Υπάρχει το «βραδύς» στην αρχαιοελληνική. Που σημαίνει εκείνον που κινείται με μικρή ταχύτητα. Το ουδέτερο του είναι το «βραδύ».
Μόλις αναβιβάσουμε τον τόνο μας προκύπτει το «βράδυ». Εκείνο που έρχεται αργά, το τέλος της ημέρας, εκείνο που αργοπορεί, δηλαδή το καθυστερημένο, το όψιμο.
Οι γλωσσολόγοι συμφωνούν ότι το ορθό είναι η γραφή «βράδυ» και όχι «βράδι». Η δεύτερη οφείλεται στην κλίση της λέξης κατά τα πολλά ουδέτερα με « - ι». Π.χ. λάδι, χάδι κ.λπ. Επομένως το «βραδυάζει» είναι ορθότερο από το νεοελληνικό «βραδιάζει».
«Πολιτεία» είναι ο τίτλος 2 δίσκων του συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη οι οποίοι εκδόθηκαν ο 1ος στις 24 Απριλίου του 1961 και ο 2ος στις 2 Οκτωβρίου του 1964. Τα τραγούδια του 1ου ερμηνεύονται απ' το Γρηγόρη Μπιθικώτση και το δίδυμο Στέλιου Καζαντζίδη & Μαρινέλλας ενώ εκείνα του 2ου τα ερμηνεύει όλα ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης πλην ενός το οποίο ερμηνεύεται από Χορωδία ενώ σε κάποια τραγούδια συμμετέχουν ο Αντώνης Κλειδωνιάρης, ο Μιχάλης Ιωαννίδης και η Μαρία Φαραντούρη.
Στον δεύτερο δίσκο, στην 2η πλευρά, το 8ο στην σειρά κομμάτι είναι το «Βραδυάζει».
Πρόκειται για ένα αγαπημένο τραγούδι του στίχους του οποίου έγραψε ο Δημήτρης Χριστοδούλου Στο παραπάνω βίντεο το ερμηνεύει, στα 1983, ο Γιώργος Νταλάρας, στην καλύτερή του εποχή νομίζω, στον Κοκκινόβραχο της Nίκαιας. Πρόκειται για την συναυλία των Θεοδωράκη-Νταλάρα-Γαλάνη που δόθηκε στο Κατράκειο θέατρο και στο μπουζούκι είναι ο Καρνέζης.
«Ξημέρωμα σε γύρεψα, το δειλινό σε βρήκα
με την καρδιά σου μίλησα, στη μαύρη μοίρα μπήκα
Βοριάς χτυπά την πόρτα μου και στην ψυχή μου αγιάζι
και στα πικρά τα μάτια μου στιγμή - στιγμή βραδυάζει»
Στην διεύθυνση
https://www.youtube.com/watch?v=iRQg9J1USBs&t=1850s
μπορούμε να παρακολουθήσουμε όλη την συναυλία όπως την μετέδωσε τότε η ΕΡΤ.
Το δέος του καλλιτεχνη, εκείνο το δέος με το οποίο τότε αντιμετώπιζαν οι τραγουδιστές τραγούδια τέτοιου μεγέθους αποτυπώνεται στο 10:23 του βίντεο, όταν τραγουδώντας το ρεφρέν "Κλαιει η μανα μου στο μνημα κλαιει κι η Παναγια", γυρνάει στο Θεοδωράκη και τον ρωτάει "…σωστος?".
Δυο από τις πρώτες και πιο ιστορικές, θα λέγαμε, συναυλίες πραγματοποιήθηκαν στον Κοκκινόβραχο της Νίκαιας όπου στεγάζεται το Κατράκειο θέατρο, το καλοκαίρι του ’83, στα πλαίσια του «Μουσικού Αύγουστου» που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία του Μίκη Θεοδωράκη.
Η κατασκευή του θεάτρου ήταν αρχική ιδέα του καλλιτέχνη Μίνου Βολανάκη και χρονολογείται από το 1982. Έπειτα από την πρωτοβουλία του Μίνου Βολανάκη και την απόλυτη στήριξη του Δήμου Νίκαιας επί δημαρχίας Στέλιου Λογοθέτη, η περιοχή των λατομείων, γνωστή επίσης και ως «Κοκκινόβραχος», απαλλοτριώνεται και το 1983, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Νίκου Περδικάρη ολοκληρώνεται πλήρως το έργο της κατασκευής του θεάτρου και έκτοτε, ξεκινά η λειτουργία του. Ονομάστηκε «Κατράκειο» προς τιμήν του αείμνηστου καταξιωμένου ηθοποιού, Μάνου Κατράκη.
Τους επισκέπτες υποδέχεται το άγαλμα του Μάνου Κατράκη με την μορφή του Δον Κιχώτη το οποίο φιλοτέχνησε ο Μέμος Μακρής. Στην πορεία του το Θέατρο (κατασκευασμένο σε αυτή τη μορφή από το 1986), φιλοξένησε τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής και διεθνούς μουσικής σκηνής και τους πιο αξιόλογους ηθοποιούς με ποιοτικές θεατρικές παραστάσεις. Αυτή την «ιστορία» την «έκτισαν» αμέτρητοι καλλιτέχνες, μουσικοί, τεχνικοί και εταιρείες παραγωγής, που επέλεξαν να συνεργαστούν με το Δήμο μας και να εμφανίσουν τη δουλειά τους στο μεγαλύτερο σύγχρονο θέατρο της χώρας.
Το Σάββατο 27 Αυγούστου του 1983, ο Θεοδωράκης παρουσίασε μια σειρά από γνωστά τραγούδια του, με το Γιώργο Νταλάρα και τη Δήμητρα Γαλάνη, με την οποία ένα χρόνο πριν, είχε συνεργαστεί για τη δημιουργία του δίσκου «Χαιρετισμοί». Κάποια τραγούδια από το συγκεκριμένο κύκλο, ακούστηκαν σε αυτή την εκδήλωση. Την επόμενη μέρα, Κυριακή 28 Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε η συναυλία αφιέρωμα στο Βασίλη Τσιτσάνη, η οποία χωρίστηκε σε τρία μέρη. Στο πρώτο ο Γιώργος Νταλάρας τραγούδησε πέντε τραγούδια του Τσιτσάνη, στο δεύτερο ο Αντώνης Καλογιάννης τραγούδησε Μίκη Θεοδωράκη, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, ενώ στο τρίτο ακούσαμε το Βασίλη Τσιτσάνη να τραγουδά μια ανθολογία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, έχοντας στο πλευρό του την Ελένη Γεράνη. Ιστορική ήταν η στιγμή όταν ο Τσιτσάνης με τον Θεοδωράκη τραγούδησαν μαζί το «Κάποια μάνα αναστενάζει».
Κάποτε, βλέπετε, θεωρούσαμε τον πολιτισμό ανάγκη κι όχι πολυτέλεια. Κάποτε θεωρούσαμε ότι ο πολιτισμός ήταν η ίδια μας η ψυχή, το Είναι μας και όχι κάτι «έξω» από εμάς που ως περιττό (με την έννοια του αντίθετου από το «αναγκαίο») ανάγονταν στην κατηγορία του πολυτελούς! Όλα αυτά … «κάποτε»! Ο Γιώργος, λοιπόν, για αρκετά χρόνια - και ειδικά για το θέατρο της Κοκκινιάς του - προσέφερε τις προσωπικές αμοιβές των συναυλιών του εκεί, ώστε να δημιουργηθεί και με τη δική του συμβολή, το σημερινό ανοιχτό θέατρο που όλοι θαυμάζουμε. Το Κατράκειο θέατρο της Νίκαιας, που κατασκευάστηκε το 1984 και είναι χωρητικότητας 5.500 θέσεων! Κι αυτό, θεωρούμε πως έγινε, όχι από ελεημοσύνη αλλά από ευγνωμοσύνη κι ανταπόδοση στην γειτονιά που γεννήθηκε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου