Ένας απομονωμένος συγκάτοικος συνειδητοποιεί ότι μέσα στη ζωή υπάρχουν περισσότερα από ό,τι φανταζόταν.
Είναι κάτι στιγμές, καθημερινές στιγμές, που νιώθεις θυμωμένος.
Σηκώθηκες το πρωί από το κρεβάτι σου. Μπήκες στο μπάνιο και αφού έριξες λίγο νερό στο πρόσωπο, ψιλονυσταγμένος ακόμα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, έσυρες τον εαυτό σου στην κουζίνα και γύρισες τον διακόπτη για να φτιάξεις τον καφέ σου. Γρήγορα είδες τον καφέ να φουσκώνει μέσα στο μπρίκι και μόλις την τελευταία στιγμή κατάφερες να τον ρίξεις μέσα στην κούπα σου σφόδρα ευχαριστημένος που γλύτωσες το καϊμάκι σου, παρόλη την νύστα σου.
Παίρνεις την κούπα σου και πηγαίνεις, σέρνοντας τις παντόφλες σου, στο σαλόνι σου. Πάνω στο τραπεζάκι, απέναντι από την μεγάλη μπαλκονόπορτα του σαλονιού, δίπλα στο αναμμένο τζάκι που σιγοκαίει, Γενάρης μήνας βλέπετε και το κρύο δωμάτιο δεν αντέχεται, εναποθέτεις την κούπα με τον αχνιστό, καϊμακλίδικο, καφέ. Τον τοποθέτησες δίπλα από το πακέτο με τα τσιγάρα σου το οποίο βρίσκεται κάτω από τον φτηνιάρικο αναπτήρα bic. Με πολύ ζόρι σήκωσες ένα ξύλο ελιάς και το έριξες μέσα στο τζάκι ανακατεύοντας, παράλληλα, λίγο την φωτιά.
Βαρύ το κορμί ακόμα, εξαιτίας της πρωινής ραστώνης, χύνεται στην πολυθρόνα σαν κούτσουρο. Το χέρι απλώνεται και σηκώνει την κούπα. Την φέρνει κοντά στο στόμα και η πρώτη ρουφηξιά είναι γεγονός. Ο καφές κατέβηκε στον οισοφάγο και ζέστανε το μέσα σου. Η ένταση της ζέστης είναι ευεργετική για το «είναι» σου και το ξύπνημα του κορμιού νιώθεις να επιταχύνεται. Ακουμπάς την κούπα στο τραπεζάκι και ασυνείδητα σχεδόν απλώνεις το χέρι και παίρνεις το πακέτο με τα τσιγάρα μαζί με τον αναπτήρα.
«Σαν ελαφρύ μου φαίνεται…!» συλλογίζεσαι. Μια αποτρόπαια σκέψη προς στιγμή πλημυρίζει τον νου. Γρήγορα όμως απωθείται.
Ανοίγεις το πακέτο και τότε το θέαμα γίνεται φρικιαστικό. Αυτό που απευχόσουν πριν από λίγο, αυτός ο τρόμος που έδιωξες «να πάει στα κομμάτια» επέστρεψε δυναμικά και παρελαύνει μπροστά από τα μάτια σου: «Το πακέτο είναι άδειο!»
Το αδιανόητο είναι πραγματικό. Ο πόνος αφόρητος και ο θυμός σε κάνει και ξυπνάς βίαια πλέον.
Το πρωινό τσιγάρο και η ηδονή του σου λείπει. Αντί αυτού διαθέτεις μόνο θυμό. Ο καημός σου μεγάλος.
Και όμως, κάνεις λάθος! Δεν είναι το τσιγάρο εκείνο που σου λείπει, στην άδεια κάμαρα, μέσα στο καταχείμωνο. Όχι. Στο υπενθύμισε το ραδιόφωνο που εκείνη την διαολεμένη στιγμή άρχισε να παίζει το κομμάτι των Beatles: «All you need is love, love, love is all you need».
«Και εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο…!»
Καλημέρα σας…
Υ.Γ: Για όσους δεν μπορούν να δουν το video ο σύνδεσμος είναι https://youtu.be/qVd80_-xOdI
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου