Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ…
Ο Βασίλης Ροδόπουλος αδελφός του Θανάση γράφει:
«Στις 30 Μαρτίου του 1952 εκτελέστηκε σαν κατάσκοπος ο Νίκος Μπελογιάννης. Το νέο με συγκλόνισε. Τον γνώριζε πολύ καλά, από την εποχή της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης. Για εμένα ήταν ο Πέτρος με τον οποίο συναντιόμασταν τακτικά στην Πάτρα πριν με πιάσουν οι Γερμανοί. Ύστερα όταν αποφυλακίστηκα είχα πάλι επαφή μαζί του. Μου έδινε οδηγίες για την αντιστασιακή δραστηριότητα του εφεδρικού ΕΛΑΣ κι είχε έρθει αρκετές φορές στο σπίτι μου. Τη μέρα μετά την εκτέλεση ήρθε και με επισκέφθηκε ο αδερφός μου. Ήταν χλωμός κι αλαφιασμένος και κοίταζε γύρω του φοβισμένος. Τον ρώτησα τι συμβαίνει και μου είπε αυτά που έγραψε ο Ριζοσπάστης στις 30 Μάρτη του 1980 σε ένα ολοσέλιδο αφιέρωμα. Ξέρεις, είχα επιλεγεί και εγώ ως μέλος του εκτελεστικού αποσπάσματος. Την στιγμή που το απόσπασμα ετοιμάζεται για την εκτέλεση εγώ δήλωσα στον λογαχό μου:
- Εγώ κύριε λοχαγέ δεν πρόκειται να πυροβολήσω ενάντια στον αδελφό μου.
- Ποιος από τους μελλοθάνατους είναι ο αδελφός σου;
΄- Ο αδελφός μου είναι καταδικασμένος σε θάνατο για την αντιστασιακή δράση του στις φυλακές Αβέρωφ.
Ο λοχαγός ξεκινά να απειλεί και να ουρλιάζει. Μου δήλωσε πως θα φροντίσει ο ίδιος να με στείλει στο στρατοδικείο και απείλησε ότι θα με εκτελέσει επί τόπου. Έβγαλε μάλιστα από την θήκη το όπλο του και μου το κόλλησε στον κρόταφο.
- Θα σε σκοτώσω τώρα, επί τόπου. Βγες από το φορτηγό, τώρα…
- Κάντε ό,τι θέλετε, εγώ δεν θα βγω από το φορτηγό, ό,τι και αν συμβεί…
Ο λοχαγός ξανάβαλε το όπλο στην θήκη και αποχώρησε. Στο εκτελεστικό απόσπασμα, την θέση μου πήρε ένας από τους αναπληρωματικούς…»
Και συνεχίζει ο Βασίλης:
«Είχε γεννηθεί στα Άνω Σουδενά το Νοέμβρη του 1925 αλλά δεν ήταν γραμμένος στο μητρώο της κοινότητας. Έτσι προσκομίζοντας δύο μάρτυρες έγινε δημότης Αθήνας. με την ένδειξη ότι γεννήθηκε το 1929. Κλήθηκε να υπηρετήσει το 1950 τη θητεία του. Αυτή την ιστορία μου την αφηγήθηκε ο Θανάσης δυο τρεις μέρες μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Πρόσθεσε όμως ότι αυτό που δεν μπορούσε να αντέξει και αποφάσισε να παραμείνει στο καμιόνι δεν ήταν η εκτέλεση, αλλά το βλέμμα. Φοβόταν να δει τον Μπελογιάννη και φοβόταν μήπως τον δει ο Μπελογιάννης. Γιατί; Επειδή όταν ήταν μικρός, στο σπίτι του στο χωριό στα Βραχναίικα, έξω από την Πάτρα, η οικογένειά του –κομμουνιστική οικογένεια– έκρυβε τον Μπελογιάννη, που τότε ήταν παράνομος καθοδηγητής της περιοχής. Και τον θυμότανε πολύ καλά ο Θανάσης, γιατί πιτσιρικάς ο ίδιος τότε, ο Μπελογιάννης έπαιζε μαζί του, μιλούσε, κουβέντιαζε, τον κοίταζε… και αυτό το βλέμμα ήταν που σταμάτησε τον Θανάση και δεν πήρε μέρος στην εκτέλεση».
Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ …
Στις 30 Απριλίου 1952 κατατίθεται προς την Υπηρεσία Πληροφοριών της Υποδιεύθυνσης Γενικής Ασφαλείας αναφορά αστυνοµικού οργάνου που λέει τα εξής: «Λαµβάνω την τιµήν εις εκτέλεσιν προφορικής διαταγής του κ. ∆ιοικητού να αναφέρω ότι ως εξακρίβωσα, τον τάφον του ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ Νικολάου τον κατασκεύασε διά µαρµάρου στις 28-4- 1952 ο ΣΠΑΡΒΕΡΗΣ Νικόλαος του Φιλίππου και της Μαριέτας, ετών 31, εκ Βερναρδάδου Τήνου, µαρµαρογλύπτης της οδού Κουµανούδη 49, κάτοικος οδού Βαρβάκη 72 του ΚΖ’ Τµήµατος Αθηνών. Ούτος εχρησιµοποίησεν ως τεχνήτην τον ΚΥΛΑΡΙΑΝΟΝ Φίλιππον του Φιλίππου, ετών 16, κάτοικον Περιστερίου. Η παραγγελία κατασκευής του τάφου, εγένετο υπό τας ακολούθους συνθήκας...».
Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ …
Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του, όπως θα το ‘θελε ο Βολταίρος.
~ ~ ~
Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη, γιατί στον κόσμο υπάρχει μουσική.
~ ~ ~
Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία.
~ ~ ~
Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι.
~ ~ ~
Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα.
~ ~ ~
Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει.
~ ~ ~
Μια γυναίκα κι ένας άντρας που διαβάζουν μαζί, τις τελευταίες στροφές ενός ποιήματος.
~ ~ ~
Κάποιος χαϊδεύοντας ένα ζωάκι που κοιμάται.
~ ~ ~
Κείνος που συγχωρεί, ή θέλει να συγχωρέσει το κακό που του ‘γινε.
~ ~ ~
Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί σ’ αυτό τον κόσμο έζησε ο Στήβενσον.
~ ~ ~
Κάποιος που προτιμά να ‘χουν δίκιο οι άλλοι.
~ ~ ~
Οι άνθρωποι αυτοί, που μεταξύ τους δεν γνωρίζονται,
έχουν σώσει τον κόσμο.
Jorge Luis Borges - Οι Δίκαιοι
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Και τελειώνει την αφήγηση του ο Βασίλης:
«…ο Θανάσης Ροδόπουλος πέθανε στις 23 Νοέμβρη του 1979. Αυτός ήταν ο αδελφός μου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου