Ήλθε, λοιπόν, στην ανάλυση μια κυρία μετά από παραίνεση του συντρόφου της ο οποίος επέμενε ότι το τρέμουλο στα χέρια της ήταν ψυχολογικής φύσης.
Η ίδια ισχυρίσθηκε ότι της είχε εμφανισθεί μετά την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής όπου είχε το εξοχικό της η ίδια και που το σοκ της όλης κατάστασης είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση του τρέμουλου.
Στις αρχικές συνεδρίες είχε γίνει σαφές ότι όλη της η ζωή είχε περιστραφεί γύρω από την προσπάθεια της να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του πατρός της. Αυτό αφορούσε τόσο την επιλογή των σπουδών της όσο και την επιλογή του συζύγου της και άγγιζε βεβαίως και την επιλογή του επαγγέλματος της.
Η αγάπη του Άλλου (του πατέρα) βρίσκονταν κρυμμένη πίσω από όλες τις ταυτίσεις της ζωής της. Όλες αυτές οι ταυτίσεις αποσκοπούσαν μόνο στην ικανοποίηση της επιθυμίας του Άλλου και ως εκ τούτου στην αναγνώριση του υποκειμένου από τον Άλλο. Η αναγνώριση, πράγματι, συνιστά μια ικανοποίηση για το υποκείμενο αλλά είναι μια ικανοποίηση που έρχεται «απέξω», από το συμβολικό. Δεν είναι φαλλικής φύσης. Αυτό σημαίνει: «Είμαι» μεν, αλλά όχι διότι αυτό αντιπροσωπεύει εμένα! «Είμαι», διότι αυτό αναγνωρίζει ο Άλλος σε μένα! Αυτό σημαίνει ότι ενώ το πρώτο «είμαι» - εκείνο που αντιπροσωπεύει εμένα – καλύπτει την τρύπα, το υποκειμενικό κενό που νιώθω μέσα μου και, ως εκ τούτου, σταθεροποιεί την ύπαρξη μου μέσα στον κόσμο, το δεύτερο είναι «εύθραυστο» και δημιουργεί μια αστάθεια της ύπαρξης αφού το υποκειμενικό κενό μένει, εν πολλοίς, ακάλυπτο.
Όταν λοιπόν, εγώ αναγνωρίζω ότι «είσαι…» τότε αυτή η αναγνώριση δίνει μια ικανοποίηση σε σένα αλλά αυτή η ταύτιση που «έχεις πάρει από μένα», αυτή η ταύτιση που «εγώ σε τροφοδότησα», δεν σου προσδίδει τέτοια τάξης ικανοποίηση ώστε να πείθει και να σταθεροποιεί την ύπαρξη σου στο διηνεκές. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η ταύτιση θα αρχίσει να κλονίζεται από την στιγμή που εγώ θα αρχίσω να απουσιάζω από την ζωή σου.
Ο θάνατος του πατέρα και η απουσία που αυτός συνεπάγεται είχε σηματοδοτήσει την αρχή της αποδόμησης των ταυτίσεων της κυρίας. Έτσι, η αποδόμηση του συζύγου υπάγεται στην γενικότερη αποδόμηση των ταυτίσεων της. Η σταδιακή αποδόμηση τους επαγγέλματος ήλθε να προστεθεί στην ίδια διαδικασία. Το υποκειμενικό κενό άρχισε πλέον να κάνει σταδιακά την εμφάνιση του όλο και περισσότερο. Η αναγνώριση που τώρα άρχισε σιγά – σιγά να εκλείπει έπρεπε να αντικατασταθεί. Το «τράβηγμα της προσοχής του Άλλου» έπρεπε να αποκατασταθεί. Όταν, λοιπόν, εκδηλώθηκε η πυρκαγιά στο Μάτι (πράγματι το «μάτι» σχετίζεται άμεσα με το βλέμμα!) και το σοκ της όλης κατάστασης δημιούργησε ένα τρεμούλιασμα στα χέρια της κυρίας ως αποτέλεσμα της ψυχικής διαταραχής που βιώθηκε, αυτό το τρέμουλο θα μπορούσε – και προορίζονταν – να χει προσωρινό χαρακτήρα. Θα διαρκούσε όσο θα ήταν ακόμα νωπό το σοκ. Όμως, ω του θαύματος, ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξελιχθεί σε σύμπτωμα! Διατηρώντας το τρέμουλο θα μπορούσε πλέον η κυρία να «αποσπά την προσοχή» του Άλλου και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο κόπο! Έτσι, η ικανοποίηση που εξέλειπε λόγω της αποδόμησης των ταυτίσεων από την στιγμή που ο πατέρας έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο, μπορούσε τώρα να επιστρέψει μέσω του τρέμουλου στα χέρια.
Όταν λοιπόν, ο σύντροφος της – εκείνος που αντικατέστησε τον σύζυγο – επέμεινε ότι το τρέμουλο που έβλεπε μπρος τα μάτια του ήταν ψυχολογικής φύσης και αφού οι γιατροί είχαν αποφανθεί μετά από μακρύ χρονικό διάστημα έρευνας ότι δεν ήταν πάρκινσον, «έπεισε» την κυρία του να έλθει στην ανάλυση.
Όταν όμως ο αναλυτής άρχισε να ακούει το μυθιστόρημα της κυρίας παραβλέποντας – και μάλιστα επιδεικτικά – το τρέμουλο στα χέρια της και αφού έφτασε στο σημείο μετά από την επιμονή της να σχολιάσει ειρωνικά το τρέμουλο λέγοντας της «…ό,τι έχει κανείς καλό είναι!», πέτυχε ώστε το τρέμουλο να αρχίζει να μειώνεται, οδήγησε την κυρία στην εντυπωσιακή δήλωση: «Είστε, πράγματι, χαρισματικός άνθρωπος, και χαίρομαι πολύ που σας γνώρισα. Μόνο που πρέπει να διακόψουμε την ανάλυση!». Η δικαιολόγηση που δόθηκε για αυτήν την απόφαση της δεν ευσταθεί οπότε δεν έχει και νόημα να την παραθέσω.
Ήταν πλέον φανερό: η κυρία ήθελε πάρα πολύ να διατηρήσει το σύμπτωμα της. Η ανακάλυψη αυτής της αλήθειας ήταν πολύ θεραπευτική για την παύση της ενέργειας του τρέμουλου πράγμα που ασυνείδητα δεν επιθυμούσε η κυρία.
Η εν λόγω κλινική περίπτωση αναδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο το πόσο πολύ το υποκείμενο αγαπάει το σύμπτωμα του. Το αγαπάει τόσο ώστε μπορεί να το οδηγεί ακόμα και στην ασθένεια. Το αγαπά τόσο πολύ ώστε επιθυμεί την ύπαρξη του ακόμα και αν δυσκολεύει στο έπακρο την καθημερινότητα του!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου