Ομιλώ σημαίνει συγκρούομαι!

Ετυμολογώ σημαίνει ζω, αναπνέω, υπάρχω. Πράγματι από την ρίζα ες – παράγεται το ειμί (είμαι). Σανσκριτικά as – mi. Εδώ η as - έχει  την ριζική σημασία του ζην, του Είναι. Από την ίδια ρίζα εκτός του «ειμί» παράγεται επίσης ο «ε – τεός» που είναι ο αληθής και επίσης ο «έ – τυμος» που είναι ο αληθής, ο πραγματικός.

Εδώ, σε αυτό το σημείο να δούμε την α – λήθ – εια. Έχουμε τις ρίζες λαθ – και ληθ -  από όπου παράγονται το λάθος και η λήθη, και όχι μόνον, επίσης το λαν – θάνω και ο λήθ – αργος. Το «α» τοποθετημένο εμπρός από την ληθ – είναι στερητικό. Έτσι η «αλήθεια» μαρτυράει την στέρηση της «λήθης» και του «λάθους», μαρτυράει το αντίθετο του «λήθαργου» καθώς και αυτού που «δεν λανθάνει» που σημαίνει «δεν μένει άγνωστο». Το έτυμο της «αλήθειας» μας πληροφορεί ότι δεν υπάρχουμε ως «α – σθε – νείς». Δηλαδή έχουμε «σθέ – νος», έχουμε δύναμη. Το «σθένος» παράγεται από την στα – (το σταθερό Είναι). Το έτυμο όμως συγκαλύπτεται από το ιδεολόγημα. Το ιδεολόγημα παγιδεύει και επιβάλει την πνευματική καχεξία. Το ιδεολόγημα παραπλανά.

Ιδού η ένα παράδειγμα πλάνης. Το «ομιλώ», ας πούμε. Ας δούμε το έτυμο της «ομιλίας»: θα πάμε πολύ πίσω στο χρόνο για να το ανακαλύψουμε. Θα φτάσουμε στον Όμηρο. Ναι, μάλιστα τόσο «πίσω»!

«Ενθάδ’ ομιλήσωσι φάλαγγες …» που σημαίνει «Πρώτα θα χτυπηθούν τα αστέρια …». Ανάλογο του σύγχρονου «Θα μιλήσουν τα όπλα». Επίσης «Έκτωρ ομίλει …» που σημαίνει «ο Έκτορας σκότωνε …». Η «Ομιλία» παράγεται από τον «Όμιλο» και ο Όμιλος από «ομός»: ομού + ίλη. Οι δύο αντίπαλες ίλες Ελλήνων – Τρώων, οι εχθρικοί Όμιλοι μάχονται εν παρατάξει «καθ’ όμιλον», δηλαδή σωρηδόν. «Ομιλώ» στον Όμηρο λοιπόν, σημαίνει «τσακίζω κόκκαλα, μάχομαι».  Ούτε κατά διάνοια δεν φέρει το νόημα του συνδιαλέγομαι, αλλά εκείνη του συγκρούομαι, του συμπλέκομαι. Ο Έκτορας σκότωνε, έγραψα παραπάνω. Το «σκοτώνω» είναι το ρήμα που το παράγουμε από το «σκότος». Το σκότος είναι μαύρο. Το μαύρο είναι «μέλαν» και μας «μέλαν – χολεί», μας πνίγει από την μέλανα χολή. «Η Ομιλία σκοτώνει το Πραγματικό. Αν θες να διατηρήσεις κάτι ζωντανό αποσιώπησε το!» λέει η ψυχανάλυση. Έτσι, η λέξη – όχημα που είναι η «ομιλία» κουβαλάει την σημασία της, το φορτίο της, ανεξάρτητα από την δική μας βούληση. Ομιλία, ομιλώ σημαίνει είμαι έτοιμος να συγκρουστώ, να συμπλακώ. Αυτό είναι το φορτίο της λέξης. Αυτό το έτυμο της.

 

Όσο για το αντίθετο του «σκότους» από το οποίο παράγεται το «σκοτώνω», δεν είναι άλλο παρά το «φως» ή «φάος» από όπου παράγεται και (η δωρική φά – μα) το «φαινόμενο», το «φά – σμα», το «φαίνομαι» και άλλα. Στο τόπο που υπάρχει πολύ φως έχουμε «πολύ – φωνία», αλλά και «διά – φωνία» που σημαίνει «φως  από διαφορετική οπτική γωνία»! Έτσι, η «πολύ – φωνία» φέρνει «πολύ φως», η «διά – φωνία» φωτίζει από «μια άλλη οπτική γωνία» ενώ η «μονο – φωνία» φέρνει «πολύ λίγο φως, φωτίζει ελάχιστα».