Σκέφτομαι. Πάντα σκέφτομαι. Δεν υπάρχει στιγμή της ημέρας που δεν σκέφτομαι. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν ακόμα και όταν κοιμάμαι σκέφτομαι!
Τι τα θες, μόνο εφόσον σκέφτομαι νιώθω ότι υπάρχω. Η σκέψη με βοηθάει να ελέγχω το Είναι μου, το περιβάλλον μου. Εγώ και η σκέψη μου κανονίζουμε το πεπρωμένο μου. Αυτό που θα συμβεί εξαρτάται από μένα. Εγώ ορίζω αυτά που θα μου συμβούν. Και τα ορίζω μέσω της σκέψης μου: «αν πράξω αυτό τότε θα συμβεί εκείνο. Θα συμβεί μεν αλλά ίσως αν έπραττα αντίθετα τότε το αποτέλεσμα που θα έφερνα να ήταν καλύτερο. Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι τα πράγματα θα κυλήσουν όπως μέχρι τώρα. Αν όμως μπει και αυτή η παράμετρος στην εξίσωση τότε εγώ πρέπει να λειτουργήσω κατά αυτόν τον τρόπο ώστε να φέρω το αποτέλεσμα που επιδιώκω. Τελικά, τι τα θες, ο ίδιος ο άνθρωπος κανονίζει το μέλλον του!»
Οφείλω να είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου. Δεν γίνεται να αφεθώ και να με κάνει εκείνος ότι θέλει. Είμαι περήφανος γιατί ξέρω ποιος είμαι και τι θέλω. Δεν έχω ανάγκη κανέναν. Ας είμαι καλά στην υγεία μου και δεν έχω να φοβηθώ τίποτε και κανέναν.
Δεν είμαι όπως εκείνη. Για κοίταξε την, αυτήν που στέκεται απέναντι μου και με κοιτά με έναν τρόπο σαν να με ρωτά «με θέλεις;». Κοίταξε την, προσπαθεί, επιδιώκει να με κάνει να την θέλω! Μου μιλά, με προκαλεί με τον τρόπο της. Προσπαθεί να γίνει η αιτία της δικής μου επιθυμίας. Νομίζει, η ανόητη, ότι είμαι εκείνος που έχει κάποια έλλειψη και θέλει να γίνει εκείνη το συμπλήρωμα μου. Που να ξέρει ότι εγώ ποτέ δεν ζητάω τίποτε γιατί δεν έχω ανάγκη τίποτε και κανέναν. Είμαι αυτάρκης. Και ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο; Αν ποτέ υποχωρήσω, αν της δείξω ότι όντως την θέλω τότε είναι που δεν θα με πλησιάσει ποτέ. Θα απομακρυνθεί για να αναγκαστώ να «την πάρω από πίσω»! Άλλωστε, όπως μου είπε και ο φίλος μου είναι ψυχρή γυναίκα. Δεν νιώθεις καμιά ζεστασιά κοντά της. Σιγά μην την ερωτευτώ κιόλας τέτοια που είναι. Άλλωστε, εγώ είμαι ερωτευμένος με εκείνη που με χώρισε και τώρα, καθώς έμαθα, «τα έχει» με τον φίλο μου. Αυτή μάλιστα. Άξιζε τον κόπο να την ερωτευτεί κανείς.
Πω πω, ξεχάστηκα. Έχω ραντεβού με τον ψυχαναλυτή μου. Τελευταία αναρωτιέμαι τι τον θέλω τον ψυχαναλυτή αφού, είμαι βέβαιος, ότι μπορώ να λύσω τα προβλήματα μου μόνος μου. Δεν χρειάζομαι τον Άλλο.
Τέλος πάντων, ας ετοιμαστώ να πάω. Όμως έχω ώρα ακόμα, γιατί να αρχίσω να ετοιμάζομαι από τώρα; Και αν αργήσω και λίγο δεν χάθηκε ο κόσμος, βρε αδελφέ!
Από την άλλη έχω και την μάνα μου. Εκείνη ονειρευότανε για μένα να με δει επιτυχημένο με τον δικό της τρόπο. Ε, όχι κακούργα, δεν θα γίνω αυτό που εύχεσαι για μένα. Όπως βλέπεις ακολουθώ τον δικό μου δρόμο στην ζωή. Δικιά μου είναι η ζωή και πορεύομαι σύμφωνα με τα δικά μου γούστα και όχι με τα δικά σου. Τ’ ακούς, μητέρα;
Κοίτα πως περνάει η ώρα! Ανάθεμα, πρέπει να τρέξω. Δεν θα προλάβω την συνεδρία. Τι μαλάκας είμαι και όλο καθυστερώ και μετά βιάζομαι. Βαρέθηκα αυτή την ιστορία.
Τρέχω τώρα να συναντήσω τον αναλυτή μου. Τι παράξενος άνθρωπος. Τι να θέλει άραγε από μένα; Ποιος ξέρει! Με βρίσκει άραγε φυσιολογικό ή μήπως όχι; Κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά του, κάθε φορά που κάνει μια παρατήρηση, με αγχώνει. Είναι παράξενο αυτό το συναίσθημα που μου δημιουργεί αυτός ο άνθρωπος. Ξέρει τόσα πολλά πράγματα για μένα και θα ήθελα πολύ να του αρέσω ως χαρακτήρας. Άραγε του αρέσω; Λες, πράγματι, να θέλει να πηγαίνω στην συνεδρία ή με βαριέται; Μα τι είναι όλα τούτα που σκέφτομαι! Νιώθω να λέω όσα θα έλεγε η τύπισσα που έχω απέναντι μου. Αυτή επιθυμεί να την θέλει ο Άλλος. Εγώ, το είπαμε, είμαι αυτάρκης. Δεν δίνω δεκάρα αν με θέλει ή όχι ο Άλλος.
Μόνο με αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον αναλυτή, μου έρχονται όλα αυτά τα λόγια και τα λέω. Μόνο αυτός, με την στάση του και τα λεγόμενα του, με κάνει να δίνω χώρο, εντός μου, στην επιθυμία του Άλλου. Είναι η πρώτη φορά που σκέφτομαι την έλλειψη που έχει ο Άλλος και συγχρόνως είναι η πρώτη φορά που θέλω να είμαι αυτός που θα συμπληρώσει την έλλειψη του Άλλου. Αυτό το «θέλω» που είπα φανερώνει τελικά και την δική μου έλλειψη ή αν προτιμάτε, επιθυμία. Φαίνεται ότι όταν είμαι μαζί του δεν είμαι αυτάρκης. Ποιος ξέρει τι μου συμβαίνει μαζί του!
Κατά την διάρκεια της συνεδρίας, καμιά φορά, σωπαίνω και δεν μιλώ. Πάω να σκεφτώ λίγο για αυτό σωπαίνω. Ε, τότε ακούω την φωνή του: «Μιλήστε, παρακαλώ, μιλήστε ελεύθερα, πείτε ό,τι σας έρχεται στο μυαλό».
Μα είναι δυνατόν! Πως μπορώ να μιλήσω χωρίς να σκέφτομαι; Μπούρδες και αρλούμπες θα λέει το στόμα μου, δεν το καταλαβαίνει; Μα τι θέλει να ακούει, επιτέλους; Μπούρδες και αρλούμπες; Έχει γούστο! Τι παράξενος άνθρωπος που είναι αυτός ο αναλυτής! Μα τον σέβομαι, τον εκτιμώ και, γιατί όχι, τον αγαπάω!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου