Το εγώ καταναλώνει μια ποσότητα ενέργειας για να κρατήσει απωθημένες τις ενορμήσεις που θεωρεί επικίνδυνες. Αυτή την ενέργεια να κρατήσει μακριά από το εγώ την ενορμητική ενέργεια την αποκαλούμε αντικάθεξη (Πολύτιμη λειτουργία για το Εγώ όμως έχει και το τίμημα της: το καθιστά φτωχότερο). Ως συνέπεια η jouissance δεν εκκενώθηκε από το σώμα τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τώρα αναγκαίο, ασυνείδητα, να χρησιμοποιήσουν άλλους μηχανισμούς άμυνας – πιο πρωτόγονους, όπως η προβλητική ταύτιση, η άρνηση, η εξιδανίκευση, η απαξίωση – προκειμένου (ασυνείδητα, επαναλαμβάνω!) τελικά να «φορτώσουν» στους άλλους αυτό το περίσσευμα διέγερσης (jouissance) που οι ίδιοι δεν μπορούν να αντέξουν. Δημιουργούν έτσι εξαρτητικές σχέσεις με τους άλλους. Είναι η μόνη τους διαφυγή: Τα εν λόγω υποκείμενα διέπονται από άρνηση της διαφορετικότητας ή αλλιώς από την ανάγκη μη διαφοροποίησης η οποία προκύπτει από την αίσθηση αποκλεισμού τους από τη ζωή του άλλου από την επιθυμία του, την ικανοποίηση του. Λένε: δεν είμαι για τον άλλον που αγαπάω, ούτε το αντικείμενο της επιθυμίας του, ούτε της χαράς του. Από την ανάγκη αυτή προκύπτει το εξής παράδοξο. Το υποκείμενο ενώ έχει έντονη τάση εξάρτησης από τον άλλο αλλά και επειδή αυτό του είναι αφόρητο (επειδή δεν αντέχει την ματαίωση που επιβάλει η διαμεσολάβηση για την ικανοποίηση μιας επιθυμίας ή την οδύνη της απώλειάς) τελικά από τον θαυμασμό (εξύψωση) καταπίπτει στον φθόνο προς τον άλλον και επιχειρεί να τον καταστρέψει μέσω της απαξίωσης του ώστε τελικά να τον ελέγξει και να μην τον χάσει.
Η παραδοξότητα του εγχειρήματος αντιστρέφει τελικά την σχέση εξάρτησης με το άλλον κάνοντας τον να αντεξαρτάται αυτός από το υποκείμενο με έναν παιδικό και πρωτόγονο τρόπο. Η τάση εξάρτησης αντιμετωπίζεται με την καταστροφή και η τάση μη εξάρτησης με τον έλεγχο του άλλου. Βασική συνέπεια αυτής της τακτικής είναι η αντικειμενικοποίηση (Με τον όρο αντικειμενοποίηση εννοώ ότι η υποκειμενικότητα του άλλου χρησιμοποιείται σαν ένα εργαλείο ευχαρίστησης και όχι ως στόχος) του άλλου ο οποίος καταντάει να χρησιμοποιείται ως ένα σκεύος (για το άδειασμα της jouissance). Είναι περισσότερο αντικείμενο φθόνου παρά αγάπης. Αυτή η αίσθηση «χρήσης» που βιώνει τώρα ο άλλος από το εν λόγω υποκείμενο είναι αφόρητη γι αυτόν ενώ ο πόνος είναι ανείπωτος. Τώρα η αρχική γλυκύτητα και αθωότητα του υποκειμένου έχει μετατραπεί και βιωθεί από την ψυχή του άλλου ως σκληρότητα και πονηρία. Ο αρχικός θαυμασμός που εξύψωνε την υποκειμενικότητα του άλλου έχει μετατραπεί και βιωθεί από εκείνον σε φθόνο και απαξίωση. Να λοιπόν, οι πηγές του ψυχικού πόνου από τον οποίο υποφέρουν οι άνθρωποι που αποκτούν στενές σχέσεις με υποκείμενα στα οποία δεν ολοκληρώθηκε η Πατρική λειτουργία και η jouissance δεν γίνεται να εκκενωθεί από το σώμα τους μέσω της ανώτερης άμυνας που δεν είναι άλλη από την μετουσίωση. Να θυμίσω εδώ ότι: μετουσίωση είναι η λειτουργία του εγώ, βάσει της οποίας εναρμονίζονται και βρίσκουν δυνατότητες έκφρασης οι ενορμητικές τάσεις με ένα ώριμο και αποδεκτό τρόπο τόσο από το εγώ όσο και από το περιβάλλον.
Τελικά θα έλεγα ότι τέτοιου είδους άνθρωποι μολύνουν την ζωή με το πέρασμα τους από αυτήν, δυστυχώς, χωρίς να το επιδιώκουν, χωρίς να το θέλουν, αφού ολόκληρη η λειτουργία τους είναι ασυνείδητη …
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου