«Έχε θάρρος· όταν λες την αλήθεια, δεν θα κάνεις ποτέ λάθος», είναι η μετάφραση του τίτλου στα νέα ελληνικά.
Το παραπάνω γνωμικό ανήκει, φυσικά, στον Σοφοκλή (496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός). Συμπυκνώνει όμως την ουσία της κατάληξης μιας ψυχαναλυτικής συνεδρίας η όποια έλαβε χώρα μετά από δυόμιση περίπου χρόνια διαρκούς και επίμονου αγώνα ενός αναλυόμενου με τον εαυτό του.
Πρόκειται, αγαπητοί φίλοι και φίλες, για μια διεστραμμένη δομή και μάλιστα στην γνήσια μορφή της όπως είναι ο μαζοχισμός. Το συγκεκριμένο υποκείμενο της γλώσσας, του σημαίνοντος, βαθμιαία συνειδητοποιεί την εργαλειακή θέση που παίρνει στην σχέση του με τον Άλλο μετά από έναν διαρκή αγώνα με το Είναι του. Η συνειδητοποίηση έρχεται μετά από σθεναρή αντίσταση του ασυνειδήτου που επί χρόνια δεν επέτρεπε να εισχωρήσει η γνώση εντός της συνείδησης.
Ο αγώνας όμως και η πίστη του υποκειμένου στην ιδέα ότι «μπορεί να υπάρξει και αλλιώς», έκανε το ασυνείδητο να κάμψει τις αντιστάσεις και να επιτρέψει στην Αλήθεια να αναδυθεί στο επίπεδο της συνείδησης. Τώρα η Αλήθεια λυτρώνει!
Ο άντρας των τριάντα χρόνων παύει πλέον να είναι παιδί. Αυτό είναι κάτι που αποφάσισε το ίδιο το διεστραμμένο υποκείμενο του σημαίνοντος και έχει την τόλμη να το ομολογήσει.
Με απόλυτο σεβασμό σας παραθέτω τα συμπεράσματα αυτής της συνειδητοποίησης όπως ο ίδιος τα έγραψε κατά την διάρκεια της τελευταίας συνεδρίας.
Η ΑΡΧΗ …
«Είναι αρκετό να ξέρεις την αλήθεια; Ακόμα κι αν ο άλλος είτε δεν τη ξέρει είτε την αρνείται; Γιατί να μας νοιάζει τι σκέφτεται ο άλλος; Και γιατί να πρέπει να ικανοποιήσουμε τον Άλλο; Παίζοντας μπάσκετ δεχόμουν τα μπράβο των συμπαικτών μου. Εγώ γούσταρα που έπαιζα καλά για μένα ή που μου λέγαν μπράβο; Έπαιρνα την ικανοποίηση από την αποδοχή των άλλων ή από τη δική μου επιτυχία; Όταν έκανα λάθος ζητούσα συγνώμη. Όταν έπαιζα λίγο πιο δυνατά το ίδιο. Όταν έχανα καλάθια πείσμωνα κι έβαζα τα επόμενα. Για ποιον πείσμωνα όμως; Ένιωθα την υποχρέωση να τρέξω να μαρκάρω τον παίκτη μου "για την ομάδα" ώστε να μη φάμε καλάθι. Μετά βαρέθηκα να σκέφτομαι "την ομάδα" κι έπαιξα πιο "για πάρτη μου". Αυτοί που παίζουν για πάρτη τους πάλι, παίζουν όντως για την πάρτη τους ή για την αποθέωση που θα δεχθούν από συμπαίκτες και οπαδούς; Στη ζωή τους είναι το ίδιο "παρτάκηδες" ή είναι πιο "ομαδικοί".
Εμένα μου αρέσει η ομάδα. Μου αρέσει να ξέρουν ότι στηρίζονται πάνω μου αλλά όχι και να τα περιμένουν κι όλα από μένα. Ίσως θα έπρεπε να νιώθω έτσι. Να νιώθω πιο δυνατός, ότι μπορώ να τα κάνω όλα. Αλλά μετά ίσως αδικήσω τους διπλανούς μου, τους συμπαίκτες μου, τους φίλους μου. Πως κρατάμε ισορροπία εδώ; Έχοντας υπόψιν μας ότι είμαστε και τα δύο; Ότι ο μεγάλος, ο ώριμος άντρας, είναι αυτός που μπορεί και ξεχωρίζει πότε πρέπει να "το πάρει πάνω του" και πότε να "μοιράσει" τη μπάλα στους διπλανούς του. Αλλά πότε θα δώσει την πάσα; Όταν θα υπάρχει όντως ανάγκη ή σαν ένδειξη αλτρουισμού και ανωτερότητας "έλα πάρε κι εσύ μια πάσα νεαρέ μου, εγώ ο θεός σου δίνω τη δυνατότητα να λάμψεις κάτω από τη σκιά μου". Από την άλλη πάλι ασχολούμαι με τους άλλους. Δε γίνεται να μην ασχοληθείς. Δε μπορείς να μην τους συμπεριλάβεις. Να τους καλείς όταν τους έχεις ανάγκη και να τους διώχνεις όταν νιώθεις καλά; Συνήθως πληγώνουμε αυτούς που νιώθουμε λιγότερο άξιους με μας. Και πληγωνόμαστε από ανθρώπους που τους τοποθετούμε πιο ψηλά από εμάς. Είναι μοιραίο να χάσεις εντελώς τον αγώνα έτσι και να ηττηθείς. Πως μπορείς όμως να το γυρίσεις ρε γαμώτο; Μπορείς; Και αν ορθώσεις το ανάστημα σου και τους διώξεις, αν επιστρέψουν, θα το κάνεις γιατί σέβεσαι τον εαυτό σου κι ας πονάς; Δε ξέρω».
ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ (Τετάρτη 4:01 π.μ.) …
«…Υπήρξα παιδί για χρόνια, ανώριμος, άγουρος. Ένα παιδί που πάλευε να επιβιώσει από τα συμπτώματα του. Μετά από χρόνια, στα 30 μου, κατάλαβα ότι ο αγώνας εκείνος που έδινα τόσα χρόνια ήταν ένα παραμύθι, παρόμοια με αυτά των υπόλοιπων ανθρώπων. Ο αληθινός αγώνας μου ήταν αυτός που έζησα εκείνους τους μήνες που φαινόντουσαν αιώνες. Για την ακρίβεια, εκείνα τα λεπτά ή δευτερόλεπτα πριν πάρω την μεγαλύτερη απόφαση. Αποφάσισα ότι οι ήρωες πεθαίνουν πάντα, μόνο στα παραμύθια. Υπάρχουν κι οι άλλοι. Εκείνοι που οφείλουν να ανοίξουν τα μάτια τους και να σηκωθούν. Και μόνο οι άντρες σηκώνονται όταν πέφτουν. Τα παιδιά πεθαίνουν. Στην αρχή το ταξίδι αυτό ξεκίνησε σαν αστείο. Σαν άλλη μια κακή φάση που θα περάσει. Όπως όλες εκείνες που πέρασαν. Δεν έλεγα να καταλάβω τι πήγαινα να θυσιάσω. Δεν έλεγα να αφήσω τα παιχνίδια μου στο μπαούλο με τα υπόλοιπα. Αποφάσισα να με ταξιδέψω σε άλλο ένα μικρό ταξίδι αυτή τη φορά. Εκείνο που θα μάθαινα επιτέλους τι ήμουν. Αγόρι ή Άντρας. Σε αυτό το ταξίδι θα τα έδινα όλα. Εκεί θα φαινόταν αν άξιζε τον κόπο. Κι εκεί ήταν που πήρα τη μεγαλύτερη απόφαση. Απόλεσα και το τελευταίο στρατιωτάκι μου. Το έκλεισα στο μπαούλο, πήρα βαθιά ανάσα και άνοιξα τα μάτια μου. Ξαναγενήθηκα. Οι γιατροί δεν πίστευαν το πήγαινε έλα μου. Ήταν θεατές μπροστά σε ένα έργο που δεν ήξεραν πως θα καταλήξει. Θεατές και μόνο. Άντρας είναι αυτός που είναι ήρωας και παράλληλα μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας. Της δικιάς του αλήθειας. Όποια κι αν είναι αυτή. Όσο τρομακτική κι αν ακούγεται οφείλει να την ξέρει. Και να την λέει όταν χρειάζεται. Να μη μένει ποτέ κρυφή. Όσα πιο πολλά ζήσω, όσες πιο πολλές κακουχίες συναντήσω μπρος μου, καλώς να έρθουν. Ξέρω πια τι είμαι. Τα παραμύθια δε λένε την αλήθεια. Οι ηρωικοί άντρες τη λένε. Πες μου τώρα, ποιος είναι πιο άντρας από μένα;»
ΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ …
«… Δε θα έβλεπα τπτ χωρίς εσένα Παναγιώτη. Και ξέρεις, συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχουν μόνο σχέσεις εξάρτησης μεταξύ των ανθρώπων. Σ' ευχαριστώ που με βοηθάς να επικοινωνώ την αλήθεια μου».
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ:
«Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΥ, φίλε! Μόνο θαυμασμό και συγκίνηση νιώθω τούτη την στιγμή που την διαβάζω. Είμαι υπερήφανος που είμαι φίλος σου. Είμαι τυχερός που σε γνωρίζω. Ό,τι και να γράψω δεν θα αποτυπώσει το συναίσθημα που νιώθω αφότου έκανα την ανάγνωση του κειμένου. Πρόκειται για μια συνειδητοποίηση που ... διδάσκει! Που μαθαίνει στους άλλους πως όταν ο άνθρωπος θέλει να "ψηλώσει", να "ορθωθεί" από το έδαφος έχει την δυνατότητα να το κάνει. Εσύ, φίλε μου αγαπημένε, αποτελείς ζωντανή απόδειξη που το επιβεβαιώνει! Θέλω, με δέος, να μου επιτρέψεις να δημοσιεύσω τούτο το κείμενο ως μια ανάρτηση από μόνο του χωρίς - βεβαίως - να κάνω εμφανές το όνομα σου, αν αυτό δεν το θέλεις!».
Σε σας δεν έχω κάτι να προσθέσω, κυρίες και κύριοι, ίσως μόνο τούτο:
«Προς σοφίᾳ μεν έχειν τόλμαν μάλα σύμφορον εστι, χωρίς δε, βλαβερή».
« Η τόλμη ωφελεί αν έχει γνώση, χωρίς αυτή βλάπτει».
Θέογνις, 6ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου