Βασικό αξίωμα: «η αλήθεια έχει δομή μυθοπλασίας»

Κάθε φορά που μιλάμε αρθρώνουμε μια λέξη δίπλα στην άλλη. Κατά αυτόν τον τρόπο παράγουμε μια συνεκτική φράση. Η φράση αναφέρεται σε κάτι. Αυτό το κάτι το ονομάζουμε αναφερόμενο. Αυτό παράχθηκε από την διαδικασία της άρθρωσης μιας λέξης με μια άλλη. Παράχθηκε εκείνη την στιγμή που έγινε η άρθρωση των λέξεων. Πριν να μιλήσουμε δεν υπήρχε. Δημιουργήθηκε εκείνη την στιγμή, με την άρθρωση των λέξεων τις οποίες επιλέξαμε κατάλληλα (το «κατάλληλα» σημαίνει ανάλογα με αυτό στο οποίο θέλουμε να αναφερθούμε, ανάλογα δηλαδή, με το αναφορικό που θα δημιουργήσουμε), μέσα από το σύμπαν της γλώσσας την οποία διαθέτουμε. Θέλουμε, επιθυμούμε να δημιουργήσουμε ένα αναφορικό. Αυτό σημαίνει ότι προϋπάρχει σε μας έλλειψη ύπαρξης αναφερομένου και γι αυτό καλούμαστε να το δημιουργήσουμε μέσω των επιλεγμένων και κατάλληλα αρθρωμένων λέξεων παρμένων μέσα από το συμβολικό σύμπαν της γλώσσας. Αυτό το «αναφερόμενο» είναι λάθος να το συγχέουμε με το πραγματικό αναφερόμενο που στέκει απέναντι μας. Αυτό που στέκει απέναντι μας και υποπίπτει στις αισθήσεις μας είναι το πράγμα. Ανήκει στο Πραγματικό. Είναι, ακριβώς, εκεί για να αποτελέσει το αίτιο που θα μας «σπρώξει» να μιλήσουμε. Την στιγμή που θα το αντιληφθούμε θα δημιουργηθεί η επιθυμία να μιλήσουμε για αυτό. Να «αναφερθούμε» σε αυτό. Δανειζόμαστε, λοιπόν, τις λέξεις μας, μία-μία προσεκτικά, από την γλώσσα μας, τις αρθρώνουμε μεταξύ τους, και φτιάχνοντας μια συνεκτική φράση «καλύπτουμε» την επιθυμία μας (την έλλειψη μας, πάει να πει) να αναφερθούμε στο πράγμα. Έχουμε, έτσι, την αυταπάτη ότι οικειοποιηθήκαμε (αφού καταφέραμε να «ονοματίσουμε») το πράγμα. Νομίζουμε, δηλαδή, ότι υπάρχει απόλυτη αντιστοιχία πράγματος και αναφερομένου. Όμως, η αλήθεια είναι ότι με την άρθρωση των λέξεων «κατασκευάσαμε» εμείς ένα αναφερόμενο προκειμένου να καλύψουμε την έλλειψη μας (την επιθυμία μας) η οποία έγινε αντιληπτή άμα τη εμφανίσει του Πράγματος. Η συνεκτικότητα της άρθρωσης των λέξεων, η συνεκτικότητα της φράσης παράγει αυτό το «ανθρώπινο» αναφερόμενο. Αυτό το αναφερόμενο υποκαθιστά, τώρα, στην αντίληψη μας το Πράγμα που ήταν αντιληπτό από μας πριν αρχίσουμε να μιλάμε. Αυτή η υποκατάσταση μας δημιουργεί την πεποίθηση της αληθινής αντιστοίχισης «ανθρώπινου» αναφερομένου και Πράγματος, εντός μας. Όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αν υπάρχει αλήθεια, δεν είναι αντιστοιχία της λέξης και του Πράγματος, είναι εσωτερικευμένη στο λέγειν, δηλαδή στην άρθρωση. Με αυτήν την έννοια, την ώρα που αρθρώνουμε μια λέξη πλάι σε μια άλλη «αδειάζουμε» το νόημα του Πραγματικού αναφορικού (δηλαδή, του Πράγματος) και το «γεμίζουμε» με το νόημα του δικού μας, του Ανθρώπινου αναφορικού. Την στιγμή του «αδειάσματος» το αναφορικό είναι κενό. Υπαρκτή είναι η γλώσσα, η συμβολική τάξη, οι λέξεις. Η άρθρωση των λέξεων θα μας βοηθήσει στην στο «γέμισμα», δηλαδή στην «δημιουργία» του «ανθρώπινου» αναφορικού μας. Έτσι, τώρα, και μετά την συνεκτική άρθρωση των λέξεων πλάθουμε την φαντασίωση μας. Αυτή πλέον, έρχεται και υποκαθιστά, στην αντίληψη μας, το λεγόμενο «γεγονός». Για τους ανθρώπους, λοιπόν, η Φαντασίωση υποκαθιστά το Γεγονός μέσω της χρήσης του Συμβολικού (της γλώσσας). Έτσι, η φαντασίωση δημιουργείται στον τόπο του Άλλου. Πρόκειται για τον τόπο που «ζει» και «κατοικεί» η γλώσσα. Το αξίωμα της ψυχανάλυσης ότι «η αλήθεια έχει δομή μυθοπλασίας» υπονοεί ότι η ομιλία οδηγεί, αναπόδραστα, σε αποτελέσματα μυθοπλασίας κατά τον τρόπο που περιέγραψα.