Γιούργκεν Κλοπ: «Αν υπάρχει κάτι που δεν θα κάνω ποτέ στη ζωή μου, είναι να ψηφίσω δεξιά»

«Είμαι αριστερός βέβαια. Περισσότερο αριστερός παρά κεντρώος. Πιστεύω στο κράτος πρόνοιας. Δεν είμαι ιδιωτικά ασφαλισμένος. Ποτέ δεν θα ψηφίσω για ένα κόμμα επειδή υποσχέθηκαν να μειώσουν τον υψηλότερο φορολογικό συντελεστή. Η πολιτική μου κατανόηση είναι αυτή: Εάν εγώ πηγαίνω καλά, θέλω και άλλοι να πηγαίνουν καλά. Αν υπάρχει κάτι που δεν θα κάνω ποτέ στη ζωή μου, είναι να ψηφίσω δεξιά», αναφέρει ο Γιούργκεν Κλοπ σε ένα απόσπασμα του βιβλίου.

Όμως οι Άγγλοι προχωράνε περισσότερο, θυμίζοντας ότι η επιλογή της Λίβερπουλ, δεν ήταν τυχαία από τον Γερμανό προπονητή, θυμιζοντας ότι πριν από τους «κόκκινους», είχε αρνηθεί άλλες προτάσεις.

«Η Λίβερπουλ ήταν πάντα ένας σύλλογος που δεν μπορείς να διαχωρίσεις πλήρως από την πολιτική. Η Ιστορία της πόλης ως προπύργιο της εργατικής τάξης, των συνδικάτων και του αντι-τρομοκρατικού συναισθήματος που κορυφώθηκε κατά τα χρόνια της Θάτσερ και παρέμεινε δυνατός από τότε. Η ομάδα, με τη σύγχρονη μορφή της, δημιουργήθηκε από τον Μπιλ Σάνκλι, έναν άνθρωπο που δεν φοβόταν να εκφράσει τις πολιτικές του απόψεις ή να βλέπει το επιτυχημένο ποδόσφαιρο ως κάτι που, ιδανικά, θα κτιζόταν στη βάση του κοινωνικού σοσιαλισμού. Ήταν ξεκάθαρος στην πολιτική του: «Ο σοσιαλισμός δεν είναι πραγματικά πολιτική. Είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι η ανθρωπότητα. Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ζήσεις και να γίνεις πραγματικά επιτυχής είναι με συλλογική προσπάθεια, με όσους εργάζονται ο ένας για τον άλλον, ο καθένας να βοηθά ο ένας τον άλλο και όλοι να έχουν μερίδιο των ανταμοιβών στο τέλος της ημέρας. Είναι ο τρόπος που βλέπω το ποδόσφαιρο και τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Ο ύμνος της ομάδας, μάλιστα, μοιάζει να μιλάει με την κοινοτική νοοτροπία που ενσωματώνει αυτές οι πεποιθήσεις», αναφέρεται σχετικά από το liverpool echo.

Για όλα αυτά, όπως υπογραμμίζεται, πιθανόν να μην αποτελεί έκπληξη για τους περισσότερους να ακούν τον Κλοπ να λέει ότι απέρριψε άλλες ομάδες, πριν φτάσει στο Λίβερπουλ. Άλλους συλλόγους με περισσότερα χρήματα και πιο πρόσφατες επιτυχίες ή που βρίσκονται σε πιο γνωστές τοποθεσίες.

«Ο Κλοπ, ωστόσο, αισθάνθηκε μια σχέση που τον οδήγησε στο σύλλογο, μια σύνδεση βασισμένη, τουλάχιστον εν μέρει, στο ήθος και την Ιστορία της ομάδας και στην πολιτική της πόλης. Με λίγα λόγια, τα ίδια στοιχεία που προσελκύουν τόσους πολλούς στον σύλλογο του μεγάλου λιμανιού».

Το ασυνείδητο είναι η πολιτική, ισχυρίζεται η ψυχανάλυση. Αυτή είναι μια θέση που θεωρήθηκε ξερή και παράλογη ώστε να τολμούν κάποιοι να την παραμερίζουν ελαφρά τη καρδία! Πως να εξηγήσουμε τότε το φαινόμενο  liverpool; Πως να εξηγήσουμε ότι πλήθος κόσμου ανά τον πλανήτη, ερωτεύθηκε την κόκκινη αρμάδα που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμα της, τις δεκαετίες του ’70 και ’80; Πως να εξηγήσουμε το γεγονός ότι ένας Γερμανός προπονητής γεννημένος στην Στουτγκάρδη στις 16 Ιουνίου 1967 απορρίπτει προτάσεις εκατομμυρίων ευρώ των Ρεάλ Μαδρίτης, Μπάγερν Μονάχου, Γιουβέντους για να συνδέσει την μοίρα του με μια πόλη, μια ομάδα που η αντίδραση απέναντι στο κατεστημένο είναι γραμμένο στο ασυνείδητο της και χαρακτηρίζει όλη την νεότερη ιστορία της;

Διότι έτσι είναι. Για όσους δεν γνωρίζουν πάνε σχεδόν  τέσσερις δεκαετίες από τότε, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1981, που άφησε την τελευταία του πνοή ο Μπιλ Σάνκλι και η περιβόητη ρήση του «Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είμαι απογοητευμένος με αυτή την άποψη. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως είναι κάτι πολύ σημαντικότερο από αυτό» έχει χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές.

Πρόκειται για τον θρυλικό Σκωτσέζο προπονητή που την 1η Δεκέμβρη του 1959 άφηνε τη Χάντερσφιλντ για να προσληφθεί  από τους «κόκκινους». Ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία του συλλόγου αλλά και της πόλης με την επιμονή του να διδάξει την μαγεία του ποδοσφαίρου έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, σε επίπεδο κοινωνίας: «Η Λίβερπουλ δημιουργήθηκε για μένα κι εγώ για τη Λίβερπουλ» συνήθιζε να λέει. Ο Μπιλ Σάνκλι δεν ήταν απλώς αυτός που «έκανε τους ανθρώπους ευτυχισμένους» όπως γράφει έξω από το Άνφιλντ, ούτε απλά ήταν σημαντικός επειδή μετέτρεψε μια μέτρια ομάδα σε απόλυτη πρωταγωνίστρια. Οι άξιοι συνεχιστές της πορείας του δημιουργού της «ιδέας», Paisley, Fagan και Dalglish πέτυχαν να υλοποιήσουν αυτήν την ιδέα. Για δείτε μια απόδειξη αυτού του γεγονότος: Hillsborough. 15 Απριλίου του ’89 στον ημιτελικό του F.A. CUP ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Νότιγχαμ Φόρεστ σημειώνεται η μεγαλύτερη τραγωδία στα χρονικά της Αγγλικής κοινωνίας. 96 οπαδοί της Λιβερπουλ δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Η θέση της Αστυνομίας σε συνδυασμό με το εμετικό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Sun την επομένη της τραγωδίας, συνθέτουν μια κατάσταση που θίγει το σύλλογο, την υπόληψη και την αξιοπρέπεια των αδικοχαμένων οπαδών όσο και των συγγενών τους. Η κοινωνία της πόλης του μεγάλου λιμανιού συσπειρώνεται και ξεκινά μια άνιση μάχη που θα κρατήσει 27 χρόνια μέχρι την τελική δικαίωση. Η Αστυνομία αποδέχεται τα ολέθρια λάθη της και η Sun δημοσιεύει πρωτοσέλιδο συγνώμης προς τους συγγενείς των θυμάτων. Η κοινωνία του μεγάλου λιμανιού βγαίνει νικήτρια και αυτό έχει ως αποτέλεσμα ακόμα περισσότεροι φίλοι ανά τον κόσμο να υιοθετήσουν την ιδέα του συλλόγου που μαχόταν συνεχώς απέναντι στο κατεστημένο της Αγγλικής Πολιτείας βιώνοντας μάλιστα και ακραίες τιμωρίες από τη Σιδερά Κυρία, Μάργκαρετ Θάτσερ. Η λαϊκή τάξη τα χρόνια εκείνα έβλεπε στην παρουσία του συλλόγου της Λίβερπουλ, κάτι ανατρεπτικό που πάλευε για τη δικαιοσύνη έχοντας ως αντίπαλο τον αυταρχισμό της κυβέρνησης και την αναλγησία της στα θέματα του ποδοσφαίρου με αποτέλεσμα να βρίσκει στον ποδοσφαιρικό σύλλογο ένα βήμα αντίδρασης προς αυτές τις τακτικές.

Και σήμερα έχουμε τον Γιούργκεν Κλοπ! Έναν αντισυμβατικό προπονητή που δήλωσε όσα υποψιαζόμαστε. Πως είναι αριστερός. Πως διάλεξε την Λίβερπουλ γιατί ανάμεσα σε όλα τα άλλα είναι η ομάδα των εργατών, των ναυτεργατών.

Λίβερπουλ και για τον Γιούργκεν Κλοπ λοιπόν. Διότι σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο δημιουργεί star οι οποίοι υπογράφουν χρυσοφόρα συμβόλαια και κολυμπούν στο χρήμα, λουσμένοι από τα φώτα της δημοσιότητας, είναι πολύ δύσκολο - σχεδόν απίθανο - να βρεις ανθρώπους με κοινωνική γείωση όπως ο Γερμανός τεχνικός.

Ο Γιούρκεν Κλοπ είναι ένας αντιστάρ. Ένας αντιήρωας του ποδοσφαίρου. Μελέτησε την ιστορία της ομάδας και της πόλης, ξέρει τις απόψεις του Σάνκλι, τις τοποθετήσεις του για την κοινωνία και την εργατική τάξη στην πόλη. Δηλώνει σοσιαλιστής και εξηγεί πως το ποδόσφαιρο μπερδεύεται γλυκά με την πολιτική. Συνδέει τις ποδοσφαιρικές απόψεις του με τις πολιτικές μέσα από την συλλογικότητα. Κι είναι όπως δηλώνει «η συλλογικότητα που δεν του αφήνει περιθώρια να ψηφίσει την δεξιά».

Κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι τελικά θα πετύχει στην Λίβερπουλ ο Γερμανός. Αν θα σπάσει την κατάρα τριάντα χρόνων και θα την οδηγήσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αν θα πάρει μαζί της το Τσάμπιονς Λιγκ.

Σίγουρο είναι ότι έχει βρει τον τρόπο να ταυτιστεί με τα εκατομμύρια των οπαδών της ομάδας. Ότι έχει ήδη μιλήσει στις καρδιές τους. Μπορεί η εντεκάδα της Λίβερπουλ να είναι ένας μικρός ΟΗΕ, όπως συμβαίνει σε κάθε ομάδα που πρωταγωνιστεί στην Ευρώπη. Μπορεί ο ίδιος να μην είναι Άγγλος ή Σκωτσέζος. Έχει ήδη βρει τον τρόπο να βρίσκεται στις καρδιές των οπαδών της ομάδας δίπλα στον Σάνκλι, τον Νταλγλίς, τον Μπαρνς.

Ο Γιούρκγεν Κλοπ είναι το ακριβώς αντίθετο του Ζοζέ Μουρίνιο. Ενός σπουδαίου προπονητή που ξεχειλίζει από αλαζονεία, έπαρση και εγωισμό. Ο ένας βάζει τον εαυτό του μέσα στο σύνολο, μέσα στους οπαδούς, συμμερίζεται τις αγωνίες των οπαδών, σέβεται την σκληρή καθημερινότητά τους. Ο άλλος ζει στον κόσμο που δημιούργησε. Αυτονομημένος και απρόσιτος. Οκτώβριος του 2015 και η Λίβερπουλ ανακοινώνει την πρόσληψη του γερμανού τεχνικού. Η επισημοποίηση της συνεργασίας των Κόκκινων με τον Κλοπ θα δώσει ελπίδα στο «Ανφιλντ». Δεν ήταν o «special one», όπως ο Μουρίνιο. Δεν το ήθελε ποτέ. Δεν το επιδίωξε κιόλας. Η τοποθέτησή του, άλλωστε, στην επίσημη παρουσίασή του από τη διοίκηση των Κόκκινων θα μνημονεύεται για χρόνια. «I am the normal one» είχε πει ο Γερμανός χαμογελώντας. Οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή πως δεν θα υπήρχε πλήξη με τον Κλοπ στο «Ανφιλντ». Και έτσι έγινε.

Και ο κόσμος; Οι πολίτες της πόλης πως νιώθουν για τον γερμανό; «Ο Γιούργκεν θα μπορούσε να λέγεται Kop! Αυτό είναι για μας. Ένα L λείπει από εμάς, από το όνομα μας, για να είμαστε εκείνος ή ένα L περισσεύει στο όνομα του για είναι αυτός εμείς». Οπου Kop η θρυλική κερκίδα των φανατικών οπαδών της αγγλικής ομάδας. Τόσο απλό και συνάμα τόσο ευφυές. Ο 51χρονος γερμανός προπονητής της Λίβερπουλ δείχνει να είναι πρώτα απ’ όλα οπαδός των Κόκκινων. Μετά ακολουθεί η ιδιότητα του προπονητή. Και όταν η Kop καταλαβαίνει την αγνή αγάπη ενός ανθρώπου για τη Λίβερπουλ και τις αρχές της (ποδοσφαιρικές και κοινωνικές), τότε γίνεται τμήμα μιας ανεπανάληπτης μυσταγωγίας.

Ναι, υπάρχουν και αυτοί οι Γερμανοί. Που ξεχωρίζουν, που συγκινούν, που αναδεικνύονται για το ήθος τους. Ο προπονητής της Λίβερπουλ συγκίνησε τους πάντες, όταν  στη αναμέτρηση με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι εμφανίστηκε με ραμμένο το λουλούδι των Σέρβων για τους νεκρούς τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Γερμανός προπονητής της Λίβερπουλ, πάνω στο μπουφάν που φορούσε στο ματς, είχε ραμμένο ένα μoβ λουλούδι. Πρόκειται για το Ramonda Nathaliae, το οποίο αποτελεί σύμβολο του σερβικού στρατού για τις μάχες που έδωσε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και για τους πολλούς νεκρούς που έπεσαν στο μέτωπο.

Το συγκεκριμένο λουλούδι έγινε σύμβολο για το γεγονός ότι καταφέρνει να φυτρώνει και να αναπτύσσεται ακόμα και πάνω στους βράχους, στα πιο δύσκολα σημεία, συμβολίζοντας έτσι τη μαχητικότητα των Σέρβων στρατιωτών στον πόλεμο.

Η κίνηση αυτή του Κλοπ τράβηξε το μεγάλο ενδιαφέρον των Σέρβων κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, και χειροκροτήθηκε για τη στάση του, καθώς οι δύο χώρες (η Γερμανία του Κλοπ και η Σερβία) ήταν αντίπαλες κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το φαινόμενο Κλοπ – Λίβερπουλ δικαιώνει την ψυχανάλυση που αρθρώνει το υποκείμενο του ασυνειδήτου με έναν Άλλο και χαρακτηρίζει το ασυνείδητο υπερατομικό. Δικαιούμαστε να περάσουμε από την διατύπωση «το ασυνείδητο είναι υπερατομικό» στην διατύπωση «το ασυνείδητο είναι πολιτικό», αφού γίνεται φανερό ότι αυτός ο Άλλος είναι διχασμένος, δεν είναι ‘Ένα. Η διατύπωση «το ασυνείδητο είναι πολιτικό» δεν είναι αναγωγή είναι διεύρυνση. Μεταφέρει το ασυνείδητο έξω από την σφαίρα του σολιψισμού και το τοποθετεί στην πολιτεία. Το κάνει να εξαρτάται από την Ιστορία, από την δυσαρμονία του οικουμενικού λόγου σε κάθε μια από τις φάσεις της σειράς των ιστορικών φάσεων. Ο Άλλος του ασυνειδήτου δεν είναι Ένα, είναι διχασμένος: Υπάρχει η Λίβερπουλ από την μια αλλά υπάρχει η Μπάγερν, η Ρεάλ και η Γιουβέντους από την άλλη. Υπάρχει η εργατική τάξη της πολιτείας του Λίβερπουλ από την μια αλλά και το κατεστημένο της αγγλικής πολιτείας από την άλλη. Υπάρχει ο Κλοπ από την μια, ο «normal one», αλλά υπάρχει και ο Μουρίνιο, ο «special one», από την άλλη. Με ποια πλευρά του Άλλου ταυτιζόμαστε λοιπόν;

Με την Λίβερπουλ, γιατί στον πάγκο της κάθεται ο Γιούργκεν Κλοπ…