Η ευτυχία του να έχει κανείς κρίσεις πανικού!

Με την σημερινή περίπτωση θα διαπιστώσουμε πως η ειδωλολατρία του φαρμάκου από την σύγχρονη αποϊατρικοποιημένη ψυχιατρική μπορεί να οδηγήσει σε ολέθρια αποτελέσματα για το υποκείμενο. Δανείζομαι μια περίπτωση από την κλινική της ψυχανάλυσης: Ο Κ. είχε επισκεφθεί τον αναλυτή εξαιτίας των κρίσεων πανικού που τον ταλαιπωρούσαν κατά την διάρκεια της οδήγησης. Οι εκδηλώσεις των κρίσεων πανικού ήταν πολύ συχνότερες και εντονότερες κατά την οδήγηση στην Εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου.    

  

 Ο Κ. ταξίδευε συχνά σε μια διπλανή πόλη προκειμένου να δει την φίλη του. Ήταν λοιπόν, ζωτικής σημασίας για εκείνον η καταστολή των κρίσεων που τον υποχρέωναν να παραιτείται από την οδήγηση. Επιπλέον, είχαν αρχίσει να επεκτείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις, υπονομεύοντας τις μετακινήσεις του.

Δεν ήταν άραγε επείγον και λογικό να αναζητηθεί ένα μέσο καταστολής του συμπτώματος; Τι πιο αυτονόητο για τον γιατρό ο οποίος είχε κληθεί να τον βοηθήσει να προσπαθήσει να βρει το κατάλληλο φάρμακο για να τον απαλλάξει από το σύμπτωμα του καταστέλλοντας το;

Η αρχαιολογία του συμπτώματος, οι ασυνείδητες σημασίες που ενδημούν σε αυτό δεν απασχολούν πλέον την ψυχιατρική ούτε την συμπεριφορική και γνωσιακή ψυχολογία. Θεωρούνται φροϋδικές εκκεντρικότητες και πολυτέλειες.

Χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες θα σημειώσω ότι αυτό που ήλθε στο φως, μέσα από ενδείξεις του ίδιου του υποκειμένου, ήταν το καθεστώς απάντησης των κρίσεων πανικού. Μια μέρα ενώ οδηγούσε αμέριμνος, μια απρόσμενη σκέψη ήχησε μέσα του εν είδει κελεύσματος προερχόμενη από το υπερεγώ του: «Πέρνα στο αντίθετο ρεύμα!»

Δεν αποτελούσε ψυχωτική παραίσθηση αλλά επιταγή του υπερεγώ που αφορούσε εκκαθάριση λογαριασμών με εκκρεμούσες υποθέσεις ενοχής οι οποίες λίμναζαν στο οικογενειακό δικαστήριο. Ύστερα από ένα σύντομο διάστημα σιωπής εμφανίστηκαν οι κρίσεις πανικού στο τιμόνι. Αυτές λειτουργούσαν, στην ιδιαίτερη περίπτωση του Κ, ως ύστατη προστατευτική ασπίδα απέναντι στο προερχόμενα από το υπερεγώ κάλεσμα του θανάτου. 

Πράγματι ο Κ την στιγμή που ήχησε εντός του η θανατηφόρα εντολή κυριεύθηκε από την κρίση πανικού η οποία και τον ανάγκασε να διακόψει προσωρινά την οδήγηση, να κάνει δεξιά, και να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητο σε ένα πάρκινγκ της Εθνικής μέχρις ότου ηρεμήσει από την ένταση που του προκάλεσε η κρίση.

Ο φόβος των κρίσεων πανικού λειτουργούσε ως σημαίνον μιας αποτρεπτικής, αντίρροπης συνδρομής απέναντι στο υπερεγωτικό κάλεσμα του θανάτου. Η αβασάνιστη φαρμακευτική ή συμπεριφορική καταστολή του συμπτώματος αποτελούσε διαβατήριο για τον άλλο κόσμο.

Η ιατρικοποίηση του συμπτώματος και η αστάθμητη καταστολή του, ερήμην της ασυνείδητης σημασίας του μπορούν να αποβούν ολέθριες για το υποκείμενο.