Η Εικόνα

Εικόνα: Οι μεγαλύτερες πληγές, στο ερωτικό πεδίο, προέρχονται μάλλον απ’ αυτό που βλέπεις παρά απ’ αυτό πού ξέρεις.

(«Ξάφνου, γυρίζοντας από τήν γκαρνταρόμπα, τους

βλέπει να συνομιλούν τρυφερά, σκυμμένοι ο ένας πρός

τον άλλον».)

Η εικόνα αποτέμνεται· είναι καθαρή και ξάστερη σαν

γράμμα: είναι το γράμμα του πράγματος που μου κάνει

κακό. Ακριβής, πλήρης, επιτηδευμένη, οριστική, η εικόνα

δε μου αφήνει καμιά θέση: είμαι αποκλεισμένος

από την εικόνα όπως και από την αρχέγονη σκηνή, που

ίσως κι αυτή να μην υπάρχει παρά μόνο στο βαθμό που

αποτέμνεται απο το περίγραμμα της κλειδαρότρυπας.

Ορίστε, λοιπόν, ο ορισμός της εικόνας, της κάθε εικόνας:

εικόνα είναι αυτό από το όποιο είμαι άποκλεισμέ-

νος. Αντίθετα μ’ αυτό που συμβαίνει στα σκίτσα-

γρίφους, όπου η μορφή του κυνηγού είναι λαθροαποτυ-

πωμένη μέσα στον κυκεώνα μιας φυλλωσιάς, εγώ δε

βρίσκομαι πάνω στη σκηνή: η εικόνα δεν περιέχει αίνιγμα.

Η εικόνα είναι ακαταμάχητη, έχει πάντα την τελευταία

λέξη: καμιά γνώση δεν μπορεί να της αντιταχθεί, να τη διευθετήσει, να την εκλεπτύνει.

Οι εικόνες από τις οποίες είμαι αποκλεισμένος είναι

βάναυσες για μένα, αλλά μερικές φορές (αντιστροφή)

συμβαίνει να πιαστώ μέσα στην εικόνα. Ξεμακραίνοντας

από την ταράτσα του καφενείου, οπου άναγκάστη-

κα ν’ αφήσω τον αλλον με συντροφιά, βλέπω τον εαυτό

μου να φεύγει μόνος, βαδίζοντας, βαρύς, στον άδειο

δρόμο. Μετατρέπω τον αποκλεισμό μου σέ εικόνα. Η

εικόνα αυτή, όπου η απουσία μου αιχμαλωτίζεται

σάμπως σε κάτοπτρο, ειναι μια εικόνα Θλιβερή.

Ένας ρομαντικός πίνακας ζωγραφικής παριστά, κάτω

από πολικό φως, ένα σωρό από παγωμένα συντρίμμια.

Κανένας ανθρωπος, κανένα αντικείμενο δεν κατοικεί

αυτό τον έρημο χώρο. Όμως, έτσι και κατατρύχομαι

κάπως από την ερωτική θλίψη, το κενό αυτό μου ζητά

να προβληθώ μέσα του. Βλέπω τον εαυτό μου, σαν

άψυχο σχήμα, καθισμένο πάνω σ’ έναν απ’ αύτούς τους

όγκους, παρατημένο διά παντός. «Κρυώνω, λέει ο έρω-

τευμένος, ας γυρίσουμε», αλλά οδός δέν υπάρχει, το

πλοίο έχει γίνει κομμάτια. Υπάρχει ένα κρύο χαρακτηριστικό

του ερωτευμένου: παγωνιά του μικρού (ανθρώ-

που, ζώου) που έχει ανάγκη τη μητρική ζεστασιά.

Εκείνο που με πληγώνει είναι οι μορφές της σχέσης, οι

εικόνες της. Σωστότερα, αυτό που οι αλλοι ονομάζουν

μορφή, εγώ το νιώθω σαν δύναμη. Η εικόνα - όπως το

παράδειγμα για τον μανιοκαταθλιπτικό - είναι το ίδιο

το πράγμα. Ο ερωτευμένος, λοιπόν, είναι ένας καλλιτέχνης,

κι ο κόσμος του είναι κυριολεκτικά ένας κόσμος

από τήν άνάποδη, αφού εκεί μέσα κάθε εικόνα είναι

αυτοσκοπός (δεν υπάρχει τίποτε πέρα από την εικόνα).