Αν...

Κι έρχονται κάποιες βραδιές, μάλλον μελαγχολικές, που οι συνθήκες σε βάζουν να κάνεις τον απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής σου. Φέρνεις τότε στην μνήμη σου όλους όσους πέρασαν. Φίλους… Εχθρούς… Γνωστούς… Απλούς περαστικούς…Ακόμα και αυτούς, που δεν έβρισκαν τίποτα ενδιαφέρον στη δική τους ζωή κι επέλεξαν να βολτάρουν στη δική σου, μήπως και καταφέρουν να δώσουν νόημα στη δική τους. Σκέπτεσαι όλους αυτούς και τους μετράς.

Ο χρόνος δικάζει. Άλλοτε γράφει κι άλλοτε διαγράφει. Και το συμπέρασμα; Λίγοι είναι οι άνθρωποι που έμειναν κοντά σου ουσιαστικά. Που σε άντεξαν. Που νοιάζονται. Που σε αγάπησαν πραγματικά. Που παραμένουν συνοδοιπόροι στο  ταξίδι σου.

Είναι εκείνη η ώρα, εκεί κάπου στο τέλος του μετρήματος, που ομολογείς στον εαυτό σου: «Λίγοι…πολύ λίγοι!»

Και τότε, εντελώς αυθόρμητα, έρχεται εντός σου εκείνο το «αν»…

Αν πάντα η ψυχή μου ήταν καλοντυμένη και υποδέχονταν με ένα καλωσόρισμα κάθε καινούργια ιδέα…Αν το καράβι σου έφτανε από το λιμάνι της φαντασίας στο λιμάνι της πραγματικότητας χωρίς να χρειαστεί να «πετάξει» κανένα από τα αγαθά που φόρτωσε…Αν στην προβλήτα σε περίμεναν όλοι εκείνοι που αγάπησες με αγκαλιές και χειροκροτήματα…Αν δεν παρασυρόσουν τόσες φορές από ενθουσιασμούς και φρούδες ελπίδες και δεν έχανες την ρότα σου…Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μάζεψες με τόση αφοσίωση και στοργή ήξερες από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι…Μπορεί και να το ξέρες, αλλά σε έφαγε η αναθεματισμένη η ουτοπία! Αν δεν είχες αφήσει την πόρτα της ψυχής σου ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι… Τι απερισκεψία κι αυτή. Πάντα τους ληστές τους περνούσες για κατατρεγμένους! Αν, ως μαθηματικός, ήσουν καλύτερος  μετεωρολόγος. Αν ήξερες να διαβάζεις εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπεις τις καταιγίδες…Αν δεν χαμογελούσες, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ’ αυτόν που ερχόταν καταπάνω σου μ’ενα σουγιά… Λέγοντας «αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του». Αν είχες υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψεις τη ζωή σου…Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά. Αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση… Ο υπερβάλλων ζήλος…Η περιττή γενναιοδωρία! Αν δεν είχες, τόσες φορές, μπερδέψει την ανατολή του ήλιου με την δύση του…Αν, αν, …, αν τόσα πράματα τα είχες κάνει αλλιώς…τότε ίσως οι «λίγοι» να τανε «πολλοί» τώρα.

Άντε καλέ, σιγά τώρα, έχει δίκιο ο Ελύτης…

«Αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.

Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα..

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα».