Τζόρνταν Χέντερσον: η αγκαλιά και το κλάμα μιας δικαίωσης.

«Νόμιζα πως το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου, όμως αποδείχθηκε πως δεν είναι έτσι. Δεν είχε ξανατύχει κάτι τέτοιο στο στενό μου περιβάλλον και έπρεπε να προσαρμοστώ σε αυτές τις συνθήκες», τόνισε και πρόσθεσε: «Δεν είμαι γιατρός για να τον βοηθήσω, οπότε το μόνο που μπορώ και κάνω είναι να παίζω καλά, ώστε να είναι περήφανος για μένα. Και ίσως έτσι γίνει καλύτερα».

 

Για πάρα πολλά χρόνια, η Λίβερπουλ είχε στη μεσαία της γραμμή έναν παίκτη-κολόνα: τον Στίβεν Τζέραρντ. Ηγέτης εντός κι εκτός γηπέδου, με φοβερό δεξί πόδι τόσο σε σουτ όσο και σε μακρινές μπαλιές.

Όταν το 2011 αποκτήθηκε στην ίδια ομάδα ένας πιτσιρικάς από τη Σάντερλαντ, ο Τζόρνταν Χέντερσον, ο Stevie G διέβλεψε σε αυτόν τον αντικαταστάτη του.

Έπαιξαν μαζί για τρία χρόνια και ο τότε πιτσιρικάς σήμερα στα 29 του έχει αντικαταστήσει φύσει και θέσει τον προκάτοχό του.

Ο αρχηγός της Λίβερπουλ ξέρει ότι θα γεράσει στο «Ανφιλντ». Αν και φανατικός οπαδός της Σάντερλαντ, αγάπησε τη Λίβερπουλ, σαγηνεύτηκε από την ιστορία της και είναι αποφασισμένος να γράψει εκεί τη δική του σελίδα.

O συνταξιούχος αστυνομικός Μπράιαν Χέντερσον, πατέρας του Τζόρνταν, έχει παλέψει με τον καρκίνο για περισσότερα από πέντε χρόνια. Το 2013, πήρε μια απόφαση: Να περάσει τον δικό του αγώνα με χημειοθεραπείες και φαρμακευτικές αγωγές μοναχικά, δίνοντας χώρο στον ανερχόμενο τότε γιο του, να συγκεντρωθεί στο ποδόσφαιρο και να λάμψει με την ομάδα του.

«Δεν έβλεπα πολύ τον πατέρα μου εκείνη την περίοδο. Δεν με άφηνε. Τον έβλεπα πριν ξεκινήσει την θεραπεία του. Μετά τον έβλεπα λίγες εβδομάδες αργότερα. Προς το τέλος, φτάσαμε στο σημείο που δεν ήθελε να με βλέπει καθόλου λόγω της κατάστασής του!» λέει με μια θλίψη στα χείλη ο Τζόρνταν. 

 

Ο Μπράιαν αποτελεί τον Άλλο του Τζόρνταν. Αυτό σημαίνει ότι επιθυμία του τελευταίου είναι «η επιθυμία της επιθυμίας του Άλλου». Κάτι που σημαίνει ότι η επιθυμία είναι να είναι κανείς το αντικείμενο της επιθυμίας κάποιου Άλλου και να «αναγνωρίζεται» από αυτόν τον Άλλον. Αυτός ο τρόπος επιθυμίας μέσω της επιθυμίας του Άλλου, μας είναι ιδιαίτερα γνώριμος στην υστερία. Το υποκείμενο υιοθετεί την επιθυμία αυτού με τον οποίο ταυτίζεται. Βλέπουμε και εδώ ότι το αντικείμενο της επιθυμίας δεν παίζει κανένα ρόλο, αλλά αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι όταν κάποιος επιθυμεί το υποκείμενο, αυτό αποκτά αξία δηλ. αναγνωρίζεται, ακριβώς επειδή είναι επιθυμητό. Όταν ο Μπράιαν δήλωσε στον Τζόρνταν «…μέχρι εδώ ήταν, αγόρι μου, από εδώ και πέρα θα πορευτώ μόνος μου με τα νοσοκομεία και τις χημειοθεραπείες μου. Αυτόν τον αγώνα θα τον δώσω μόνος μου, μακριά σου, χωρίς εσένα. Εσύ θα δώσεις, θα αφιερωθείς στον δικό σου. Στην ομάδα σου και θέλω να με κάνεις περήφανο…» τότε κατέστησε την επιθυμία του Νόμο για τον γιο του.

Όταν ο Μπράιαν έλεγε «… ήταν δέκα ετών, τον είχα πάει να δει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο ''Όλντ Τράφορντ'' (σ.σ.: 2003, Γιουβέντους - Μίλαν) και μου είπε ''μπαμπά'', μία μέρα θα παίξω κι εγώ στον τελικό. Το έκανε όχι μία φορά αλλά δύο και φέτος το κέρδισε. Αν δεν σήκωνε το τρόπαιο φέτος δεν θα είχαμε ένα καλό καλοκαίρι, αλλά τώρα θα περάσει υπέροχα μαζί με τα παιδιά. Την ώρα που σήκωνε το Κύπελλο επικρατούσε συγκίνηση, προσπαθείς απλά να βρεις κάποιον να κρατηθείς, τη γυναίκα σου, τη νύφη σου, οποιονδήποτε» αντιλαμβανόμαστε ότι ο μικρός Τζόρνταν, ήδη από την ηλικία των 10 ετών, είχε «υιοθετήσει» την επιθυμία του πατέρα του ως δική του. Ίσως αυτό εξηγεί το ότι στα 2012, όταν παραλίγο να φύγει ως ανταλλαγή με τον Ντέμπσεϊ της Φούλαμ αρνήθηκε πεισματικά να κάνει κάτι τέτοιο. Έβαλε τα κλάματα, στύλωσε τα πόδια και ζήτησε να μείνει για να το παλέψει. Δικαιώθηκε ή, αν προτιμάτε δικαίωσε την επιθυμία του Άλλου. 

Αυτό το κλάμα, αυτή η τεράστια αγκαλιά που βλέπουμε στο βίντεο, μετά το τέλος του τελικού της Μαδρίτης, αποτελούν τον αδιάψευστο μάρτυρα της αναγνώρισης του παιδιού από τον Άλλο. Εκεί δεν υπάρχουν κάμερες, δεν υπάρχουν τα μάτια των εκατομμυρίων τηλεθεατών, δεν υπάρχουν οι συμπαίκτες που χαίρονται και οι αντίπαλοι που θλίβονται, δεν υπάρχει καν η γυναίκα και η κόρη του Τζόρνταν, το μόνο που υφίσταται είναι ο γιος και ο Άλλος με την πράγμα – το – ποιημένη επιθυμία. Επιτέλους, η απουσία των τελευταίων χρόνων η οποία ενέτεινε την αγάπη μεταβλήθηκε σε παρουσία και «κάλυψε» - έστω για λίγο – το κενό της έλλειψης. Τα «άδεια» χέρια έπαψαν πια να αγκαλιάζουν το κενό. Βρήκαν υλικό περιεχόμενο. Και αυτό, αγαπητοί μου, είναι κάτι που φέρνει δάκρυα στα μάτια! Το λέμε και «συγκίνηση»!