Η Έντρομη Ελπίδα!

Και είπε ο γνήσιος παίκτης:

«Και η αληθινή ηδονή του παίχτη δεν είναι το κέρδος, είναι τα ιλιγγιώδη δευτερόλεπτα ανάμεσα στο κόκκινο και το μαύρο. Η ηδονή της έντρομης ελπίδας. Η ηδονή της έντασης δηλαδή.

Και για την ηδονή αυτής της αγωνίας, για το ηδονικό βίωμα αυτής της δευτερόλεπτης ελπίδας ο παίχτης φτάνει να σβήσει όλα τα άλλα πάθη της ζωής. Γιατί κανένα πάθος δεν μπορεί να του προσφέρει την ιλιγγιώδη ένταση του παιχνιδιού. Το ερωτικό πάθος για ένα άτομο, όσο περισσότερο ικανοποιείται, τόσο περισσότερο χαλαρώνεται. Το πάθος αυτοκαταστρέφεται με την ικανοποίησή του. Και τότε αρχίζει ένα νέο ερωτικό ή σεξουαλικό πάθος, για ένα καινούριο πρόσωπο. Και φθάνει και αυτό στο ίδιο άδοξο τέλος. Και αρχίζει το χάος δίχως διέξοδο. Στο πάθος του παιχνιδιού δεν υπάρχει ποτέ η ικανοποίηση-καταστροφή. Αντίθετα υπάρχει πάντα η δίχως ικανοποίηση καταστροφή. Υπάρχει πάντα ο αγώνας για την ικανοποίηση, για την ικανοποίηση που ολοένα ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια σου. Και μένει άφθαρτη η ηδονή του αγώνα. Η ηδονή του ταξιδιού για την Ιθάκη, όταν θα φτάσεις στην Ιθάκη το θέλγητρο της χάθηκε.

Μα αν πάμε παρακάτω θα διαπιστώσουμε, ότι το αίτημα το πραγματικό δεν είναι να κερδίσω, μα να ελπίσω ότι θα κερδίσω. Και όταν τα χρήματα του κέρδους σωριάζονται μπροστά του ο γνήσιος παίκτης δε φεύγει να αποκομίσει τα κέρδη του. Τα παίζει για άλλα κέρδη σπρωγμένος από μια διαστολή της ελπίδας. Και αυτή η διαστολή της ελπίδας είναι αυξητή στο άπειρο. . .»

Πηγή της φανταστικής ή αυνανιστικής ηδονής είναι η ελπίδα. Αυτό συμβαίνει διότι γλωσσικά Ελπίδα και Ηδονή ταυτίζονται. Η ελληνική ρίζα Fελπ- ταυτίζεται (ή ισοδυναμεί) με την λατινική ρίζα Volup-. Από την Fελπ- παράγεται το ποιητικό ρήμα έλπω που σημαίνει ποιώ τινά ελπίζειν (δηλαδή, κάνω κάποιον να ελπίζει, να έχει ελπίδες). Από την Volup- παράγεται η  Volup-tas : η Ηδονή. Ελπίδα και Ηδονή λοιπόν, κατά θυμόν, καρδίαν και νουν, είναι ταυτόσημες.

Η Ελπίδα, η Αναμονή, η Προσδοκία της καλής έκβασης γλυκαίνει και ανακουφίζει. Πολύ ωραία το θέτει ο παίκτης: Υπάρχει πάντα ο αγώνας για την ικανοποίηση, για την ικανοποίηση που ολοένα ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια σου. Και μένει άφθαρτη η ηδονή του αγώνα.  

Προσέξτε λίγο: η Ηδονή του αγώνα καθιστά την Ελπίδα …έντρομη!