένο. Φορεμένο. Με τα σημάδια του ιδρώτα να διακρίνονται πάνω του. Αποτελεί την ερμηνεία στην επιθυμία του Άλλου. Είναι η απάντηση στο «Τι θέλεις?» του Άλλου. Η απάντηση της αγάπης είναι «Είμαι αυτό που σου λείπει ..με την αφοσίωση μου σε σένα, με τη θυσία μου για σένα, θα σε γεμίσω, θα σε ολοκληρώσω». Ενέχει μια φαντασιακή αμοιβαιότητα αφού «να αγαπάς» σημαίνει., «κατ¨ ουσία να θέλεις να αγαπηθείς». Αυτό το «θέλω να αγαπηθώ» δημιουργεί την έλλειψη μου, άρα την επιθυμία μου. Ο Άλλος τώρα μου φαίνεται, μου φαντάζει πλήρης. Τον φθονώ. Φθονώ σημαίνει δεν αντέχω την απόλαυση που του δημιουργεί η πληρότητα του. Στα μάτια μου αυτός είναι «απόλυτα εντάξει» και εγώ τι είμαι? Ελλιπής, γι αυτό επιθυμώ. Στον φθόνο το υποκείμενο στερείται του αγαθού, του αντικειμένου ενώ ο άλλος το έχει, είναι γεμάτος. Να που στηρίζεται η επιθυμία στον φθόνο. Βέβαια, δεν εμφανίζεται έτσι στην συνείδηση μας. Η τελευταία μετατρέπει, μετουσιώνει τον φθόνο σε μια άλλη λέξη με θετικό πρόσημο: Θαυμασμό. Τώρα μπορώ να του μοιάσω αφού τον … θαυμάζω. Τώρα το «θαυμάζω» (φθονώ) σημαίνει αφιερώνομαι με «ζήλο» στη διεκδίκηση ενός προσώπου ή μιας κατάστασης που αισθάνομαι ότι δεν κατέχω Και αυτό δεν ενέχει τίποτε το κακό, το αρνητικό σε μένα! Έτσι αντί για το πραγματικό «φθονώ» ονειρεύομαι (φαντασιώνομαι) το φαντασιακό «θαυμάζω» και κάνω την δουλειά μου. Θα μου πει, όμως, κάποιος: Τα όνειρα, συνήθως, προδίνουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν. Θα απαντήσω: Ομως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να έχεις σταμπάρει την έξοδο κινδύνου από τα όνειρα σου. Τότε σώζεσαι. Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτε δεν είναι στη ζωή το παν! Εχει και παρακάτω, έχει και άλλο. Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου! Οταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Οσο χάνεις, τόσο κολλάς. Εχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή. Ανήκει στα σκληρά ναρκωτικά. Αν εθιστείς, μάλλον τελείωσες. Εκτός αν πετύχεις στις καλές του το Θεό. Συμβαίνει. Εγώ τα έχω βρει μια χαρά με τη ζωή. Γίναμε κολλητάρια και τα περνάμε περίφημα. Πάω ως εκεί που με παίρνει. Για να χαίρομαι. Κι αν έχω κέφι, προχωρώ ως εκεί που δε με παίρνει. Για να μαθαίνω.

Καθένας έχει διαλέξει μόνος του το σταυρό του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται, ή αν δεν το συνειδητοποιεί πολλές φορές.
Εγώ την τρέλα μου την φοράω καπέλο, μεγάλε. Δεν την αφήνω να μου γίνει θηλιά. Κι όσο για την παράγκα μου, μόλις δω πως πιάνει κοριούς, ανάβω ένα σπίρτο και την καίω. Δεν το ‘χω για τίποτα. ‘’Πόσο κάνει;’’ Λέω στη μοίρα μου. Τι χρωστάω; Τόσο… Μου λέει. Παρ’ τα και δίνε του. Έχω ένα ραντεβουδάκι με την επόμενη μέρα…