Μέρσεϊσαϊντ: Ο τόπος όπου γίνεται κατορθωτό το «αδύνατον»

Το Λίβερπουλ βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του ποταμού Μέρσεϋ. Το λιμάνι του έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της βιομηχανικής επανάστασης στην Βόρειο Δυτική Αγγλία. Ο πρώτος σιδηρόδρομος στον κόσμο, κατασκευάστηκε στην γραμμή Λίβερπουλ-Μάνστεστερ το 1830.

Σε αυτήν την πόλη συμβαίνουν, ιστορικά παράξενα πράγματα! Είναι ο τόπος που παίρνει σάρκα και οστά το αδιανόητο, το αδύνατο. Ο επιστημονικός λόγος, πράγματι, έχει πολλή δουλειά να κάνει προκειμένου να δώσει μια πειστική απάντηση των Συμβάντων που λαμβάνουν χώρα σε αυτόν τον τόπο!

Προσέξτε τι εννοώ…

Παράδοξο Νο1: Beatles και  Άνφιλντ

Απρίλιος του 1964, μια ακόμη ποδοσφαιρική σεζόν πλησιάζει προς στο τέλος της στην Αγγλία. Το BBC στέλνει συνεργείο στο Άνφιλντ για ρεπορτάζ. Θέμα δεν είναι η Λίβερπουλ, που εκείνη την ημέρα νικά την Άρσεναλ και κατακτά το πρωτάθλημα. Ο τίτλος του ρεπορτάζ είναι “The other Mersey Sound” και θέμα του είναι ο κόσμος σε μία απ’τις κερκίδες και η συμπεριφορά του, μοναδική σε όλη την Αγγλία. Η κερκίδα ήταν φυσικά το Kop και η συμπεριφορά έμελλε να αλλάξει για πάντα την ατμόσφαιρα στα γήπεδα.

Μέχρι τότε στα γήπεδα υπήρχαν μόνο τα συνθήματα. Λέξεις, κάποιες φορές και φράσεις, που επαναλαμβάνονταν με ρυθμικά χειροκροτήματα. Κι αυτό άρχισε να αλλάζει εκείνη τη σεζόν στο Άνφιλντ. Το Merseybeat δεν ήταν πια ο ήχος που είχε κατακτήσει μόνο το Νησί, αλλά μέσω των Beatles είχε πλέον κυριεύσει όλον τον κόσμο. Τα παιδιά στο Kop ήξεραν αυτόν τον ήχο πολύ πιο πριν, τον άκουγαν στο υπόγειο του θρυλικού Cavern, όταν έβλεπαν όλες τις ντόπιες μπάντες, τον θεωρούσαν δικό τους περισσότερο απ’τον οποιονδήποτε.

Έτσι, όταν τα μεγάφωνα του σταδίου έπαιζαν τραγούδια απ’ το Top10 πριν το ματς και στο ημίχρονο, ήταν απολύτως λογικό το Kop να μετατρέπεται σε μια τεράστια χορωδία, ένα πρωτόγνωρο καραόκε. Αυτό που δεν συνέβαινε ποτέ στα live των Beatles (αφού το κοινό μόνο ούρλιαζε) γινόταν στο Kop. Εικοσιοκτώ χιλιάδες άνθρωποι, στοιβαγμένοι σε μια μόνο κερκίδα, ένωναν φωνές και κίνηση για να τραγουδήσουν μέσα σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο.

Γνωρίζουμε όλοι ότι οι Beatles δημιουργήθηκαν στα τέλη του 1950 στη βρετανική πόλη και κατέκτησαν όλο τον πλανήτη με τις μουσικές τους. Η παγκόσμια καταξίωση του ήρθε την δεκαετία του 1960, με τους φίλους της Λίβερπουλ να έχουν πάντα στο γήπεδο τους σε περίοπτη θέση το συγκρότημα. Τόσο περίοπτη που σε αγώνα η θρυλική εξέδρα ΚΟP με χιλιάδες κόσμου τραγούδησε το «She loves you» την ώρα του αγώνα με την Εβερτον!

Παράδοξο Νο2: Το Boot Room

 

Το συγκεκριμένο δωματιάκι του «Άνφιλντ», λίγο κάτω από την εξέδρα Main Stand, ήταν... κάτι που μαρτυρούσε και η ονομασία του, αλλά ξεχείλιζε ποδοσφαιρική φιλοσοφία, ιδέες, σχέδια και οργάνωση για το μέλλον της Λίβερπουλ.

Όλα είχαν ξεκινήσει από τον Μπιλ Σάνκλι και τη θητεία του στον πάγκο του συλλόγου. Ένας χώρος με ποδοσφαιρικά παπούτσια, αλλά και... καλά κρυμμένα μπουκάλια Gin για να συνοδεύει τις όποιες συζητήσεις γίνονταν αναφορικά με το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και τις συναντήσεις με αντίπαλους προπονητές έπειτα από το πέρας των αναμετρήσεων στο «Άνφιλντ».

«Ενα παλιό ξύλινο τραπέζι, μερικές πλαστικές καρέκλες, ένα κομμένο χαλί, ένα ημερολόγιο στον τοίχο. Δίπλα του αποκόμματα εφημερίδων, σκισμένες φωτογραφίες γυναικείων μοντέλων. Και όλα αυτά σε ένα δωματιάκι 3Χ3». Τίποτα από την λιτή περιγραφή του Μπομπ Πέισλι δεν μαρτυρούσε πως o χώρος στον οποίο αναφερόταν, υπήρξε ίσως το πιο διάσημο μέρος ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας. Και όμως μιλούσε για το περίφημο «Boot Room» της Λίβερπουλ, αυτό που για σχεδόν 30 χρόνια φρόντισε για την εκπληκτική όχι απλά ομαλή, αλλά τέλεια και διαρκώς ανοδική- διαδοχή από τον Μπιλ Σάνκλι στον Μπομπ Πέισλι, τον Τζο Φάγκαν έως και τον Κένι Νταλγκλίς.

Ηταν κάπου στα '60ς, όταν ο πρώτος, ο Σάνκλι πήρε το δωματιάκι που βρισκόταν δίπλα από τα αποδυτήρια των γηπεδούχων στο «Ανφιλντ» και έβαλε τις βάσεις για την μετέπειτα αγγλική και ευρωπαϊκή κυριαρχία των Κόκκινων. Εκεί λοιπόν μαζεύονταν πολύ συχνά οι Σάνκλι, Πέισλι, Φάγκαν, αλλά και οι Τομ Σόντερς, Ρούμπεν Μπένετ και συζητούσαν για τακτικές, αναλύσεις αντιπάλων, μα πάνω απ' όλα μοιράζονταν το ίδιο όραμα για τις αξίες που όφειλαν να διέπουν τη Λίβερπουλ, δημιουργώντας ουσιαστικά τον μύθο της.

Ο Μπιλ Σάγκλι, το σημαντικότερο όμως που έκανε, ήταν ότι δέθηκε όσο κανείς ποτέ με τους οπαδούς. Αντάλλασσε μαζί τους επιστολές, τους στήριζε σε επίπεδο εργατικών συνδικάτων, τους ρωτούσε ακόμα και για τις επιλογές της 11άδας ή τους συμβουλευόταν για κάποια μεταγραφή. Πριν από τα παιχνίδια έπαιρνε το μικρόφωνο και τους εξηγούσε για το σύστημα, τις αλλαγές, τις σκέψεις του. Δεν ήθελε απλά να γράψει 2-3 αράδες στο βιβλιαράκι της αναμέτρησης. Επιθυμούσε, αποζητούσε, τρεφόταν και έπαιρνε ο ίδιος δύναμη και κουράγιο από εκείνη την αμεσότητα.

«Πάντοτε οι αντίπαλοι προπονητές θα έρχονταν στο καμαράκι για ένα ποτό και μια γρήγορη κουβέντα για το ματς που είχαμε παίξει. Θυμάμαι είχε έρθει κάποιες φορές και ο Μπράιαν Κλαφ. Όμως δεν μιλούσε πολύ, απλά άκουγε.

Αφουγκραζόταν ό,τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Μάθαινε, προσπαθούσε ν' αντιληφθεί τι ακριβώς γινόταν και να “πιάσει” ποδοσφαιρικές σκέψεις. Ήταν κάτι σαν... τελετουργία εκεί μέσα και κάπως έτσι είχε “περάσει” στο μυαλό των υπολοίπων» είχε αναφέρει ο Μόραν, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2009...

Εν έτει 2019, στο σημείο του Boot Room, υπάρχει πλέον ένα υπερσύγχρονο καφέ για τους οπαδούς των «κόκκινων». Ήχους από... τσουγκρίσματα ποτηριών ακούγονται ξανά, όμως δεν έχουν καμία σχέση μ' εκείνα που έχτισαν την ιστορία της Λίβερπουλ.

 

Παράδοξο Νο3: Κλοπ, ο 22^ος …

Ο Γιούργκεν Κλοπ, πηγαίνοντας στο Άνφιλντ, έγινε ο 22ος κόουτς της μεγάλης “κόκκινης” ομάδας, από το 1892 και μετά. Ο 9ος που θα προσπαθήσει να την επαναφέρει εκεί που ονειρεύονται 29 ολόκληρα χρόνια πρώτα το περίφημο “Κοπ”, μετά ολόκληρο το Λίβερπουλ (πλην ... της γαλάζιας μειοψηφίας) και φυσικά τα εκατομμύρια οπαδών της σε όλο τον κόσμο,

Ο 52χρονος “ροκ-σταρ” του ποδοσφαίρου, ο δημιουργός του θαύματος της Μπορούσια Ντόρτμουντ, έχει μπροστά του ένα μαραθώνιο και πίσω του ένα βουνό!

Αυτή άλλωστε είναι και η ιδιομορφία της Λίβερπουλ. Μαζί με την τωρινή ενδεκάδα, στο Άνφιλντ μπαίνουν και τα φαντάσματα του Νταλγκλίς, του Ρας, του Ρέι Κένεντι και των άλλων μεγάλων άσων της δεκαετίας του' 80 όταν οι “κόκκινοι” ήταν κυρίαρχοι όχι μόνο στην Αγγλία, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Μαζί με τον εκάστοτε προπονητή, στο Άνφιλντ μπαίνουν στο γήπεδο και τα μέλη του ...περίφημου boot room (παπουτσοθήκη, δηλαδή) του ιστορικού γηπέδου.

 

Παράδοξο Νο4: Γκράφιτι στο Λίβερπουλ

Σαν θεός λατρεύεται ο νεαρός άσος της Λίβερπουλ, Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ, και αυτό αποδεικνύεται από τον τρόπο με τον οποίο θέλησαν οι οπαδοί και κάτοικοι της περιοχής να τον «τιμήσουν».

Συγκεκριμένα, στην διασταύρωση των οδών Sybill Street και Anfield Road ο Βρετανός αμυντικός απέκτησε το δικό του γκράφιτι και όλοι πηγαίνουν στο συγκεκριμένο σημείο για να το φωτογραφίσουν.

Μετά από την... ζωγραφιά του Γιούργκεν Κλοπ, ο Άγγλος άσος άφησε το δικό του στίγμα στα στενά της πόλης και αναμένουμε ποιος θα είναι ο επόμενος «κόκκινος» που θα αποθεωθεί!

Από την άλλη, τα επίπεδα δημοφιλίας του Γιούργκεν Κλοπ έχουν φτάσει σε... άλλο επίπεδο στο Λίβερπουλ, με τη μορφή του να γίνεται γκράφιτι στους δρόμους της πόλης.

Ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα στο Λίβερπουλ είναι πλέον ο Γιούργκεν Κλοπ. Χαρακτηριστικό είναι πως η μορφή του έγινε γκράφιτι στους δρόμους της πόλης, της οποίας πλέον αναμένεται να γίνει αξιοθέατος. Ποιος φίλος των «κόκκινων» και του ποδοσφαίρου γενικότερα θα προσπεράσει το γκράφιτι του Κλοπ χωρίς να βγάλει μια σέλφι μπροστά του;...

 

Παράδοξο Νο5:Ο Καβάφης στο ... Merseyside

Ο Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1863 στην Αλεξάνδρεια. Οι γονείς του είχαν καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, αλλά από τα μέσα του 1850 εγκαταστάθηκαν στην Αλεξάνδρεια κι ο πατέρας του Καβάφη έγινε καταξιωμένος έμπορος βαμβακιού με πολλές διασυνδέσεις στο εξωτερικό. Ο Κωνσταντίνος πέρασε τα παιδικά του χρόνια πλουσιοπάροχα και ξέγνοιαστα μέχρι το θάνατο του πατέρα του 1870. Ήταν μόλις επτά χρονών όταν ορφάνεψε. Η απώλειά του προκάλεσε απόγνωση στη 10μελή οικογένεια που έπρεπε να διαχειριστεί και μια απαιτητική επιχείρηση σε μια δυναμική και απρόβλεπτη αγορά….

Η οικογένεια του Καβάφη λίγο καιρό αργότερα μετακόμισε την Αγγλία, ύστερα από απόφαση της μητέρας του ποιητή. Ο πατέρας του εξήγαγε συχνά προϊόντα στο Λίβερπουλ, πόλη με μεγάλο λιμάνι και σημαντική εμπορική δραστηριότητα κι έτσι η οικογένεια έζησε εκεί για επτά χρόνια.

Παράδοξο Νο6: Από τη Βαρκελώνη ως το Μερσεϊσάιντ, μια μελωδία δρόμος…

 

Ερημιά… Η απόλυτη ησυχία. Εκνευριστικές ταμπέλες δεξιά κι αριστερά με επευφημίες προς κάποιον… Μεσσία.  «Ο καλύτερος παίκτης του κόσμου», «σπάει όλα τα ρεκόρ», «το θέλει πιο πολύ από κάθε φορά». Τσιτάτα που δείχνουν φανταχτερά, που εμπνέουν κάθε Καταλανό να φτάσει στην γη της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής επαγγελίας. Λογικό. Η ομάδα τους έχει επικρατήσει 3-0 στον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, κόντρα σε μια παρέα από την Αγγλία, η οποία έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι της να αποδείξει ότι είναι καλύτερο σύνολο από τους Μπλαουγκράνα. Το αποτέλεσμα δεν τη δικαίωσε. Οι πρωταγωνιστές της φεύγουν με μια πίκρα, με βαριά τα πόδια και εξουθενωμένα τα κορμιά, ενώ στο κεφάλι τους επικρατεί μια σύγχυση και πολλά, μα πολλά νεύρα. Κυρίως με τους εαυτούς τους που δεν κατόρθωσαν να επιβάλουν και στο σκορ τη δική τους υπεροχή…

Κάπου εκεί ήρθε η αλλαγή. Έγινε μέσα τους το «κλικ». Τα συγκεχυμένα μηνύματα που κυριαρχούσαν μέσα τους, αντικατέστησε μια γνώριμη μελωδία. "When you walk through the storm…". Οι στίχοι ήταν γνωστοί, η μουσική ακόμα πιο οικεία και σιγά-σιγά το ηθικό άρχισε να αναπτερώνεται. Οι δυνατοί παλμοί ακούγονταν σε όλο το Μερσεϊσάιντ. Μέσα σε μόλις έξι ημέρες, η απογοήτευση είχε μετατραπεί σε ελπίδα, παρά τις δυσκολίες που προέκυπταν. «Θα δώσουμε ο, τι έχουμε», «κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο», ήταν λίγες από τις φράσεις που κυριαρχούσαν στα χείλη των χιλιάδων πιστών. Και όταν ήρθε η στιγμή, όταν η στρογγυλή θεά αναπήδησε στο γρασίδι του ναού του ποδοσφαίρου, δεν υπήρχε πια αμφιβολία. Θα γυρίσει… Ατελείωτο σφυροκόπημα, κάθε μπαλιά με μόνο στόχο τα δίχτυα του αντιπάλου. Οι «κόκκινοι» είχαν μπει με το μαχαίρι στα δόντια και οι φιλοξενούμενοι δεν ήξεραν πώς να σταματήσουν αυτή την καταιγίδα.

Η ολική ανατροπή δεν περιγράφεται με λόγια, δεν σκηνοθετείται από άνθρωπο. Μόνο βιώνεται και η αφορμή είναι η πίστη. Η πίστη ενός ψηλού σαρκαστικού τύπου με πλατύ χαμόγελο που από το 2015 κάνει μόνο μια δουλειά. Μετατρέπει τους αμφισβητίες, σε πιστούς. Και ποτέ ξανά δεν περπατάει κανείς μόνος του…

Παράδοξο Νο7: Πως γίνεται; 

Πώς γίνεται μια ομάδα όπως η Λίβερπουλ, η οποία έχει να πάρει πρωτάθλημα στην Αγγλία εδώ και 29 χρόνια να είναι τόσο δημοφιλής σε ολόκληρο τον κόσμο, να την λατρεύουν εκατομμύρια (και να τη μισούν, αν όχι άλλοι τόσοι, μια συντριπτική μερίδα των 'αντί' που υπάρχουν συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις);

Πώς μικρά παιδιά, που δεν έχουν ιδέα ποιος ήταν ο Κέβιν Κίγκαν, ο Κένι Νταλγκλίς, ο Ίαν Ρας, ούτε τους περνάει από το μυαλό τι έλεγαν στο περίφημο boot room του Άνφιλντ, ο Μπιλ Σάνκλι και ο Μπομπ Πέισλι είναι φανατικοί με τους 'Reds';

Γιατί όταν ακούνε το 'You'll Never Walk Alone' ανατριχιάζουν, βουρκώνουν και (αν δεν είναι πολίτες του Λίβερπουλ) έχουν όνειρο ζωής να επισκεφτούν μια μέρα το 'KOP'; Τι ενώνει όλους αυτούς τους πιτσιρικάδες, με τους 40άρηδες, τους 50άρηδες, αλλά και τους γηραιότερους ακόμη, που όταν ο Τζόρνταν Χέντερσον σήκωσε ψηλά το 6ο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία της ομάδας, έμοιαζαν σαν μια τεράστια παρέα, αγκαλιασμένη και δακρυσμένη με κόκκινα κασκόλ απ' άκρη σ' άκρη ολόκληρου του πλανήτη;