Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι
ίδιοι εμείς – την πρώτη μέρα που διστάσαμε να πάρουμε μια απόφαση ή που
σταθήκαμε εύκολοι σε μιαν αναβολή.Όλα όσα αρνηθήκαμε – αυτό είναι το πεπρωμένο
μας.
Είπα σε κάποιον:
«Έμαθα να χτίζω τείχη όχι για να
εμποδίσω κάποιους να μπουν στη ζωή μου, αλλά για να δω ποιοι θα σκαρφαλώσουν
για να μπουν στην καρδιά μου...»
Μου απάντησε:
"Να ματώσει λίγο τα γόνατά
του ο άλλος, προκειμένου να προσπαθήσει να σε πλησιάσει, ναι!
Να γρατσουνίσει τα χέρια του,
εντάξει!
Αλλά, ως εκεί, ρε φίλε. Στο κάτω
- κάτω, ας πρόσεχες."
Κι έτσι…είναι κάτι νύχτες, που τ'
αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει
την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα
σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε
θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να
χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η
αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι
ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.
«Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου
λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.” Είν' αυτές οι νύχτες, που τ'
άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν'
αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της
μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου