Πάλι το ίδιο θέμα: «…πέρασε ένας μήνας από τότε που τα έχουμε και ο άνδρας άλλαξε. Δεν εκφράζει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Του μιλώ και δεν είναι εδώ. Επικοινωνώ στο τηλέφωνο και εκείνος βιάζεται να το κλείσει. Δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας και βαριέται ήδη. Τι θα γίνει, δηλαδή, αν περάσει ένας χρόνος;». Η φωνή της απελπισίας ενός θηλυκού κατά την διάρκεια μιας συνεδρίας αντανακλά το προσωπικό δράμα κάθε θηλυκού ομιλ-όντος.
Από την άλλη έχουμε και την περίπτωση μιας άλλης γυναίκας. Μιας γυναίκας η οποία «βγήκε», πρόσφατα, από μια μακροχρόνια ερωτική σχέση όπου η συναισθηματική της επένδυση αποδείχτηκε «χαμένος χρόνος» και για αυτό κατέληξε σε βαρύ ψυχικό τραύμα. Αυτή η γυναίκα αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την ψυχική της «αιμορραγία»: «Μα τι έχουν πάθει οι άνδρες. Τους το λέω καθαρά ότι δεν θέλω σχέση. Εκείνοι τίποτα. Ρε φίλε, σεξ κάναμε μαζί, τι φταίω εγώ αν εσύ ερωτεύθηκες; Συμπεριφέρεσαι λες και είμαι η γκόμενα σου! Μπάστα, δεν είμαι σε σχέση μαζί σου, κατάλαβε το επιτέλους, σεξ κάνω με σένα τίποτα περισσότερο δεν επιθυμώ!».
Και οι δύο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με το ίδιο θέμα: η αγάπη – επιθυμία από την μια μεριά και η απόλαυση από την άλλη.
Και οι δύο γυναίκες περιγράφουν την απόλαυση του σώματος: η μεν πρώτη από μέρους του εραστή της ως προς το δικό της σώμα, ενώ η δεύτερη από μέρους του εαυτού της ως προς το σώμα του παρτενέρ της.
Στην μεν πρώτη υπονοείται ότι το αγόρι της, μόλις ένα μήνα μετά, έχει αφήσει στην άκρη την αγάπη και έχει βάλει σε πρώτο πλάνο την απόλαυση του σώματος της και αυτό της προκαλεί πόνο σε βαθμό δακρύων. Η δε δεύτερη λέει καθαρά ότι μόνο απολαμβάνει το σώμα του παρτενέρ της και εκνευρίζεται σε κάθε εκδήλωση αγάπης από μέρους του.
Η μόνη διαφορά που έχουν οι δύο γυναίκες είναι ότι η μεν πρώτη προάγει την θηλυκή πλευρά του έρωτα ενώ η δεύτερη την αρσενική.
Στην αρσενική πλευρά ο κύκλος της απόλαυσης είναι σαφέστατος. Το πέος είναι ένα όργανο που πηγαινοέρχεται. Έτσι πηγαινοέρχεται και ο χρόνος της απόλαυσης. Έτσι, ο τόπος της απόλαυσης είναι εντοπισμένος στον χώρο του πέους. Από την άποψη του χώρου η απόλαυση είναι εντοπισμένη λοιπόν. Η λειτουργία του πέους «διαμορφώνει» και τον χρόνο της απόλαυσης. Δηλαδή, ο χρόνος της απόλαυσης, από την αρσενική πλευρά, είναι διακεκομμένος.
Κάθε απόλαυση του αντικειμένου έχει ως συνέπεια την πτώση της ερωτικής αξίας του αντικειμένου. Αυτό συμβαίνει διότι είναι ιδιότητα – αποτελεί φύση – της απόλαυσης η χρονικότητα. Όταν πρόκειται για ανικανοποίητο – όπως συμβαίνει στην περίπτωση της υστερίας – η πτώση της αξίας του ερωτικού αντικειμένου αφορά στην ένταση. Αφορά δηλαδή στο «πόσο τον θέλω» της υστερικής. Όταν όμως πρόκειται για ικανοποίηση τότε η διακοπή που είναι συνέπεια της προσωρινής πτώσης της αξίας του ερωτικού αντικειμένου, αφορά στην επίλυση, δηλαδή στο «αν τον θέλω».
Για αυτήν την σχέση της απόλαυσης με τον χρόνο μιλάει ο Μπόρχες σε ένα διήγημα του όπου, ως ανθρωπολόγος, διηγείται την πρακτική της συνουσίας. Το διήγημα έχει τίτλο «η Σέκτα του Φοίνικα». Πρόκειται για τον ίδιο Φοίνικα, το ιερό μυθικό πουλί που χρησιμοποίησε ως σύμβολο η Φιλική Εταιρεία το οποίο ξαναγεννιέται από τις στάχτες του. Κατά τον Ηρόδοτο ο Φοίνικας είχε το μέγεθος αετού και πούπουλα χρυσοκόκκινα. Ενώ ο Πλίνιος μας πληροφορεί ότι όταν ο Φοίνικας γερνά, κατασκευάζει φωλιά με κλαδιά αρωματικών φυτών και πεθαίνει καιόμενος μέσα σε αυτή. Από την στάχτη του ξαναγεννιέται και μεταφέρει τα λείψανα της προηγούμενης ύπαρξης του μαζί και της φωλιάς του στην πόλη του Ήλιου για ταφή. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την απόλαυση του σώματος του Άλλου: ξαναγεννιέται από τις στάχτες της!
Τα πράγματα όμως διαφέρουν από την θηλυκή πλευρά. Αυτήν την πλευρά την σημαδεύει η απαίτηση να πάρει η αγάπη την σκυτάλη της απόλαυσης, δηλαδή από την στιγμή που ολοκληρωθεί η απόλαυση του άλλου η αγάπη να αποτελέσει την συνέχεια της απόλαυσης. Εξού και η φράση της πρώτης γυναίκας «Δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας και βαριέται ήδη. Τι θα γίνει, δηλαδή, αν περάσει ένας χρόνος;». Βλέπετε, το ζήτημα του χρόνου στοιχειώνει την αγάπη. Από εδώ πηγάζει και η πλάνη ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον χρόνο, πιο δυνατή και από τον θάνατο. Δηλαδή, η αγάπη μετατοπίζεται στο αιώνιο, στο αναλλοίωτο αντικείμενο.
Η αγάπη αποσκοπεί στην αχρονικότητα ενώ η σεξουαλική επιθυμία έχει χρονικότητα και ως εκ τούτου διαλείποντα χαρακτήρα, «πάει και έρχεται».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου