Ο Πόνος του Πένητα παράγει το Πόνημα του.

Πον - , Πεν – Πειν – η ίδια ρίζα που παράγει συναφή σημαίνοντα – λέξεις: η Πον – παράγει τον «πόνο», ο οποίος έχει απόλυτη σχέση με την «πενία» που έχει σημαινόμενο (οι γλωσσολόγοι το λένε καταδήλωση) την φτώχια, την στέρηση και παράγεται από την Πεν -. Η «πενία» χαρακτηρίζει τον «πένητα», εκείνον που στερείται και τον μαστίζει η «πείνα», η οποία παράγεται από την Πειν -.

Σημειώστε ότι τον «πένητα» ο εργοδότης τον αποκαλεί «πον – ηρό» που σημαίνει ή καταδηλοί τον «άθλιο», τον «κακό».

Αυτός ο πον – ηρός πέν – ητας πον – άει! Επειδή πέν – εται, δηλαδή «κοπιάζει», «μοχθεί», έχει πόν – ο, δηλαδή «κόπο» και «λύπη», και το έργο του … αχ το έργο του «πένητα» είναι «πόν – ημα», δηλαδή το αποτέλεσμα – αυτό που έμεινε – του κόπου και της λύπης του. Ο μισθός του, η αμοιβή του, η αποζημίωση του για τον «πόνο» και το «πόνημα» του είναι «πεν – ιχρή». Είναι πεπρωμένο του να ζει στην ένδεια!

Το κενό του «πένητα» είναι τεράστιο όσο και η έλλειψη του. Για αυτό και είναι πολύ πλούσια η επιθυμία του! Το «θέλω» είναι το ρήμα που «κυβερνάει» την ζωή του. Προσπαθεί να ικανοποιήσει την ενόρμηση του, να «κατακτήσει» το αντικείμενο που εκείνη του επιβάλλει. Το επιχειρεί ως «πένητας» που είναι, και δυστυχώς η «πενία» του «τέχνας κατεργάζεται». Μα το μόνο που πετυχαίνει είναι να ακούει πως είναι ένας «πονηρός» και τίποτε παραπάνω. Έτσι, το «θέλω» του παραμένει, διαρκεί. Η ενόρμηση μένει ανικανοποίητη και η επιθυμία του καλά κρατεί. Η υστερία τον χαρακτηρίζει!

Τι χρειάζεται ο «πένητας»;

«Θεραπεία» βέβαια. Διότι θεραπεία κυριολεκτικά ονομάζεται η ανα – θέρ – μανση αυτού που κρύωσε. Από την ρίζα Θερ – από την οποία παράγονται τα σημαίνοντα «θερ – απεύω», «θερ – άπευμα», «θερ – απευτής», «θερ – μαίνω», «θερ – μός», «θερ – ίζω», αλλά και «θέρ – ος» το γνωστό σε όλους μας καλοκαιράκι. Το να έχεις συνθήκες θέρους – ζεστασιά, κατοικία, καλό φαγητό – μέσα στο καταχείμωνο είναι ό,τι χρειάζεται ο δυσ – θερ – άπευτος πένης.

Βεβαίως, η θεραπεία απαιτεί και «περίθαλψη». Η ρίζα θαλ – είναι σύντροφος της θερ - , πάνε μαζί, αντάμα. Από την θαλ – παράγεται το ρήμα «θάλλω» που πάει να πει «ανθώ», «ακμάζω». Από το «θάλλω» παράγεται η «θαλερότητα», δηλαδή η ευεξία, η ζωηρότητα αυτού που θάλλει. Όμως από την θαλ – παράγεται και το «θάλπω» από όπου η «περί – θαλψη», η «θαλ –πωρή». 

Αντί συμπεράσματος:

Ο πένητας λοιπόν που πονάει και τον αποκαλούν πονηρό και ο οποίος δημιουργεί πονήματα είναι πλούσιος από την ανικανοποίητη επιθυμία του και χρειάζεται θεραπεία και περίθαλψη για να έχει ένα θέρος μέσα στον χειμώνα της ένδειας του και να νιώσει ευεξία, ζωηρότητα και έτσι να ανθίσει, να ακμάσει.

Άλλωστε ας μην λησμονούμε ότι υγεία δεν είναι η απουσία νόσου ή αναπηρίας αλλά η πλήρης σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία του πολίτη!