Το κύριο μέρος της φιλοσοφίας του Κλοπ αποτελεί το «Halbraum»

«Halbraum» το λέει ο Κλοπ, «half-space» το μεταφράζουν οι Άγγλοι. «Μεσοχώρος» θα το λέγαμε στα ελληνικά. Νοητά και γεωμετρικά, πρόκειται για τον ημικενό χώρο μεταξύ του κέντρου και των πλάγιων γραμμών του γηπέδου. Πιο σωστά, λοιπόν, το halbraum είναι οι κενοί διάδρομοι που δημιουργούνται στον χώρο που παίζεται η μπάλα. Εκεί λοιπόν υπεισέρχονται οι παράγοντες Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ και Άντριου Ρόμπερτσον. Όταν η Λίβερπουλ κατορθώνει και ξεπερνάει την πρώτη ζώνη πρέσινγκ και οι αντίπαλοι οπισθοχωρούν φυσιολογικά πίσω από τη μπάλα, ο Κλοπ ζητά από τους ακραίους του να ανεβαίνουν ψηλά, να φτάνουν κοντά ή και στο όριο των τριών τετάρτων του γηπέδου.

Με τη διαφορά ότι οφείλουν να παραμένουν απαρέγκλιτα στο halbraum, ήτοι στον εσωτερικό διάδρομο.

Δεν ξέρω ειλικρινά εάν η πάσα από το συγκεκριμένο σημείο του γηπέδου μπορεί με ασφάλεια να αποκαλεστεί «σέντρα» με την στενή έννοια του όρου ή αν είμαστε πολύ κοντά στην παλιά καλή έννοια της πάσας που συνήθως έκανε το «δεκάρι» πολύ κοντά στα όρια της μεγάλης περιοχής. Οι σέντρες τόσο του νεαρού Άρνολντ όσο και του λιγότερο ποιοτικού Ρόμπερτσον στο βίντεο, είναι χαρακτηριστικά ίδιες. (Δες το παραπάνω βίντεο)

Δεν είναι οριζόντιες, είναι διαγώνιες και ευθείες, «γλυκειές» που θα λέγαμε παλαιότερα, με την ειδοποιό διαφορά ότι σερβίρονται με τα δεδομένα της εποχής.

Ταχύτητα – χρονισμός – ταλέντο. Τρίπτυχο που απαιτείται για μια από τις δυσκολότερες δουλειές πλέον στο γήπεδο: τη δημιουργία.

Ο Αλεξάντερ-Άρνολντ σεντράρει πάντα από τον ημι-χώρο των τριών τετάρτων, γνωρίζοντας ότι ο Σαλάχ ή ο Μανέ κόβουν κάθετα στο σωστό χρόνο και με μεγάλη ταχύτητα. Πιστέψτε με, ποτέ δεν είναι «τυχαία» όσα βλέπουμε στο γήπεδο σε υψηλό επίπεδο, ούτε όλα είναι προϊόν ταλέντου. Γι’ αυτό, είναι πολύ πίσω το ελληνικό ποδόσφαιρο και είναι αδύνατον να αντιληφθούν κυρίως οι παλαιο-παράγοντες τη σημασία του προπονητή και της διάρκειας υπηρέτησης ενός πλάνου.

Το υπόλοιπο κομμάτι άπτεται ασφαλώς του ταλέντου, δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε ακραίος μπακ την έκρηξη επί παραδείγματι του Σαλάχ και να φροντίσει τεχνικά να προσγειωθεί η μπάλα μπροστά του σαν να πρόκειται για προσθαλάσσωση πεινασμένου πελαργού.

Τέτοια είναι η αρμονία στην πάσα του Αλεξάντερ-Άρνολντ και τόσο διαβολική είναι η σκέψη της μείωσης του χώρου από τον Κλοπ, διότι η ίδια πάσα από το πλάι της μεγάλης περιοχής ας πούμε, θα επέτρεπε σε οποιονδήποτε μεγαλόσωμο στόπερ να απομακρύνει με χαρακτηριστική ευκολία.

Στη συνηθισμένη σέντρα, ο αμυντικός πάντοτε έχει και τον χρόνο και το χώρο να υπολογίσει, εδώ εν προκειμένω έχουμε «τυφλά σημεία» άμυνας με ποδοσφαιριστές που έρχονται από την πίσω γραμμή με μεγάλη ταχύτητα και έχουν πολλαπλές επιλογές στην εκτέλεση.

Συνεπώς, μιλάμε για ένα πλάνο το οποίο όσες φορές βγαίνει, αποβαίνει μοιραίο για τον αντίπαλο. Ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ και ο Άντριου Ρόμπερτσον βρίσκουν τη μπάλα χαμηλά στη βάση με το εσωτερικό «μυτάκι», την αγγίζουν τόσο όσο, φροντίζουν να της προσδώσουν την «γλυκειά» τροχιά σαν να πρόκειται για φρίσμπι. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τακτικούς κανόνες και θεωρία. Εδώ μπαίνει στην κουβέντα το ταλέντο, η επανάληψη, η προπόνηση, τα φυσικά προσόντα.

Δεν αρκεί πια, όπως παλαιότερα, ένα καλό χαρακτηριστικό γνώρισμα για τον (καλό) ακραίο μπακ, το κύριο ζητούμενο έπαψε να είναι η άμυνα - αυτό είναι προαπαιτούμενο.

Το «παραπάνω» δεν το δίνει η αμυντική προσήλωση, οι σωστές τοποθετήσεις, η τήρηση του στρατηγικού αμυντικού πλάνου.

Ο ακραίος μπακ συμμετέχει στο παιχνίδι ενεργά, είναι το καινούριο κρυφό δεκάρι, ο έξτρα χαφ όταν ο αντίπαλος αμύνεται σωστά και έχει αποκλείσει τους μέσους με τη δυνατότητα της τελικής πάσας.

Είναι τεράστιο rebus η ανεύρεση τρίτων και τέταρτων λύσεων στο ποδόσφαιρο, οι εναλλακτικές λύσεις μπροστά στον τοίχο των προβλημάτων που προκαλεί η διαρκής βελτίωση του αντιπάλου στα αμυντικά καθήκοντα.

Το «εύκολο» πια στο ποδόσφαιρο είναι να διδάσκεις άμυνα, ανέκαθεν το εύκολο ήταν η καταστροφή. Το αμέσως επόμενο στάδιο είναι εκείνη η βροχή από βέλη στους «300»!

Ποιο είναι το βασικό συστατικό αυτής της φιλοσοφίας; Ότι κάποιο από όλα αυτά τα βέλη θα βρει στόχο και εν γνώσει του στρατηγού σπαταλώνται και όλα τα υπόλοιπα. Η διαφορά του Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ είναι πως το δικό του βέλος δεν βρίσκει απλώς το μήλο στο κεφάλι, αλλά κόβει το κοτσάνι. Δεν είναι τυχαία η παρομοίωση με τοξοβόλο γιατί και το φιζίκ και η τεχνοτροπία του στο παιχνίδι εκεί παραπέμπει (Να θυμίσω σε αυτό το σημείο ότι το nickname του Αλεξάντερ-Άρνολντ είναι "Tee" που σημαίνει "Στόχος").

Βαθιά συγκέντρωση, αστείρευτη δύναμη, στιγμιαία ακαμψία, χειρουργική ακρίβεια. Με στέρνο και πόδια να κλίνουν προς τη μπάλα και όλο το σώμα να ακολουθεί την κίνηση.

Αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια συνοδεύει τη μπάλα όταν φεύγει σαν κύμα από το πόδι του, ένα κύμα που ξεθυμαίνει όταν φτάνει στον προορισμό του.

Καθόλου τυχαία, σε μια ομάδα γεμάτη σταρ και τεχνίτες, ο Τρεντ είναι ο εκλεκτός για την εκτέλεση των κόρνερ και των φάουλ μέσης απόστασης.

Πάντοτε με το δεξί, πάντοτε με το εσωτερικό και πάντοτε με μια θεόσταλτη τεχνική ευαισθησία που δεν θα γίνει ποτέ τόσο κραυγαλέα, όπως ας πούμε η «φιγούρα» του Ρομπέρτο Κάρλος με το αριστερό εξωτερικό.

Δεξί εσωτερικό φάλτσο, ενίοτε κουντεπιέ, πιο σπάνια το χτύπημα με τα τρία δάχτυλα του ποδιού.

«Δίνω μια σταθερή και ταυτόχρονα όμορφη τροχιά στη μπάλα επιλέγοντας να την χτυπήσω με αυτόν τον τρόπο. Πάντοτε με γοήτευε το εσωτερικό, από μικρός μου άρεσε το φάλτσο και όταν είδα ότι λειτουργεί και πρακτικά για μένα, επέλεξα να παίζω σχεδόν μονοθεματικά έτσι. Απλώς, το κάνω πολύ καλά».

Ο μικρός δεν είναι αυθάδης, ούτε πουλάει κάτι που δεν είναι.

Το γεγονός ότι παίζει «μονοθεματικά», όπως λέει κι ο ίδιος, δεν τον καθιστά προβλέψιμο, διότι η τεχνική του θυμίζει πολύ έντονα τον Ντέηβιντ Μπέκαμ και εκείνο το «σβήσιμο» που έδινε στη μπάλα με τον τρόπο που την χτυπούσε.

Αυτή είναι η μαγεία μιας τέλειας πάσας. Είναι τόσο τέλεια και τόσο υπολογισμένη που μερικές φορές αρκεί απλώς να βρει σε ένα κεφάλι ή σε ένα πόδι για να μπει μέσα.

Είναι τόσο διαβολικά υπολογισμένα τα φάλτσα, τόσο σωστή η συναίσθηση του χώρου που για κάποιους ποδοσφαιριστές με υψηλή ευφυΐα ή ταλέντο, αυτό αρκεί.

Ο Αλεξάντερ-Άρνολντ με το αντιτουριστικό και αντιεμπορικό όνομα είναι ένας ευφυής και εξαιρετικά ταλαντούχος νεαρός που ουσιαστικά «υποχρέωσε» τον Γιούργκεν Κλοπ να επαναπροσδιορίσει τη σημασία του ακραίου μπακ στο παιχνίδι της Λίβερπουλ.

Όταν μια ομάδα έχει την πολυτέλεια να παρατάσσει μια επιθετική τριπλέτα τύπου Μανέ-Φιρμίνο-Σαλάχ,  ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ δεν καθίσταται απλώς κομβικός, αλλά υπεραπαραίτητος στη δημιουργία πλεονεκτήματος και εκμετάλλευσης των ημι-χώρων, γιατί με το ταλέντο και την οξυδέρκειά του οδηγεί το ποδόσφαιρο στον υπολογισμό των ακραίων μπακ σαν σύγχρονα δεκάρια.