Περί Ευτυχίας ο λόγος ...

Η μεγάλη ψευδαίσθηση της εποχής μας έγκειται στο γεγονός ότι τα αντικείμενα μάς δίνουν την ευτυχία. Η σχέση με τον/-η σύντροφο δεν πάει καλά; Άλλαξε σύντροφο. Έχεις έναν ψυχοθεραπευτή με τον οποίο δεν προχωράς; Άλλαξε τον. Πηγαίνεις σε ένα σχολείο κι έχεις πρόβλημα; Άλλαξε σχολείο. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που φαίνεται πως η ευτυχία εξαρτάται από το αντικείμενο και πως αλλάζοντας το αντικείμενο μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Η κλινική εμπειρία της ψυχανάλυσης διδάσκει το αντίθετο, ότι δηλαδή σ” αυτές τις αλλαγές αντικειμένου υπάρχει η ίδια η δυστυχία. Αυτό που κυρίως προέχει είναι η αλλαγή της σχέσης του υποκειμένου με την επιθυμία του.
Είναι γνωστό ό,τι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν νοιάζονται και τόσο για τους άλλους. Ούτε οι πολύ δυστυχισμένοι νοιάζονται . Αυτοί που απλώνουν το χέρι, είναι εκείνοι που το παλεύουν. Εκείνοι αναζητούν συνοδοιπόρους στην ανηφόρα, συνταξιδιώτες στ’ όνειρο, συγκατοίκους.

Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία. Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους. Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν. Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν. Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται. Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα. Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή. Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.
Ακούστε λίγο: ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΕΙΣ
Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο. Nα μετράς τι έδωσες εσύ. Τι εγώ. Τι ο άλλος. Ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις τον σκασμό. Ή κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες.
«Γι’ αυτό αν τύχει και μ’ αγαπήσεις πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ. Κι εδώ. Κι εκεί.» Κατερίνα Γώγου