Ulla Sandrock ή αλλιώς Miss Klopp

Η Ulla Sandrock, η οποία ήταν γνωστή ως «η πρώτη κυρία της Bundesliga», παντρεύτηκε τον Mr Klopp τον Δεκέμβρη του 2005. Το ζευγάρι συναντήθηκε ενώ η  Ms Sandrock εργάζονταν σε ένα μπαρ στο Oktoberfest του Μονάχου. Ο Jurgen βρέθηκε στο εν λόγω μπαρ με τους παίκτες της Μάινς, κατά την διάρκεια του εορτασμού μιας νίκης της ομάδας. Ο Kloppo την ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα και 3 ημέρες αργότερα άρχισαν να ζουν μαζί.

Η Ms Sandrock ήταν καθηγήτρια και προηγουμένως είχε εργασθεί στην Γερμανική Σχολή στο Ναϊρόμπι της Κένυα για 3 χρόνια. Για την ακρίβεια υπήρξε και νοσοκόμα εκτός από καθηγήτρια καθώς εκτός από την διδαχή βοηθούσε τα πεινασμένα παιδιά να επανακάμψουν από την πείνα και τις κακουχίες στα οποία τα είχε υποβάλλει η γενικότερη πολιτική κατάσταση της χώρας.

Το Ναϊρόμπι (αγγλικά: Nairobi) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Κένυας, καθώς και της ομώνυμης επαρχίας.

Ιδρύθηκε το 1899 και έγινε πρωτεύουσα της Κένυας μετά από την Μομπάσα το 1905. Οκτώ χρόνια μετά την ίδρυσή της, το 1907 έγινε το διοικητικό κέντρο των Άγγλων. Το 1953 στη πόλη αυτή κατέφυγαν πολλοί Ευρωπαίοι και ιθαγενείς της γύρω περιοχής μετά τη δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης Κικούγιου Μάου-Μάου με συνέπεια ο πληθυσμός να παρουσιάζει μεγάλη άνοδο. Σήμερα είναι επίσης η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και διαμερίσματος. Η πόλη είναι χτισμένη παρά τον ποταμό Ναϊρόμπι, στο νότο της χώρας και σε υψόμετρο 1.661 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στους πρόποδες των λόφων Κικούγιου.

Το Ναϊρόμπι είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ανατολικής Αφρικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 1999 στη διοικητική περιοχή του ζούσαν 2.143.254 κάτοικοι, ενώ το 2009 ζούσαν 3.138.295. Σύμφωνα με υπολογισμούς, το 2002 η πόλη ήταν 12η σε πληθυσμό σε όλη την Αφρική.

Το Ναϊρόμπι είναι σήμερα μία από τις κυριότερες αφρικανικές πόλεις πολιτικώς και οικονομικώς. Ως έδρα πολλών εταιρειών και οργανισμών, είναι καθιερωμένο κέντρο επιχειρηματικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Στη γύρω περιοχή συνεχίζουν να υφίστανται μεγάλες φυτείες καφεοδένδρων.

Βασικό πολιτικό πρόβλημα είναι οι θάνατοι των παιδιών στην Αφρική από πείνα, σύμφωνα με έρευνα του Αφρικανικού Φόρουμ για την Πολιτική για τα Παιδιά (ACPF). Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι μισοί θάνατοι παιδιών στην αφρικανική ήπειρο οφείλονται στην πείνα, παρά την ουσιαστική ανάπτυξη που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια.

Όπως τονίζει στην έκθεσή του το Φόρουμ, που έχει την έδρα του στην Αντίς Αμπέμπα, περίπου 60 εκατομμύρια παιδιά στερούνται το φαγητό και ένα στα τρία παιδιά στην Αφρική κινδυνεύει ή πεθαίνει από πείνα. Ειδικότερα, όπως αναφέρεται, ένα παιδί πεθαίνει κάθε τρία δευτερόλεπτα εξαιτίας της στέρησης τροφής (περίπου 10.000 την ημέρα) και παρά το γεγονός ότι γενικά στον πλανήτη η κατάσταση έχει βελτιωθεί, στην Αφρική τα πράγματα διαρκώς επιδεινώνονται τα τελευταία 10 χρόνια.

Το Φόρουμ τονίζει ότι η λύση του προβλήματος είναι ζήτημα πολιτικής απόφασης.

«Η παιδική πείνα είναι βασικά πολιτικό πρόβλημα», εξηγεί ο Ασέφα Μπεκέλε, στέλεχος του Φόρουμ. «Είναι αποτέλεσμα μιας ανίερης συμμαχίας μεταξύ πολιτικής αδιαφορίας, έλλειψης λογοδοσίας από τους κυβερνώντες και διεφθαρμένης διακυβέρνησης», τονίζει.

Και εξηγεί: «Όσο προφανής και γυμνή είναι η πραγματικότητα, η τραγωδία αυτή παραμένει σιωπηλή, κανείς δεν την αναγνωρίζει, όλοι την ανέχονται, ίσως γιατί είναι πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί».

Το 2017, περισσότερα από τρία εκατομμύρια παιδιά στην Κένυα αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω έλλειψης τροφής, η οποία σχετίζεται τόσο με τις εμφύλιες συγκρούσεις όσο και την κλιματική αλλαγή.

Η Αθηνά Τσιτσιπή, εθελόντρια σε ξενώνα ανήλικων παιδιών στην Κένυα καταθέτει: «Πέρσι τέτοια εποχή ταξίδευα στο Ναϊρόμπι, στην Κένυα, όπου πραγματοποίησα το παιδικό μου όνειρο να πάρω μέρος σ’ ένα εθελοντικό πρόγραμμα στην Αφρική. Συγκεκριμένα ο τελικός προορισμός ήταν ένας ξενώνας με παιδιά με σωματικές και νοητικές αναπηρίες στην περιοχή Σιάγια (SIAYA) …αν και για να είμαι ακριβής δεν το έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πως το έζησα όλο αυτό!

 

Ξεκινάς το ταξίδι για το Ναϊρόμπι και έχεις άγχος στο αεροπλάνο, όχι από φόβο αλλά από ανυπομονησία γι’ αυτό που θα συναντήσεις φτάνοντας εκεί. Εκεί συναντάς ένα πολύ φτωχικό και μικρό αλλά τόσο φιλόξενο σπίτι. Την επόμενη μέρα γνώρισα τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας (τον Fabio, την Elsa,την Claudia,τον Oliver,τον Reagan, τον Frank). Ξεναγηθήκαμε στην δαιδαλώδη πόλη του Ναϊρόμπι και στη συνέχεια, μ’ ένα μικρό βανάκι και τις αποσκευές στα πόδια ξεκινήσαμε για το 8ωρο ταξίδι μας για τα δυτικά της χώρας, για την περιοχή Σιάγια.

Έτσι είχαμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε το τοπίο ..καταπράσινες φυτείες τσαγιού, χώμα και σπίτια από άχυρο, λάσπη και λαμαρίνες ήταν η εικόνα που επαναλαμβανόταν. Όσο προετοιμασμένος και να είσαι, όπου και αν στρέψεις το κεφάλι σου, τα πάντα φαντάζουν πρωτόγνωρα.

Ώσπου, προτού να το καταλάβουμε, φτάσαμε στον ξενώνα όπου τα παιδιά μας υποδέχτηκαν μ’ ένα τραγούδι. Τα συναισθήματα σε κατακλύζουν από το πρώτο κιόλας λεπτό, αμέσως όμως ανασκουμπώνεσαι για να μην καταλάβουν κάτι τα παιδιά. Ο ξενώνας αυτός διοικείται από μια ευγενέστατη και γεμάτη ενέργεια καλόγρια της καθολικής εκκλησίας και φιλοξενεί παιδιά (5-18 χρονών) τα οποία είτε οι γονείς δεν έχουν την δυνατότητα οικονομικά και πρακτικά να αναθρέψουν είτε τα έχουν απορρίψει εξαιτίας της αναπηρίας του.

Η πρώτη μέρα είναι δύσκολη μέχρι να συνηθίσεις την εικόνα και τις μυρωδιές. Τα περισσότερα παιδάκια σερνόντουσαν λόγω της αδυναμίας τους να περπατήσουν, με τα σκισμένα γεμάτα χώματα ρούχα τους. Για πολλά από αυτά ήταν δύσκολο να πάνε ακόμα και στην τουαλέτα. ΟΜΩΣ το χαμόγελό τους, η λαχτάρα με την οποία σε κοιτούν και η αγάπη που απλόχερα σου δίνουν σε κάνουν να παραβλέπεις γρήγορα όλα τα παραπάνω και να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς γι’ αυτά.

Το πρωινό ξύπνημα ήταν καθημερινά στις 7.00-7.15 αλλά δεν σε ενοχλεί!! Τα πιτσιρίκια σε περιμένουν ήδη έξω από το δωμάτιό σου μ’ ένα πλατύ χαμόγελο.

Η μέρα ξεκινούσε με οικιακές και γεωργικές δουλειές ( θέρισμα, τσάπισμα, καθάρισμα κτλ) και τ’ απόγευμα συνεχιζόταν με τις δραστηριότητες/ παιχνίδι. (tip: γέμισε το sac-voyage σου με κάθε είδους πράγματα για χειροτεχνίες, από μαρκαδόρους, δαχτυλομπογιές και χαρτόνια μέχρι πλαστελίνες και χάντρες, είναι πράγματα που δεν βρίσκεις εκεί και δεν κοστίζουν κάτι για εμάς). Το εντυπωσιακό είναι πως ενώ κάποιος θα περίμενε να πέσουν με τα μούτρα σε όλα αυτά που απλώνονταν μπροστά τους, τα έπιαναν τόσο ευλαβικά και προσεχτικά κι ας τα έβλεπαν για πρώτη φορά (Α ναι! Και λευκούς έβλεπαν για πρώτη φορά οπότε τα πιτσιρίκια σχεδόν όλου του χωριού μας ακολουθούσαν ξυπόλυτα παντού). 

Θα μπορούσε κανείς να διηγείται ατελείωτες ιστορίες, το σίγουρο είναι πως πρόκειται για κάτι μοναδικό, σαν να συμβαίνει σε ένα παράλληλο σύμπαν αυτό που ζεις, και όχι, δεν νιώθεις ότι κάνεις κάτι σπουδαίο, ούτε ότι τους αλλάζεις τη ζωή, απλά έστω για ένα διάστημα κάνεις την καθημερινότητά τους πιο όμορφη, δημιουργική, διαφορετική και ελπίζεις στο τέλος να πήραν κάποια ερεθίσματα (όπως το να πλένουν τα δόντια τους, δεν το είχαν κάνει ποτέ πριν στη ζωή τους).

Τα παιδιά αυτά δεν τα άκουσα ποτέ να γκρινιάζουν, έτρωγαν μέρα παρά μέρα το ίδιο φαγητό, έπλεναν τα πιάτα τους και το ένα βοηθούσε το άλλο.

Και κάπως έτσι επιστρέφεις πίσω έχοντας γνωρίσει υπέροχους ανθρώπους και νιώθεις τόσο γεμάτος από αγάπη αλλά και ευγνώμων που έτυχε να γεννηθείς σε μια χώρα με πιο ευνοϊκές συνθήκες ζωής και να έχεις την οικογένεια που έχεις.»

 

 Κατά την επιστροφή της στην Γερμανία, η  Ulla σπούδασε παιδοψυχολογία αλλά έπρεπε να εργασθεί σε ένα ρεστοράν ως σερβιτόρα αφού είχε να μεγαλώσει το γιο της μόνη της.

Η Ulla, σχεδόν αμέσως, «αγκάλιασε» τα ενδιαφέροντα του Jurgen και αφού ερωτεύθηκε τον ίδιο ερωτεύθηκε, βεβαίως, και το ποδόσφαιρο. Έτσι, έγινε συγγραφέας παιδικών μυθιστορημάτων και το βιβλίο της «Ο Τομ και η μαγική μπάλα του ποδοσφαίρου» δημοσιεύθηκε στα 2008. Η ιστορία του βιβλίου «περιστρέφεται» γύρω από ένα εντεκάχρονο αγόρι το οποίο βρίσκει μια μπάλα ποδοσφαίρου στην σοφίτα του σπιτιού του, η οποία μεταμορφώνει το αγόρι σε έναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή.

Παραθέτω, ευθύς αμέσως, δύο ενδεικτικά περιστατικά που αναδεικνύουν κάπως τον χαρακτήρα της «Πρώτης Κυρίας της Γερμανικής Λίγκας»:   

Όταν, η Λίβερπουλ έχασε στον τελικό του Champions League στο Κίεβο, με κύρια ευθύνη του τότε τερματοφύλακα της Loris Karius, η Ulla πλησίασε την κοπέλα του Lorris, την Sophia Thomalla, η οποία στέκονταν απαρηγόρητη στον πάγκο της ομάδας με τους αναπληρωματικούς. Κοιτώντας, η τελευταία, τους χλευάζοντες τον Karius οπαδούς γέμισαν τα μάτια της με κλάματα. Τότε ήταν που η Ulla ψιθύρισε στην Sophia «Κάθε ηλίθιος μπορεί να κριτικάρει, να κατηγορήσει, να χλευάσει, και οι περισσότεροι ηλίθιοι το κάνουν!»

Αυτός της ο χαρακτήρας ίσως είναι η εξήγηση στο γιατί ο Klopp, μετά τον νικηφόρο τελικό της Μαδρίτης, την επόμενη χρονιά, μόλις ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά, η πρώτη κουβέντα που φώναξε ήταν «We've done it Ulla!» («Το πετύχαμε Ulla!»).

 Πάρα πολλοί οπαδοί της Λίβερπουλ της απηύθυναν το «ευχαριστώ» τους όταν εκείνη την Τρίτη το βράδυ άκουσαν τον 

δημοσιογράφο του TV2, Thompson να λέει: «Έπαιρνα συνέντευξη από τον Klopp για λογαριασμό του Sky, και τον ρώτησα αν ήταν πεπρωμένο, αν ήταν γραφτό από την μοίρα, εκείνος και η Λίβερπουλ να πορευτούν μαζί. Με κοίταξε τότε αμήχανα και με ρώτησε «γιατί;». Του απάντησα «έτσι δείχνει «η χημεία σας», κάνω λάθος;» Τότε εκείνος χαμογέλασε και μου είπε «Δεν είναι καθόλου έτσι! Ήμουν κοντά στην Manchester United εκείνη την εποχή αλλά το συζήτησα με την Ulla και τότε πήρα την κάθετη απάντηση: «Όχι, Jurgen κάτι τέτοιο όχι απλώς δεν είναι ορθό αλλά θα ήταν και ολέθριο! Προς το Mersey στρέψε το βλέμμα σου!». Και όταν, λίγες μέρες αργότερα, φτάναμε στο Λίβερπουλ, μόλις σχεδόν πατήσαμε στα όρια της πόλης, μου είπε «Λοιπόν, υπάρχει κάτι περίεργο εδώ, μην γελάσεις! Είναι σαν να είσαι προορισμένος για αυτήν την πόλη!». Δούλευα τότε για την The Daily Mail, σας θυμίζω». Είπε ο Thompson.

Μετά από το παραπάνω άκουσμα η Ulla Klopp λατρεύτηκε από τους κατοίκους του Merseyside ως αρχαία θεά.

Είναι ευνόητο, μετά από όλα αυτά, να φανταστεί κανείς τι συνέβη στους δρόμους της πόλης όταν οι φίλοι της ομάδας την είδαν να «κατεβαίνει» για να πανηγυρίσει μαζί τους την επιστροφή της ομάδας – τροπαιούχα πλέον – μετά τον τελικό της Μαδρίτης.

Πως το λέει ο λαός μας; «Κάδρο ο ένας κάδρο και ο άλλος, φωτογραφία ο ένας φωτογραφία και ο άλλος!». Ε, λοιπόν, έτσι φαίνεται ότι είναι.