Feitico: πορτογαλική λέξη η οποία σημαίνει μαγεία, γοητεία, το άψυχο αντικείμενο στο οποίο αποδίδονται υπερφυσικές ιδιότητες.
Το φετίχ λοιπόν, έχει μαγικές ιδιότητες. Και ποια είναι η μέγιστη από αυτές τις ιδιότητες; Μα φυσικά το ότι η ύπαρξη του μου επιτρέπει να φτάσω στον οργασμό κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Χωρίς αυτό ο οργασμός μου είναι αδύνατος.
Καταρχήν, φετιχιστικά αντικείμενα μπορεί να είναι μέρη του σώματος του ερωτικού συντρόφου (πόδι, στόμα, στήθος, μαλλιά). Όμως, μπορεί και αντικείμενα τα οποία απλώς σχετίζονται με το σώμα του ερωτικού συντρόφου (παπούτσια, σκουφάκι κλπ). Προκύπτει έτσι ο φετιχισμός του πέλματος του ποδιού, του ρούχου, της μυρωδιάς, της θέασης κλπ. Έτσι το φετιχιστικό αντικείμενο αφορά σε μετάθεση μιας ερωτογενούς ζώνης από το σώμα στο φετιχιστικό (μερικό) αντικείμενο.
Ποια είναι όμως η λειτουργία του; Γιατί ορισμένοι άνθρωποι «δημιουργούν» ένα φετίχ; Ποια ανάγκη τους έρχεται να «καλύψει»;
Το φετίχ, ως ένα άψυχο αντικείμενο, σημαίνει κάτι, συμβολίζει κάτι. Έχει μια σημασία, ένα νόημα. Δηλαδή, είναι ένα σημαίνον. Ένα σημαίνον το οποίο λείπει από την μητέρα και αυτό αποτελεί την έλλειψη της. Αυτή η έλλειψη σε εκείνη θα με οδηγήσει στο να στραφώ στην γλώσσα για να αναζητήσω το σημαίνον που λείπει. Το σημαίνον αυτό είναι τόσο άγνωστο σε μένα όσο και αφηρημένο. Ωστόσο το αναζητώ μέσα στην γλώσσα αφού η μητέρα δεν το έχει. Αυτή την παραδοχή – αναζήτηση την αποκαλούμε ευνουχισμό. Χάριν του ευνουχισμού ξεκινάμε την αναζήτηση, κινητοποιούμαστε μέσα στον κόσμο. Ζούμε προσπαθώντας να «αποκτήσουμε» το αντικείμενο που λείπει από την μητέρα και αυτό συνιστά την Επιθυμία μας.
Το γεγονός ότι είμαστε βέβαιοι για την ύπαρξη αυτού του ασαφούς, απροσδιόριστου, αφηρημένου αλλά σίγουρα Αντικειμένου της Επιθυμίας μας είναι κρίσιμο για την ζωή μας. Για «το νόημα» που έχει η τελευταία. Ζούμε για να ανακαλύψουμε αυτό το χαμένο αντικείμενο. Η φαντασιακή ύπαρξη και η αναζήτηση προς εύρεση αυτού του αντικειμένου είναι «το νόημα», «ο σκοπός» (το τέλος), «ο προορισμός» της, κατά τα άλλα, μίζερης ζωής μας. Αυτό το αντικείμενο συγκεντρώνει πάνω του όλη την μαγεία του κόσμου. Και μόλις το βρούμε τι συμβαίνει;
Τότε είναι η στιγμή που το «επανατοποθετούμε» στην μητέρα. Έτσι, τώρα ξεκινάει ο Έρωτας μας μαζί της. Το αντικείμενο ονομάζεται φετίχ και είναι υποκατάστατο του φαλλού που τάχα έχει χαθεί από την μητέρα. Με άλλα λόγια, ενώ ο φαλλός είναι κάτι το απροσδιόριστο, το αφηρημένο και η χρησιμότητα του για το υποκείμενο είναι ότι «καλλιεργεί» την Επιθυμία η οποία είναι ζωτική για το τελευταίο, το φετίχ αποτελεί ένα υποκατάστατο πολύ συγκεκριμένο και προσδιορισμένο αντικείμενο που σηματοδοτεί την έναρξη της απόλαυσης για το υποκείμενο. Η ύπαρξη του στηρίζεται στην πεποίθηση – διάψευση του ευνουχισμού ότι η μητέρα έχει τον φαλλό. Έτσι, ο φετιχισμός συνιστά μια διαστροφή.
Ο άνδρας – ο αρσενικός, καταρχήν, απολαμβάνει, ικανοποιείται η ψυχή του, όταν η σύντροφος του ανταποκρίνεται σε ένα υπόδειγμα. Ένα υπόδειγμα πολύ – πολύ συγκεκριμένο και οριοθετημένο. Πρόκειται για ένα υπόδειγμα που απαιτεί την ύπαρξη μιας μικρής, πολύ μικρής, λεπτομέρειας. Μιας λεπτομέρειας που βρίσκεται εκτός του σώματος του και ανήκει στο σώμα του συντρόφου – παρτενέρ του. Αυτό είναι το φετίχ. Ο αρσενικός αρκείται στο φετίχ. Όταν λέμε «του αρκεί» εννοούμε ότι «του φτάνει» για να την ερωτευθεί. Το φετίχ σηματοδοτεί την έναρξη της απόλαυσης του και όχι της Επιθυμίας του. Κάνοντας δικό του το φετίχ «κατέχει την μητέρα».
Ποια όμως, ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες είναι η μητέρα; Μα εκείνη που έχει το φετίχ! Έτσι όταν κάνει κάποιος δικό του το φετίχ «κατέχει» την μητέρα η οποία βέβαια, είναι πλήρης, χωρίς έλλειψη αφού έχει το υποκατάστατο του φαλλού που είναι το φετίχ. Μέσω του Έρωτα η μητέρα και ο άνδρας – αρσενικός γίνονται Ένα.
Ο αρσενικός λοιπόν, επιστρέφει στην πρωταρχική του απόλαυση μέσω του φετίχ.
Η γυναίκα – θηλυκή όμως δεν οδηγείται στην απόλαυση της από ένα φετίχ. Για αυτήν ισχύει ότι «για να απολαύσεις είναι απαραίτητο να αγαπάς». Αυτή είναι μια αληθινή ανάγκη της θηλυκής πλευράς και θα μπορούσαμε να γράψουμε την ακολουθία: μιλάει, αγαπάει, απολαμβάνει. Η υστερική επιβεβαιώνει ότι από την πλευρά της δεν είναι δυνατή η απόλαυση παρά μονάχα αν υπάρχουν λόγια, και κατά προτίμηση λόγια αγάπης.
Έτσι, χωρίς αγάπη δεν υπάρχει απόλαυση για την γυναίκα.
Ο ξεχωρισμός ανάμεσα στην απόλαυση και στην αγάπη είναι φαινόμενο που χαρακτηρίζει την αρσενική πλευρά του άντρα και αποτελεί την υποβάθμιση, ή τον εκχυδαϊσμό αν προτιμάτε, της ερωτικής ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου