Κάθε μέρα, τόσες πολλές ευκαιρίες για ανθρώπινη επαφή. Κι αν άρπαζες μόνο μια από αυτές τι θα συνέβαινε, στ’ αλήθεια;
Ένας νεαρός άνδρας στο μετρό του Λος Άντζελες παρατηρεί μια νεαρή γυναίκα να κοιτάζει μέσα από την ψηφιακή της κάμερα. Ανταλλάσσουν βλέμματα, μετά κατεβαίνει από το τρένο, κουβαλώντας ένα κουτί με φυτά. Καθώς το τρένο απομακρύνεται, παρατηρεί ότι έχει ξεχάσει την κάμερα της. Αργότερα εκείνη την ημέρα, κοιτάζει τις φωτογραφίες και βλέπει ότι έχει αφήσει τη δουλειά της και μετακομίζει στη Βοστώνη. Βλέπει επίσης ότι έχει τραβήξει πέντε ή έξι φωτογραφίες δικές του ενώ ήταν καθισμένη στο τρένο. Η τούρτα του αποχαιρετισμού έχει το μικρό όνομά της και σε μια από τις φωτογραφίες φαίνεται μια πολυκατοικία όπου, προφανώς, είναι το διαμέρισμα της. Μπορεί να καταλάβει πού ζούσε και να την βρει;
Σε σκηνοθεσία Ted Chung / ΗΠΑ / 2008
Ο Ted Chung είναι ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης που μεγάλωσε στα προάστια του Σικάγου και πήγε στη Σχολή Κινηματογράφου UCLA, όπου έλαβε το βραβείο UCLA Directors Spotlight.
Ο Chung καταδεικνύει τι μπορεί να επιτύχει η εξαιρετική σκηνοθεσία σε μια ταινία μικρού μήκους λιγότερο από πέντε λεπτά. Χρησιμοποιώντας απλά την κάμερα, καλά ενσωματωμένη μουσική, πολύ καλά επιλεγμένους ηθοποιούς και μια καλή κατανόηση της οπτικής επικοινωνίας, του χρόνου και των αποχρώσεων είναι σε θέση να μεταφέρει τον χαρακτήρα, τα συναισθήματα και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών χωρίς τη χρήση μιας προφορικής λέξης.
Το "A Thousand Words" έχει γυριστεί με πολύ αποτελεσματικό τρόπο ασπρόμαυρη.
«Η μουσική έχει άμεση γραμμή με το ασυνείδητο, με το συναίσθημα. Ακόμα και ένα μωρό που δεν καταλαβαίνει ακόμη πλήρως τη γλώσσα μπορεί να επηρεαστεί συναισθηματικά από ένα κομμάτι μουσικής. Είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για τη μετάδοση συναισθημάτων και ιδεών, αλλά πιστεύω ότι είναι σημαντικό να έχετε κάποια αυτοσυγκράτηση στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσετε μουσική. Συχνά είναι πιο δυνατό να υπονοείς και να δίνεις χώρο στο κοινό να τον γεμίσει με τα δικά του συναισθήματα.»
Επιλέχθηκε επίσης για το Berlinale Talent Campus , όπου σκηνοθέτησε το «On Time», ένα μαγικό ρεαλιστικό παραμύθι που έκανε πρεμιέρα στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Η ταινία είναι σιωπηλή και όμως μιλάει. Μιλάει εντός μας. Στην ψυχή. Με την ομιλία της σιωπής ίσως καταλαβαίνουμε περισσότερα. Άλλωστε, όποιος δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου.
Από την μια, έχουμε «να σωπαίνει εκείνος που έδωσε, να μιλάει εκείνος που πήρε!»
Από την άλλη, έχουμε: «Αν το Α είναι η επιτυχία, τότε ο μαθηματικός τύπος είναι Α=Χ+Υ+Ζ, όπου Χ ίσον δουλειά, Υ ίσον παιχνίδι και Ζ ίσον να κρατάς το στόμα σου κλειστό». Αλβέρτος Αϊνστάιν.
Διαλέγετε και παίρνετε, η κρίση είναι δική σας.
Ένα είναι σίγουρο κατά την γνώμη μου: Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς, αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις.
Και όπως λέει και ο Γάλλος ποιητής Louis Massignon, «Ο άνδρας που σιωπά αρνείται. Η γυναίκα που σιωπά συναινεί».
Υ.Γ: Για όσους δεν μπορούν να δουν το video ο σύνδεσμος είναι:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου