Αγαπάω τις κλαμένες, ωραίες γυναίκες, που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα.
Αγαπώ σε τούτον τον κόσμο ό, τι κλαίει, γιατί μοιάζει με μένα.
Αυτά δήλωνε ο Νίκος ο Καββαδίας, σε ηλικία 19 ετών σε ένα αδημοσίευτο ποίημα του με τίτλο «Αγαπάω».
Αυτοί του οι στίχοι αντιπροσωπεύουν κι εμένα. Πράγματι, σ’ όλη μου την ζωή αγάπησα ό,τι κλαίει. Και το αγάπησα, ναι, γιατί μοιάζει εμένα. Πράγματι κλαίμε, και μάλιστα, μερικές φορές, δεν ντρεπόμαστε καν για αυτό. Το κλάμα μας μαρτυρά το εύθραυστο της συνείδησης μας. Είναι όμοιο με τον μύθο του Σοφού και της Πεταλούδας. Πρόκειται για τον Σοφό που ονειρεύεται ότι είναι Πεταλούδα και όταν ξυπνάει δεν γνωρίζει αν είναι ένας Σοφός που ονειρεύτηκε ότι είναι Πεταλούδα ή μια Πεταλούδα που ονειρεύτηκε ότι είναι Σοφός.
Τούτος ο μύθος που μας φανερώνει την εναλλαξιμότητα του Πραγματικού και του Ονειρικού κόσμου, αποτελεί επίσης έναν ποιητικό υπαινιγμό για την ευθραυστότητα της ταυτότητας μας.
Τούτος ο μύθος είναι όπως το κλάμα.
Αυτό το «σπάσιμο» των ταυτίσεων μου έφερνε κλάμα στα μάτια μου, κάθε φορά που άκουγα το κομμάτι «Στου Μπελαμή το Ουζερί». Κάθε φορά έφερνα στην μνήμη μου την εικόνα του Γρηγόρη Μπιθικώτση, που είχα δει εκεί στην Ερτ, στα 1976, να τραγουδά το κομμάτι του Βίρβου καθισμένος σταυροπόδι σε ένα τραπεζάκι του Μουσικού Καφενείου, να πίνει το ουζάκι του, να καπνίζει το τσιγάρο του και να τραγουδά το κομμάτι. Μια ανατριχίλα στο δέρμα και ένα δάκρυ πλημμύριζε τα μάτια. Ένα θλιμμένο άσμα.
Ο Κώστας Βίρβος, στην δεκαετία του ΄60, «τα τσούζει» συχνά. Το «παλληκάρι το χλωμό το πικραμένο» γυρνάει από μπαρ σε μπαρ και πίνει. Το ποτό απελευθερώνει την ψυχή από την συνείδηση. Τώρα ο στιχουργός γράφει με περισσότερη ευχέρεια. Τα στιχάκια του «κατέβαιναν» με μεγάλη άνεση. Τότε το αυτί του ακούει ένα ρεφρέν από ένα Γαλλικό τραγούδι: Μπελ – Αμί (bel ami στα ελληνικά «ωραίος φίλος»). Το άκουσμα αυτό αρέσει στον Βίρβο. Αυτή την γαλλική φράση την «κάνει» ένα ελληνικό όνομα γένους αρσενικού: Μπελαμής. Με κεντρικό θέμα τον Μπελαμή, λοιπόν, προσθέτοντας τα προσωπικά του βιώματα, γράφει ένα από τα πιο όμορφα και διαχρονικά τραγούδια, το οποίο «ντύνεται» από την μουσική του Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Του «Μπελαμή το ουζερί» ήταν ένα από τα τραγούδια που ακούστηκαν τον Μάρτη του 1976 στη θρυλική «Μουσική βραδιά» του Γιώργου Παπαστεφάνου, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Οι αφηγήσεις του Γιώργου Παπαστεφάνου, που συνοδεύουν την ανάρτηση του τραγουδιού στο κανάλι του στο Youtube, είναι χαρακτηριστικές:
«Παράλληλα τότε, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με την ιδιότητα πια και του συνθέτη, άρχισε να ηχογραφεί και μια σειρά από δικά του τραγούδια, που βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση. Ένα απ’ αυτά «Του Μπελαμή το ουζερί» σε στίχους Κώστα Βίρβου. Όταν το 1976 με την Δάφνη Τζαφέρη αφιερώναμε στον Γρηγόρη Μπιθικώτση μια Μουσική βραδιά, το σκηνικό του Μπελαμή που φτιάξαμε στο στούντιο έδειχνε ένα σκέτο καφενέ, εντελώς διαφορετικό από το εντυπωσιακό παλιό στέκι του Πειραιά, που φέρει το ίδιο όνομα. Τότε ακόμη στην τηλεόραση, ο στα Γρηγόρης είχε την άδεια να ανάψει το τσιγάρο του».[1]
[1] Για όσους δεν μπορούν να δουν το βίντεο, η διεύθυνση είναι: https://www.youtube.com/watch?v=nbYY-FCLT-o&t=149s
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου