jouissance

 

 Υπάρχει μια γαλλική λέξη που γράφεται jouissance που στην πραγματικότητα συνιστά τμήμα της Αγγλικής Λογοτεχνικής Παράδοσης του 16ου αιώνα. Αν και σημαίνει «απόλαυση» αποτελεί τον τρόπο μέσα από τον οποίο η ψυχανάλυση αναφέρεται ΣΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΕΚΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ.
Υπερβολική διέγερση ή ερεθισμός ή ίσως πάρα πολύ λίγη διέγερση όπως συμβαίνει σε ορισμένες κατατονικές καταστάσεις.
Η jouissance, στο 99% των περιπτώσεων, γίνεται αισθητή με την μορφή ανυπόφορης οδύνης. Είναι κάτι που βρίσκεται εκτός γλώσσας (πέρα από το συμβολικό), στερείται νοήματος, κάτι που επιμένει και επιστρέφει στο σώμα για να μας κάνει να υποφέρουμε. Το πρόβλημα είναι ότι εκείνο το οποίο ζούμε όταν υποφέρουμε βιώνεται από τις ασυνείδητες ορμές μας ως μια ικανοποίηση!
Η ανθρώπινη ζωή τώρα αποκτά ξεκάθαρο σκοπό: Γεννιόμαστε με jouissance στο σώμα, ένα περίσσευμα διέγερσης ή έναν βομβαρδισμό ερεθισμού από το οποίο το σώμα πρέπει να απαλλαγεί. Καθώς μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, η jouissance αποστραγγίζεται από το σώμα: απογαλακτισμός, εκπαίδευση, κανόνες και ρυθμίσεις της κοινωνικής μας ζωής κ.λπ. Πράγματι η διέγερση ενός μικρού παιδιού σπάνια παρατηρείται σε ενήλικες. Αυτό αποδεικνύει την συστηματική εκκένωση της jouissance από το σώμα. Εν τούτοις ένα μικρό κομμάτι παραμένει παγιδευμένο στις ακμές και στα χείλη του σώματος μας ή στις ερωτογενείς μας ζώνες, στις προνομιακές περιοχές διέγερσης. Επίσης κάτι από την jouissance παραμένει μέσα στα συμπτώματα. Ένα σύμπτωμα, κάτι στο μυαλό μας ή στο σώμα μας που εισβάλλει στην ζωή μας και μας προκαλεί δυστυχία, αντιπροσωπεύει ένα τμήμα της jouissance που δεν έχει αποβληθεί και επιστρέφει για ΝΑ ΔΙΑΤΑΡΑΞΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ.
Η Ανάλυση λοιπόν, στοχεύει στο «Πέρασμα»: στην ρύθμιση της jouissance, αυτού του περισσεύματος, από την γλώσσα! Κυρίως προσφέροντας του νέες διαδρομές ή παρακάμψεις μέσα από το δίκτυο των αναπαραστάσεων.
Αυτή η θέση αμφισβητεί αυτόματα όλες εκείνες τις θεραπείες που πρεσβεύουν ότι ο οργανισμός μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά μέσα από μη – συμβολικές πρακτικές, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ…
Α, και κάτι τελευταίο: Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου,
πως οι "άλλοι" κάποτε θ αλλάξουν.
Ξέχνα την, να χαρείς.
Οι "άλλοι" την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα.
Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς.
Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς...