«…είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες»

 

Λοιπόν, είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες αλλά ούτε και γυναίκες και για αυτό δεν ζουν την ζωή την δικιά μας. Ζουν ανάμεσα μας. Όχι απαραίτητα σ’ ένα υπόγειο σκοτεινό, γωνιακό, κάπου στη Σίνα, αλλά μπορεί στο ρετιρέ σε μια κομψή πολυκατοικία της Δεινοκράτους ή σε ένα μεσοαστικό διαμέρισμα στην οδό Ανεξαρτησίας, με θέα την Ακρόπολη, στον Λόφο του Στρέφη. Είναι εκείνα τα παιδιά που υπήρξαμε όλοι μας και παρέμειναν έτσι ακόμα και όταν το σώμα μεγάλωσε.

Θυμάμαι την αφεντιά μου εκεί γύρω στην ηλικία των 6 – 7 ετών. Όταν ήταν η ώρα να πάμε στην εξοχική κατοικία, κατά την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου, θλιβόμουν και έκλαιγα που θα άφηνα πίσω μου τους φίλους της γειτονιάς. Όταν όμως, αργότερα πηγαίναμε στην εξοχική κατοικία και έβρισκα, ή μάλλον ξανάβρισκα, μπροστά μου τους φίλους που ήταν ντόπιοι εκεί, τότε έφευγε η θλίψη και τα παιδιά της γειτονιάς μου ξεχνιόντουσαν. Με άλλα λόγια, πάντα αγαπούσα τους φίλους μου αρκεί να ήταν μπρος στα μάτια μου!

 Μεγαλώνοντας τα πράγματα άλλαξαν. «Ενηλικιώθηκε» το σώμα «ενηλικιώθηκε» και η αγάπη! Ως ενήλικος πια αγαπώ ακόμα και όταν ο άλλος δεν είναι μπροστά στα μάτια μου. Όταν απουσιάζει. Και μάλιστα τότε τον αγαπώ ίσως πιότερο. Μου λείπει. Και αυτό το «μου λείπει» τον καθιστά ακόμα πιο επιθυμητό.

Σας ζητώ να προσέξετε το σημαίνον «επιθυμητός» που χρησιμοποίησα. Πρόκειται για μια λέξη που παραπέμπει στην «Επιθυμία».

Έτσι, ως ενήλικας έμαθα ότι γενικά τα παιδιά λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο όσο είναι ακόμα παιδιά. Η αγάπη για τους φίλους δεν καθρεπτίζεται βαθιά στην ψυχή τους παρά μόνο στα μάτια τους. Εκείνο που αφορά στην ψυχή τους είναι το … παιχνίδι. Αυτό ναι, το αγαπούν σφόδρα. Οι φίλοι αποτελούν απλώς το μέσο πραγμάτωσης του παιχνιδιού. Είναι αγαπημένοι τους υπό τον όρο ότι βοηθούν στην απόλαυση του παιχνιδιού. Πρόκειται λοιπόν, για μια αγάπη επιφανειακή που δεν κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ψυχή. Όταν είμαστε παιδιά η επένδυση και η αποεπένδυση στους φίλους δεν είναι σοβαρή υπόθεση.

Σας ζητώ να προσέξετε το σημαίνον «απόλαυση» που χρησιμοποίησα. Πρόκειται για μια λέξη που μπορεί να βρίσκεται πέραν της ηδονής. Σκεφτείτε λίγο την καταπόνηση του σώματος κατά την διάρκεια του παιδικού παιχνιδιού και θα καταλάβετε ίσως τι εννοώ με την λέξη «απόλαυση».

Μου ήλθε λοιπόν, σήμερα στο μυαλό μου να σας διηγηθώ αυτή την ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων με αφορμή το άκουσμα μιας κοπέλας η οποία θλιμμένη και δακρυσμένη μου εξομολογήθηκε ότι «…δυστυχώς, εγώ, για άλλη μια φορά, πέφτω σε παιδιά την ώρα που ερωτεύομαι…!». Και είναι πραγματικά μια πικρή στιγμή για σε, η ώρα που συνειδητοποιείς την απόσταση που παίρνει συναισθηματικά το ενήλικο παιδί, που φιλοδοξείς να έχεις ως ερωτικό σου σύντροφο, από σένα όταν του περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός. Το κενό που δημιουργείται εντός σου είναι αφόρητο. Το χειρότερο, σε αυτή την περίπτωση, είναι ότι ακόμα και αν το συζητήσεις (του ρήματος «συ – ζητάω», ζητάω από εσένα πάει να πει) με το ενήλικο παιδί είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει αντιληπτό από εκείνο, μια που είναι στη φύση του να απολαμβάνει και όχι να αγαπά! Πως να επενδύσεις λίμπιντο, μα την αλήθεια, σε ένα παιδί που δεν γίνεται άντρας (ή γυναίκα αντίστοιχα);

Υπάρχουν αυτά τα παιδιά γύρω μας, ναι. Στην συνάντηση μας μαζί τους ναι, πικραινόμαστε. Δεν γίνεται διαφορετικά. Προσπαθούμε να συνδεθούμε μαζί τους και κάποτε νιώθουμε την μοναξιά μας αβάσταχτη. Δυστυχώς η αγάπη τους φαντάζει λίγη, μικρή, κούτσικη. Μένει στα λόγια, δεν ακουμπά την ψυχή. Είναι περαστική, παροδική, εφήμερη. Είναι εντελώς «παρεμπιπτόντως»!

Ζουν όμως ανάμεσα μας. Απολαμβάνουν ναι. Απολαμβάνουν με έναν άλλο τρόπο από τον δικό μας. Εμείς, ενίοτε εχθρευόμαστε αυτά τα παιδιά. Κάτι μέσα μας φθονεί, βλέπετε, αυτά τα παιδιά που δεν έγιναν άντρες και που δεν ζουν ή δεν απολαμβάνουν στην ζωή όπως εμείς.

Το τωρινό όνομα αυτών των παιδιών, γενικά είναι «Ζάκ Κωστόπουλος». Οι «Ζακ Κωστόπουλοι» υπάρχουν γύρω μας, παντού, και ο φθόνος για αυτούς είναι μέσα μας και μάλιστα, ορισμένες φορές, είναι μεγάλος.

Το παλιότερο όνομα τους, εκεί στην δεκαετία του ’80, ήταν «ο Αχιλλέας απ’ το Κάϊρο».

  «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο, εδώ και χρόνια ζει στην Αθήνα, σ’ ένα υπόγειο σκοτεινό γωνιακό κάπου στη Σίνα.

 Μαζί του ζει κάποιος Μηνάς, γι’ αυτούς τους δυο και τι δεν λένε, οι πιο σεμνοί της γειτονιάς ξέρουν επίθετα που καίνε».

Ο Κώστας Τουρνάς περιέγραψε τον Ζακ Κωστόπουλο της εποχής του 1980 όταν κυκλοφόρησε τον δίσκο «Τώρα». Μπορεί έμπνευση για να γραφτούν αυτοί οι στίχοι να υπήρξε ο Γιώργος Μαρίνος, ο δημοφιλής τραγουδιστής, ηθοποιός και σπουδαίος διασκεδαστής, από τους πρωτοπόρους του ζωντανού σόου στην Ελλάδα, ο οποίος «..ζούσε μία ζωή την οποία ο ίδιος την είχε ομολογήσει, δεν την έκρυβε» και με τσαγανό και θάρρος, αν αναλογιστεί κανείς τον συντηρητισμό της κοινωνίας τότε,  είχε μιλήσει δημόσια για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, όμως ο Αχιλλέας από το Κάιρο ζούσε πραγματικά, ως ενήλικο παιδί, «…χρόνια στην Αθήνα».

Μπορεί ο Μηνάς του τραγουδιού να ήταν, στην πραγματική ζωή, το ταίρι του Γιώργου Μαρίνου όμως το όνομα είναι συμβολικό αφού στην πραγματική ζωή μπορούμε να το συναντούμε ως Γιώργος, Δημήτρης, Νίκος, Μαρία, Εριάννα, Μαίριλη και γιατί όχι … Σταύρος!

Και πράγματι οι δύο τους μπορεί να ζουν σε ένα σπίτι που «τα βράδια απ’ έξω σαν περνάς, μια μουσική ακούς και γέλια, και στο υπόγειο αν κοιτάς βλέπεις μια ολάνθιστη καμέλια».

Ναι, μια καμέλια τότε μια καμέλια και τώρα. Η ίδια καμέλια του Αλέξανδρου Δουμά, η τοτινή, είναι ίδια με την τωρινή του Τουρνά ακόμα και τώρα που έχουν περάσει σχεδόν 42 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου.

Η καμέλια, αυτό το φυτό μοναδικής καλλωπιστικής αξίας, έχει τη φήμη της “ευαίσθητης” και πολλοί από εμάς έχουμε συναντήσει δυσκολίες στην περιποίηση της.

Και πράγματι, είναι τόσο εύκολο κάποιος να αγαπήσει αυτά τα λουλούδια, που θεωρούνται σύμβολο της σταθερότητας. Για αυτό, αν θέλετε να πείσετε κάποιον για τα αισθήματά σας, αρκεί να του προσφέρετε ένα και μόνο άνθος της.

Το φθινόπωρο ξεκινά να βγάζει μπουμπούκια και ανθίζει τον χειμώνα όπου συνεχίζει και ανθίζει ασταμάτητα κερδίζοντας τις εντυπώσεις.

Καμέλια. Το λουλούδι, που περισσότερο από κάθε άλλο, συμβολίζει το σύμπαν των ερωτικών συναισθημάτων. Είναι ένα λουλούδι που φέρνει καλή τύχη, ακόμη και όταν προσφέρεται σε έναν άνδρα.

Και ξέρετε, όπου υπάρχει Αχιλλέας και Μηνάς θα υπάρχει πάντα από κοντά και μια κυρά Λέλα Σμυρνιά, η οποία «στην αμαρτία λέει βουλιάζουν και διώχνει τα μικρά παιδιά, όταν στο υπόγειο πλησιάζουν».

Βέβαια, σήμερα δεν ακούει στο όνομα «κυρά Λέλα η Σμυρνιά» αλλά μπορεί να ονομάζεται «Χορταριάς Θανάσης» και να ναι μεσίτης στο επάγγελμα ή «Σπύρος Δημόπουλος» και να ναι κοσμηματοπώλης. Επίσης μπορεί να μην μένει στα λόγια ότι «στην αμαρτία βουλιάζουν» και να μην αρέσκεται απλώς να «διώχνει τα μικρά παιδιά όταν στο υπόγειο πλησιάζουν», αλλά να λυντσάρει μέχρι θανάτου τα παιδιά που δεν έγιναν ποτέ τους άντρες.

Δυστυχώς, αυτή ήταν, αυτή είναι, και μάλλον αυτή θα είναι η αλήθεια μας: ο άνθρωπος απέναντι στον άνθρωπο …λύκος.