Ο Λύκος εντός μας …

 

 «Όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους δύο ψυχές, δύο  υπάρξεις, κρύβουν στο σώμα τους το θεϊκό και το διαβολικό, το μητρικό και το πατρικό αίμα, η ικανότητα για ευτυχία και η ικανότητα για δυστυχία συνυπάρχουν, το ίδιο αντιφατικές και συνδεδεμένες όπως ο άνθρωπος και ο λύκος μέσα στον Χάρρυ. Ο διχασμός σε λύκο και άνθρωπο, σε ένστικτο και πνεύμα, με τον οποίο ο Χάρρυ προσπαθεί να κάνει τη μοίρα του κατανοητή είναι μία πολύ χονδροειδής απλούστευση, ένας βιασμός του αληθινού για χάρη μιας ευνόητης, αλλά λαθεμένης ερμηνείας της αντίφασης που ανακαλύπτει μέσα του αυτός ο άνθρωπος και που φαίνεται να είναι η πηγή των όχι λιγοστών βασάνων του. Ο Χάρρυ βρήκε μέσα του έναν “‘άνθρωπο”, δηλαδή έναν κόσμο από σκέψεις και αισθήματα, από πολιτισμό, από εξημερωμένη και εξαγνισμένη φύση, αλλά βρήκε επίσης μέσα του έναν “λύκο” δηλαδή έναν σκοτεινό κόσμο ενστίκτων, αγριότητας, σκληρότητας, μιας όχι εξαγνισμένης αλλά ακατέργαστης φύσης. Παρά τον φαινομενικά τόσο σαφή διαχωρισμό της ύπαρξης του σε δύο σφαίρες εχθρικές μεταξύ τους, έχει γνωρίσει κατά καιρούς ευτυχισμένες στιγμές, όταν ο λύκος και ο άνθρωπος είχαν καλές σχέσεις».

Ο λυκάνθρωπος Χάρυ, θέλει να πεθάνει! Η μάχη με το Είναι του, γίνεται ανυπόφορη και κάθε φορά που δεν την αντέχει θέλει να δραπετεύσει. Μια πόρτα, που αρκεί να την ανοίξει και να "πετάξει" μακριά. Όχι, δεν μπορεί να το κάνει. Πάντα κάτι τον σταματάει.

Πάντα ο άνθρωπος τιθασεύει τον λύκο και μετά μετρά τα τραύματα, από τα κοφτερά του δόντια.

Όταν η απώθηση λειτουργεί µε επιτυχία, αποσύρει από την συνείδηση όσα προκαλούν την ενοχή απομακρύνοντας ευχές που κρίνονται απαράδεκτες, οπότε σβήνει και το συναίσθημα της ενοχής που τις συνοδεύει. ‘Έτσι γίνεται η τιθάσευση του λύκου.  

Βέβαια, στο σύστημα του ασυνειδήτου οι παιδικές επιθυμίες δεν απαλείφονται. Κρατούν καλά οι επενδύσεις των απωθημένων. Όμως αφού για το ασυνείδητο «παράνομο» και «απαγορευμένο» δεν υπάρχουν, δεν υπάρχει στο πεδίο του και η ενοχή. Ο λύκος εντός μας δεν είναι κάποια ενοχή. Ο λύκος που μας τραυματίζει με τα κοφτερά του δόντια δεν είναι η ενοχή αλλά η ανάγκη τιμωρίας του Εγώ μας. «Δεν ησυχάζω, με θερίζουν οι επιθυμίες μου!», είπε μια αναλυόμενη περιγράφοντας τον λύκο που ξεσκίζει τα σωθικά της. Το Υπερεγώ είναι εκείνο που μας «δείχνει» τι να επιθυμούμε. Ναι, πρώτα μας το δείχνει και μετά μας τιμωρεί που το επιθυμήσαμε. Πρώτα μας δείχνει το αντικείμενο: λέει «σου απαγορεύεται το σεξ με την μητέρα». Είτε «σου απαγορεύεται να επιθυμήσεις τα μπούτια της αδελφής σου». Μέσω της απαγόρευσης σου υποδεικνύει το αντικείμενο. Εσύ, ως Εγώ, επιθυμείς αυτό που σου απαγορεύτηκε και αμέσως μετά επιδιώκεις την τιμωρία για αυτές σου τις επιθυμίες. Για αυτό νιώθεις τις επιθυμίες σου να σε «θερίζουν». Η ικανοποίηση που σου προσφέρει η τιμωρία δεν είναι άλλη από την λύτρωση και την εξιλέωση μέσω της προσωπικής οδύνης.

       Η άποψη ότι οι παραβάσεις πρέπει να εξισορροπούνται από τον πόνο που προκαλείται στον παραβάτη έχει παραμείνει ένα βασικό δόγμα της δυτικής ηθικής σκέψης. Πράγματι, η πεποίθηση είναι αρκετά ισχυρή, ώστε οι άνθρωποι μπορεί μερικές φορές να προκαλέσουν πόνο στον εαυτό τους προκειμένου να εξισορροπήσουν τις κακοποιήσεις τους.

 "Ο λύκος της στέπας", είναι από εκείνα τα βιβλία που θα το βρεις αδιάφορο στα 20, θα σε προβληματίσει στα 25 και θα το νιώσεις τελικά στα 30. Ο Έσσε, έγραψε ένα αληθινό μαργαριτάρι για την Τέχνη της ψυχανάλυσης, αντανακλώντας την κρίση που πέρασε ο ίδιος, στα μέσα της δεκαετίας του ’20. Πανίσχυροι συσχετισμοί και σύμβολα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αναβλύζουν. Μοναδικά παρουσιάζονται οι άπειρες διαφορετικές πόρτες, που οδηγούν στα βάθη της ψυχής μας.