Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά.

 

Πάλι το ίδιο θέμα: «…πέρασε ένας μήνας από τότε που τα έχουμε και ο άνδρας άλλαξε. Δεν εκφράζει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Του μιλώ και δεν είναι εδώ. Επικοινωνώ στο τηλέφωνο και εκείνος βιάζεται να το κλείσει. Δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας και βαριέται ήδη. Τι θα γίνει, δηλαδή, αν περάσει ένας χρόνος;». Η φωνή της απελπισίας ενός θηλυκού κατά την διάρκεια μιας συνεδρίας αντανακλά το προσωπικό δράμα κάθε θηλυκού ομιλ-όντος.

Από την άλλη έχουμε και την περίπτωση μιας άλλης γυναίκας. Μιας γυναίκας η οποία «βγήκε», πρόσφατα, από μια μακροχρόνια ερωτική σχέση όπου η συναισθηματική της επένδυση αποδείχτηκε «χαμένος χρόνος» και για αυτό κατέληξε σε βαρύ ψυχικό τραύμα. Αυτή η γυναίκα αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την ψυχική της «αιμορραγία»: «Μα τι έχουν πάθει οι άνδρες. Τους το λέω καθαρά ότι δεν θέλω σχέση. Εκείνοι τίποτα. Ρε φίλε, σεξ κάναμε μαζί, τι φταίω εγώ αν εσύ ερωτεύθηκες; Συμπεριφέρεσαι λες και είμαι η γκόμενα σου! Μπάστα, δεν είμαι σε σχέση μαζί σου, κατάλαβε το επιτέλους, σεξ κάνω με σένα τίποτα περισσότερο δεν επιθυμώ!».

Και οι δύο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με το ίδιο θέμα: η αγάπη – επιθυμία από την μια μεριά και η απόλαυση από την άλλη.

Και οι δύο γυναίκες περιγράφουν την απόλαυση του σώματος: η μεν πρώτη από μέρους του εραστή της ως προς το δικό της σώμα, ενώ η δεύτερη από μέρους του εαυτού της ως προς το σώμα του παρτενέρ της. 

Στην μεν πρώτη υπονοείται ότι το αγόρι της, μόλις ένα μήνα μετά, έχει αφήσει στην άκρη την αγάπη και έχει βάλει σε πρώτο πλάνο την απόλαυση του σώματος της και αυτό της προκαλεί πόνο σε βαθμό δακρύων. Η δε δεύτερη λέει καθαρά ότι μόνο απολαμβάνει το σώμα του παρτενέρ της και εκνευρίζεται σε κάθε εκδήλωση αγάπης από μέρους του.

Η μόνη διαφορά που έχουν οι δύο γυναίκες είναι ότι η μεν πρώτη προάγει την θηλυκή πλευρά του έρωτα ενώ η δεύτερη την αρσενική.

Στην αρσενική πλευρά ο κύκλος της απόλαυσης είναι σαφέστατος. Το πέος είναι ένα όργανο που πηγαινοέρχεται. Έτσι πηγαινοέρχεται και ο χρόνος της απόλαυσης. Έτσι, ο τόπος της απόλαυσης είναι εντοπισμένος στον χώρο του πέους. Από την άποψη του χώρου η απόλαυση είναι εντοπισμένη λοιπόν. Η λειτουργία του πέους «διαμορφώνει» και τον χρόνο της απόλαυσης. Δηλαδή, ο χρόνος της απόλαυσης, από την αρσενική πλευρά, είναι διακεκομμένος.

Κάθε απόλαυση του αντικειμένου έχει ως συνέπεια την πτώση της ερωτικής αξίας του αντικειμένου. Αυτό συμβαίνει διότι είναι ιδιότητα – αποτελεί φύση – της απόλαυσης η χρονικότητα. Όταν πρόκειται για ανικανοποίητο – όπως συμβαίνει στην περίπτωση της υστερίας – η πτώση της αξίας του ερωτικού αντικειμένου αφορά στην ένταση. Αφορά δηλαδή στο «πόσο τον θέλω» της υστερικής. Όταν όμως πρόκειται για ικανοποίηση τότε η διακοπή που είναι συνέπεια της προσωρινής πτώσης της αξίας του ερωτικού αντικειμένου, αφορά στην επίλυση, δηλαδή στο «αν τον θέλω».

Για αυτήν την σχέση της απόλαυσης με τον χρόνο μιλάει ο Μπόρχες σε ένα διήγημα του όπου, ως ανθρωπολόγος, διηγείται την πρακτική της συνουσίας. Το διήγημα έχει τίτλο «η Σέκτα  του Φοίνικα». Πρόκειται για τον ίδιο Φοίνικα, το ιερό μυθικό πουλί που χρησιμοποίησε ως σύμβολο η Φιλική Εταιρεία το οποίο ξαναγεννιέται από τις στάχτες του. Κατά τον Ηρόδοτο ο Φοίνικας είχε το μέγεθος αετού και πούπουλα χρυσοκόκκινα. Ενώ ο Πλίνιος μας πληροφορεί ότι όταν ο Φοίνικας γερνά, κατασκευάζει φωλιά με κλαδιά αρωματικών φυτών και πεθαίνει καιόμενος μέσα σε αυτή. Από την στάχτη του ξαναγεννιέται και μεταφέρει τα λείψανα της προηγούμενης ύπαρξης του μαζί και της φωλιάς του στην πόλη του Ήλιου για ταφή. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την απόλαυση του σώματος του Άλλου: ξαναγεννιέται από τις στάχτες της!

Τα πράγματα όμως διαφέρουν από την θηλυκή πλευρά. Αυτήν την πλευρά την σημαδεύει η απαίτηση να πάρει η αγάπη την σκυτάλη της απόλαυσης, δηλαδή από την στιγμή που ολοκληρωθεί η απόλαυση του άλλου η αγάπη να αποτελέσει την συνέχεια της απόλαυσης. Εξού και η φράση της πρώτης γυναίκας «Δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας και βαριέται ήδη. Τι θα γίνει, δηλαδή, αν περάσει ένας χρόνος;». Βλέπετε, το ζήτημα του χρόνου στοιχειώνει την αγάπη. Από εδώ πηγάζει και η πλάνη ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον χρόνο, πιο δυνατή και από τον θάνατο. Δηλαδή, η αγάπη μετατοπίζεται στο αιώνιο, στο αναλλοίωτο αντικείμενο.

Η αγάπη αποσκοπεί στην αχρονικότητα ενώ η σεξουαλική επιθυμία έχει χρονικότητα και ως εκ τούτου διαλείποντα χαρακτήρα, «πάει και έρχεται».

Ενώ λοιπόν, η πρώτη γυναίκα έχει κυριαρχηθεί από την θηλυκή της πλευρά η δεύτερη, κυριαρχείται από την αρσενική της πλευρά την οποία μάλιστα χρησιμοποιεί ως αμυντικό οχυρό απέναντι στην ψυχική αιμοραγία που ένιωσε ότι της προξένησε η μακροχρόνια σχέση από την οποία πρόσφατα «βγήκε».

Strange Fruit, και εγώ νόμιζα πως είναι καφέ - μπαρ!

 

«Φαίνεται πως κανένας δεν τραγουδάει όπως τραγουδάω εγώ τη λέξη “πείνα” και τη λέξη “αγάπη”. Είναι γιατί γνωρίζω καλά τι εννοούν αυτές οι λέξεις».

Στο νούμερο 354 της Πατησίων, εκεί που δεν το περιμένεις, φυσάει γαλλικός αέρας. Και βγαίνει από ένα μικρό καφέ που σε πάει ένα μεγάλο ταξίδι.

Ο χώρος του είναι μικρός με λίγα τραπέζια στο εσωτερικό του, παρ’ όλ’ αυτά καταφέρνει και ανταγωνίζεται τις μεγαλύτερες καφετέριες και φαίνεται πως κερδίζει τον κόσμο που αναζητά ένα παρεΐστικο μέρος να πιει τον καφέ του ταξιδεύοντας λίγο προς Παρίσι μεριά, ή, προς το βραδάκι, μια κρύα μπύρα ή ένα ποτό και μαζί να ακούσει μια όμορφη μουσική με αφετηρία την Πατησίων.

Έτσι γνώρισα και έτσι εντυπώθηκε το σημαίνον Strange Fruit εντός μου. Ώσπου άκουσα, εντελώς τυχαία ένα κομμάτι σε αγγλικό στίχο. Άκουσα τον τίτλο … Strange Fruit. Τότε άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι … Ιδού το αποτέλεσμα.

 Τον Μάρτιο του 1939, μια 23χρονη Billie Holiday πήγε στο μικρόφωνο στο West 4th's Cafe Society στη Νέα Υόρκη για να τραγουδήσει το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς. Σύμφωνα με το αίτημά της, οι σερβιτόροι σταμάτησαν να σερβίρουν και το δωμάτιο μαύρισε εντελώς. Μόνο το φως του προβολέα στο πρόσωπό της «έσπαζε» το σκοτάδι στον χώρο. Και μετά τραγούδησε απαλά, με την ακατέργαστη και συγκινησιακή φωνή της:

«Τα δέντρα του νότου έχουν έναν παράξενο καρπό

με αίμα στα φύλλα και στις ρίζες

Ένα μαύρο κορμί ταλαντεύεται από την αύρα του Νότου

περίεργος καρπός κρεμασμένος στις λεύκες…».

(«Southern trees bear a strange fruit

Blood on the leaves and blood at the root

Black bodies swinging in the Southern breeze

Strange fruit hanging from the poplar trees…»)

Όταν τελείωσε η Holiday, τα φώτα έσβησαν. Το σκοτάδι απόλυτο. Όταν άναψαν ξανά, η σκηνή ήταν άδεια. Είχε φύγει. Και σύμφωνα με το αίτημά της, δεν υπήρχε encore (επανάληψη). Έτσι ερμήνευσε η Holiday το «Strange Fruit», το οποίο θα τραγουδούσε αποφασιστικά και συνεχώς για τα επόμενα 20 χρόνια της ζωής της μέχρι τον πρόωρο θάνατό της σε ηλικία 44 ετών.

Η Holiday μπορεί να να έκανε γνωστό σε όλους μας το "Strange Fruit" και να το μετέτρεψε σε έργο τέχνης, αλλά ήταν ένας Εβραίος κομμουνιστής δάσκαλος και ακτιβιστής πολιτικών δικαιωμάτων από το Μπρονξ, ο Άμπελ Μέροπολ (Abel Meeropol), που το έγραψε αρχικά ως ποίημα και μετά ως τραγούδι. Το ποίημα του Μεροπολ περιγράφει την φρίκη του στη θέα της φωτογραφίας δυο μαύρων που είχαν λιντσαριστεί και κατόπιν κρεμαστεί σε δέντρο, στο Μάριον της πολιτείας της Ιντιάνα. Υπό το φόβο αντιποίνων ο Μέροπολ το υπογράφει με το ψευδώνυμο Λιούις Άλλαν…

Αφού δημοσιοποίησε το "Strange Fruit" στο σωματείο των δασκάλων, ο Μέροπολ το συνέθεσε σε τραγούδι και το έδωσε σε έναν ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου, ο οποίος στη συνέχεια το παρουσίασε στη Holiday.

Όταν η Holiday άκουσε τους στίχους, συγκινήθηκε βαθιά από αυτούς — όχι μόνο επειδή ήταν μια μαύρη Αμερικανίδα αλλά και επειδή το τραγούδι της θύμιζε τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε στα 39 του από μια θανατηφόρα αναπνευστική διαταραχή, αφού εκδιώχθηκε από το νοσοκομείο εξαιτίας του χρώματος του δέρματος του.

Οι αναμνήσεις του πόνου που πλημμύριζαν την Μπίλι είχαν ως αποτέλεσμα να απεχθάνεται την ερμηνεία του «Strange Fruit», αλλά ήξερε ότι έπρεπε. «Μου θυμίζει πώς πέθανε η Ποπ», έλεγε για το τραγούδι στην αυτοβιογραφία της. «Αλλά πρέπει να συνεχίσω να το τραγουδάω, όχι μόνο επειδή το ζητάει ο κόσμος, αλλά επειδή 20 χρόνια μετά τον θάνατο της Ποπ, τα πράγματα που την σκότωσαν εξακολουθούν να είναι υπαρκτά στον Νότο».

Ενώ οι ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων και η όλη η Μαύρη Αμερική αγκάλιασαν το «Strange Fruit», η σκηνή του νυχτερινού κέντρου, την οποία αποτελούσαν κυρίως λευκοί θαμώνες, είχε ανάμεικτες αντιδράσεις. Παρακολουθώντας την παράσταση της Holiday, ορισμένα μέλη του κοινού χειροκροτούσαν μέχρι να πονέσουν τα χέρια τους, ενώ όσοι ήταν λιγότερο συμπαθείς έβγαιναν με πικρία κτυπώντας βίαια την πόρτα πίσω τους.

Υπήρξε όμως ένα άτομο που ήταν αποφασισμένο να φιμώσει τη Χόλιντεϊ. Επρόκειτο για τον επίτροπο του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών, Χάρι Άνσλινγκερ. Γνωστός ρατσιστής, ο Άνσλινγκερ πίστευε ότι τα ναρκωτικά «βοηθούσαν» τους μαύρους να ξεπεράσουν τα όριά αφήνοντας πίσω τους φόβους και τις αναστολές τους, στην αμερικανική κοινωνία, και ότι οι μαύροι τραγουδιστές της τζαζ - που κάπνιζαν μαριχουάνα - δημιούργησαν εκείνη την ελεεινή μουσική του διαβόλου.

Όταν ο Άνσλινγκερ απαγόρευσε στη Holiday να ερμηνεύσει το "Strange Fruit", εκείνη αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να καταστρώσει ένα σχέδιο για να την καταστρέψει. Γνωρίζοντας ότι η Χόλιντεϊ έκανε χρήση ναρκωτικών, έβαλε μερικούς από τους άνδρες του να προφασισθούν τους ντίλερ και της πούλησαν ηρωίνη. Στην συνέχεια την συνέλαβαν για χρήση ηρωίνης και την πέταξαν στη φυλακή για τον επόμενο ενάμιση χρόνο.

Μετά την απελευθέρωση της το 1948, οι ομοσπονδιακές αρχές αρνήθηκαν να της επανεκδώσουν την άδεια τραγουδίστριας για το καμπαρέ της. Οι μέρες της στο νυχτερινό κέντρο, που τόσο αγαπούσε, είχαν τελειώσει.

Όμως η ίδια αποφασισμένη και πεισματωμένη να συνεχίσει το τραγούδησε σε sold-out συναυλίες στο Carnegie Hall, αλλά παρόλα αυτά, οι δαίμονες της δύσκολης παιδικής της ηλικίας, που περιελάμβανε τη δουλειά της σε έναν οίκο ανοχής μαζί με την ιερόδουλη μητέρα της, τη στοίχειωναν και άρχισε να χρησιμοποιεί ξανά ηρωίνη. Ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ‘ότι σε ηλικία 12 ετών συλλαμβάνεται για πορνεία, βιώνει την εγκατάλειψη από τη μητέρα της και ακολουθούν η κακομεταχείριση, ο βιασμός, τ’ αναμορφωτήρια, οι κοινωνικές διακρίσεις. «Φαίνεται πως κανένας δεν τραγουδάει όπως τραγουδάω εγώ τη λέξη “πείνα” και τη λέξη “αγάπη”. Είναι γιατί γνωρίζω καλά τι εννοούν αυτές οι λέξεις» έχει πει στην αυτοβιογραφία της

Το 1959, η Μπίλι βρίσκει τον εαυτό της σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Υποφέροντας από καρδιακά και πνευμονολογικά προβλήματα καθώς και από κύρωση του ήπατος λόγω δεκαετιών κατάχρησης ναρκωτικών και αλκοόλ, η τραγουδίστρια αποτελούσε πια μια σκιά του εαυτού της. Η πάλαι ποτέ εγκάρδια φωνή της ήταν τώρα μαραζωμένη και ραγισμένη.

Εξακολουθώντας να σκέφτεται πως θα καταστρέψει την τραγουδίστρια, ο Άνσλινγκερ έβαλε τους άντρες του να πάνε στο νοσοκομείο και να την περάσουν χειροπέδες στο κρεβάτι της. Αν και η Χόλιντεϊ έδειχνε σταδιακά σημάδια ανάρρωσης, οι άνδρες του Άνσλινγκερ απαγόρευσαν στους γιατρούς να της προσφέρουν περαιτέρω θεραπεία. Πέθανε μέσα σε λίγες μέρες.

Ανάμεσα στα πολλά τραγούδια για τα οποία θαυμάζεται η Holiday, το "Strange Fruit" θα είναι πάντα ένα από τα καθοριστικά της έργα. Της επέτρεψε να πάρει αυτό που αποτελούσε αρχικά μια έκφραση πολιτικής διαμαρτυρίας και να το μετατρέψει σε ένα έργο τέχνης.

Το 1999 το Time χαρακτήρισε το "Strange Fruit" ως το "τραγούδι του αιώνα".

Άφεριμ Strange Fruit, στο μπαρ – καφέ απευθύνεται το τούρκικο «άφεριμ» - που στα ελληνικά σημαίνει μπράβο. Άφεριμ επειδή εξαιτίας «σου» ανακάλυψα μια πολύ – πολύ συγκινητική ιστορία ζωής …!

«…είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες»

 

Λοιπόν, είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες αλλά ούτε και γυναίκες και για αυτό δεν ζουν την ζωή την δικιά μας. Ζουν ανάμεσα μας. Όχι απαραίτητα σ’ ένα υπόγειο σκοτεινό, γωνιακό, κάπου στη Σίνα, αλλά μπορεί στο ρετιρέ σε μια κομψή πολυκατοικία της Δεινοκράτους ή σε ένα μεσοαστικό διαμέρισμα στην οδό Ανεξαρτησίας, με θέα την Ακρόπολη, στον Λόφο του Στρέφη. Είναι εκείνα τα παιδιά που υπήρξαμε όλοι μας και παρέμειναν έτσι ακόμα και όταν το σώμα μεγάλωσε.

Θυμάμαι την αφεντιά μου εκεί γύρω στην ηλικία των 6 – 7 ετών. Όταν ήταν η ώρα να πάμε στην εξοχική κατοικία, κατά την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου, θλιβόμουν και έκλαιγα που θα άφηνα πίσω μου τους φίλους της γειτονιάς. Όταν όμως, αργότερα πηγαίναμε στην εξοχική κατοικία και έβρισκα, ή μάλλον ξανάβρισκα, μπροστά μου τους φίλους που ήταν ντόπιοι εκεί, τότε έφευγε η θλίψη και τα παιδιά της γειτονιάς μου ξεχνιόντουσαν. Με άλλα λόγια, πάντα αγαπούσα τους φίλους μου αρκεί να ήταν μπρος στα μάτια μου!

 Μεγαλώνοντας τα πράγματα άλλαξαν. «Ενηλικιώθηκε» το σώμα «ενηλικιώθηκε» και η αγάπη! Ως ενήλικος πια αγαπώ ακόμα και όταν ο άλλος δεν είναι μπροστά στα μάτια μου. Όταν απουσιάζει. Και μάλιστα τότε τον αγαπώ ίσως πιότερο. Μου λείπει. Και αυτό το «μου λείπει» τον καθιστά ακόμα πιο επιθυμητό.

Σας ζητώ να προσέξετε το σημαίνον «επιθυμητός» που χρησιμοποίησα. Πρόκειται για μια λέξη που παραπέμπει στην «Επιθυμία».

Έτσι, ως ενήλικας έμαθα ότι γενικά τα παιδιά λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο όσο είναι ακόμα παιδιά. Η αγάπη για τους φίλους δεν καθρεπτίζεται βαθιά στην ψυχή τους παρά μόνο στα μάτια τους. Εκείνο που αφορά στην ψυχή τους είναι το … παιχνίδι. Αυτό ναι, το αγαπούν σφόδρα. Οι φίλοι αποτελούν απλώς το μέσο πραγμάτωσης του παιχνιδιού. Είναι αγαπημένοι τους υπό τον όρο ότι βοηθούν στην απόλαυση του παιχνιδιού. Πρόκειται λοιπόν, για μια αγάπη επιφανειακή που δεν κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ψυχή. Όταν είμαστε παιδιά η επένδυση και η αποεπένδυση στους φίλους δεν είναι σοβαρή υπόθεση.

Σας ζητώ να προσέξετε το σημαίνον «απόλαυση» που χρησιμοποίησα. Πρόκειται για μια λέξη που μπορεί να βρίσκεται πέραν της ηδονής. Σκεφτείτε λίγο την καταπόνηση του σώματος κατά την διάρκεια του παιδικού παιχνιδιού και θα καταλάβετε ίσως τι εννοώ με την λέξη «απόλαυση».

Μου ήλθε λοιπόν, σήμερα στο μυαλό μου να σας διηγηθώ αυτή την ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων με αφορμή το άκουσμα μιας κοπέλας η οποία θλιμμένη και δακρυσμένη μου εξομολογήθηκε ότι «…δυστυχώς, εγώ, για άλλη μια φορά, πέφτω σε παιδιά την ώρα που ερωτεύομαι…!». Και είναι πραγματικά μια πικρή στιγμή για σε, η ώρα που συνειδητοποιείς την απόσταση που παίρνει συναισθηματικά το ενήλικο παιδί, που φιλοδοξείς να έχεις ως ερωτικό σου σύντροφο, από σένα όταν του περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός. Το κενό που δημιουργείται εντός σου είναι αφόρητο. Το χειρότερο, σε αυτή την περίπτωση, είναι ότι ακόμα και αν το συζητήσεις (του ρήματος «συ – ζητάω», ζητάω από εσένα πάει να πει) με το ενήλικο παιδί είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει αντιληπτό από εκείνο, μια που είναι στη φύση του να απολαμβάνει και όχι να αγαπά! Πως να επενδύσεις λίμπιντο, μα την αλήθεια, σε ένα παιδί που δεν γίνεται άντρας (ή γυναίκα αντίστοιχα);

Υπάρχουν αυτά τα παιδιά γύρω μας, ναι. Στην συνάντηση μας μαζί τους ναι, πικραινόμαστε. Δεν γίνεται διαφορετικά. Προσπαθούμε να συνδεθούμε μαζί τους και κάποτε νιώθουμε την μοναξιά μας αβάσταχτη. Δυστυχώς η αγάπη τους φαντάζει λίγη, μικρή, κούτσικη. Μένει στα λόγια, δεν ακουμπά την ψυχή. Είναι περαστική, παροδική, εφήμερη. Είναι εντελώς «παρεμπιπτόντως»!

Ζουν όμως ανάμεσα μας. Απολαμβάνουν ναι. Απολαμβάνουν με έναν άλλο τρόπο από τον δικό μας. Εμείς, ενίοτε εχθρευόμαστε αυτά τα παιδιά. Κάτι μέσα μας φθονεί, βλέπετε, αυτά τα παιδιά που δεν έγιναν άντρες και που δεν ζουν ή δεν απολαμβάνουν στην ζωή όπως εμείς.

Το τωρινό όνομα αυτών των παιδιών, γενικά είναι «Ζάκ Κωστόπουλος». Οι «Ζακ Κωστόπουλοι» υπάρχουν γύρω μας, παντού, και ο φθόνος για αυτούς είναι μέσα μας και μάλιστα, ορισμένες φορές, είναι μεγάλος.

Το παλιότερο όνομα τους, εκεί στην δεκαετία του ’80, ήταν «ο Αχιλλέας απ’ το Κάϊρο».

  «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο, εδώ και χρόνια ζει στην Αθήνα, σ’ ένα υπόγειο σκοτεινό γωνιακό κάπου στη Σίνα.

 Μαζί του ζει κάποιος Μηνάς, γι’ αυτούς τους δυο και τι δεν λένε, οι πιο σεμνοί της γειτονιάς ξέρουν επίθετα που καίνε».

Ο Κώστας Τουρνάς περιέγραψε τον Ζακ Κωστόπουλο της εποχής του 1980 όταν κυκλοφόρησε τον δίσκο «Τώρα». Μπορεί έμπνευση για να γραφτούν αυτοί οι στίχοι να υπήρξε ο Γιώργος Μαρίνος, ο δημοφιλής τραγουδιστής, ηθοποιός και σπουδαίος διασκεδαστής, από τους πρωτοπόρους του ζωντανού σόου στην Ελλάδα, ο οποίος «..ζούσε μία ζωή την οποία ο ίδιος την είχε ομολογήσει, δεν την έκρυβε» και με τσαγανό και θάρρος, αν αναλογιστεί κανείς τον συντηρητισμό της κοινωνίας τότε,  είχε μιλήσει δημόσια για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, όμως ο Αχιλλέας από το Κάιρο ζούσε πραγματικά, ως ενήλικο παιδί, «…χρόνια στην Αθήνα».

Μπορεί ο Μηνάς του τραγουδιού να ήταν, στην πραγματική ζωή, το ταίρι του Γιώργου Μαρίνου όμως το όνομα είναι συμβολικό αφού στην πραγματική ζωή μπορούμε να το συναντούμε ως Γιώργος, Δημήτρης, Νίκος, Μαρία, Εριάννα, Μαίριλη και γιατί όχι … Σταύρος!

Και πράγματι οι δύο τους μπορεί να ζουν σε ένα σπίτι που «τα βράδια απ’ έξω σαν περνάς, μια μουσική ακούς και γέλια, και στο υπόγειο αν κοιτάς βλέπεις μια ολάνθιστη καμέλια».

Ναι, μια καμέλια τότε μια καμέλια και τώρα. Η ίδια καμέλια του Αλέξανδρου Δουμά, η τοτινή, είναι ίδια με την τωρινή του Τουρνά ακόμα και τώρα που έχουν περάσει σχεδόν 42 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου.

Η καμέλια, αυτό το φυτό μοναδικής καλλωπιστικής αξίας, έχει τη φήμη της “ευαίσθητης” και πολλοί από εμάς έχουμε συναντήσει δυσκολίες στην περιποίηση της.

Και πράγματι, είναι τόσο εύκολο κάποιος να αγαπήσει αυτά τα λουλούδια, που θεωρούνται σύμβολο της σταθερότητας. Για αυτό, αν θέλετε να πείσετε κάποιον για τα αισθήματά σας, αρκεί να του προσφέρετε ένα και μόνο άνθος της.

Το φθινόπωρο ξεκινά να βγάζει μπουμπούκια και ανθίζει τον χειμώνα όπου συνεχίζει και ανθίζει ασταμάτητα κερδίζοντας τις εντυπώσεις.

Καμέλια. Το λουλούδι, που περισσότερο από κάθε άλλο, συμβολίζει το σύμπαν των ερωτικών συναισθημάτων. Είναι ένα λουλούδι που φέρνει καλή τύχη, ακόμη και όταν προσφέρεται σε έναν άνδρα.

Και ξέρετε, όπου υπάρχει Αχιλλέας και Μηνάς θα υπάρχει πάντα από κοντά και μια κυρά Λέλα Σμυρνιά, η οποία «στην αμαρτία λέει βουλιάζουν και διώχνει τα μικρά παιδιά, όταν στο υπόγειο πλησιάζουν».

Βέβαια, σήμερα δεν ακούει στο όνομα «κυρά Λέλα η Σμυρνιά» αλλά μπορεί να ονομάζεται «Χορταριάς Θανάσης» και να ναι μεσίτης στο επάγγελμα ή «Σπύρος Δημόπουλος» και να ναι κοσμηματοπώλης. Επίσης μπορεί να μην μένει στα λόγια ότι «στην αμαρτία βουλιάζουν» και να μην αρέσκεται απλώς να «διώχνει τα μικρά παιδιά όταν στο υπόγειο πλησιάζουν», αλλά να λυντσάρει μέχρι θανάτου τα παιδιά που δεν έγιναν ποτέ τους άντρες.

Δυστυχώς, αυτή ήταν, αυτή είναι, και μάλλον αυτή θα είναι η αλήθεια μας: ο άνθρωπος απέναντι στον άνθρωπο …λύκος.