Στα χρόνια που ακολούθησαν τον Φρόιντ η ψυχανάλυση εστίασε – εκτός των άλλων επιστημών – στην γλωσσολογία.
Τι καινούργιο, αλήθεια, πρόσφερε η εστίαση στην γλωσσολογία; Γιατί πλέον η γλωσσολογία θεωρείται ουσιαστική για την ψυχανάλυση;
Ίσως το κέρδος να είναι η κατανόηση του τρόπου που η ανάλυση θεραπεύει. Η κατανόηση των αποτελεσμάτων αυτής της παράξενης διαδικασίας που είναι η ανάλυση.
Πως γίνεται και μόνο με την συνομιλία με κάποιον, σε ένα ιδιαίτερο πλαίσιο, να εκδηλώνονται φαινόμενα όπως αγάπη, μεταβίβαση, λύση των συμπτωμάτων;
Ίσως μπορείτε έτσι να κατανοήσετε επίσης και άλλα δεδομένα, όπως η μακρά διάρκεια της ανάλυσης ή επίσης το πάθος που προκαλεί η ανάλυση. Πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολη η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας της ανάλυσης, αν δεν πάρει κάποιος υπόψη του ότι συνίσταται, σχεδόν αποκλειστικά, σε λόγο και ερμηνεία.
Πως γίνεται να έχει μια τέτοια επίδραση στο «εγώ», τον «εαυτό» ή το «υποκείμενο»;
Η θέση του Λακάν είναι η πλέον ριζοσπαστική: Εφόσον ο λόγος έχει μια τέτοια επίδραση στο υποκείμενο, δεν μένει παρά να υποθέσετε ότι το υποκείμενο συγκροτείται εξ ολοκλήρου και κυριολεκτικά ως λόγος, ότι το υποκείμενο του δικού σας εγχειρήματος ως αναλυτή είναι καθ’ ολοκληρίαν λόγος! Βέβαια, αν είστε χειρουργός, αυτό δεν σας αφορά. Υπάρχουν σε αυτήν την περίπτωση ένα σωρό δεδομένα που τα αφήνετε κατά μέρος. Πράγματι, κανένας χειρουργός δεν χρειάζεται να χειρουργήσει έχοντας κατά νου όλα τα δεδομένα. Όμως ο αναλυτής το κάνει! Το κάνει εφόσον λειτουργεί ουσιαστικά διαμέσου του λόγου και της ερμηνείας. Η πιο απλή υπόθεση είναι αυτό που είπε ο Λακάν, ότι το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν μια γλώσσα.
Επομένως, πιστεύω ότι ο καθένας μας μπορεί να αποκτήσει κάποια γνώση σχετικά με την λειτουργία της ανάλυσης μέσα από την οπτική γωνία του Λακάν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου