Ο Άλλος και η "πρόσληψη" του από την ψύχωση

Είπαμε ότι στην νεύρωση το αντικείμενο α τοποθετείται στον τόπο του Άλλου από τον νευρωτικό, «παραδίνεται» στην γλώσσα, με σκοπό να ζητηθεί μέσω του αιτήματος – και έτσι καθίσταται χαμένο αντικείμενο για τον άνθρωπο. Είναι ο άνθρωπος που έχει την έλλειψη. Είναι αυτός (ο άνθρωπος, το υποκείμενο της γλώσσας) που επιθυμεί. Ο Άλλος (με το άλφα κεφαλαίο) είναι ο «θεός» του που καλείται – μέσω του αιτήματος - να καλύψει το άδειο, το κενό του. Αυτό που χάνεται για τον νευρωτικό παραμένει στο Πραγματικό και ονομάζεται Απόλαυση. Η απόλαυση απαγορεύεται (από + αγόρευση) από τον Άλλον. Την θέση της απαγορευμένης απόλαυσης παίρνει το εκάστοτε αντικείμενο α που οδηγεί στον τόπο του Άλλου (στην φαντασίωση). Κατά αυτόν τον τρόπο ο νευρωτικός καθιστά τον χωρισμένο από τον εαυτό Άλλο πραγματικό. Έτσι, ονομάσαμε την νεύρωση ως την κλινική δομή της Ομολογίας της ύπαρξης του Άλλου ή, με άλλα λόγια, την Ομολογία της επιθυμίας.

Είπαμε επίσης, ότι και στην διαστροφή ο Άλλος είναι χωρισμένος από τον εαυτό, όπως και στην νεύρωση, με την διαφορά ότι το αντικείμενο α προσποιείται ότι είναι ο ίδιος ο διεστραμμένος και άρα προσποιείται ότι ο ίδιος αποτελεί το χαμένο αντικείμενο για τον Άλλον. Με αυτόν τον τρόπο ο Άλλος δεν είναι πια πλήρης, έχει κενό. Είναι επιθυμών. Παύει να είναι Άλλος με το άλφα κεφαλαίο. Γίνεται ένας «άλλος» με το άλφα μικρό. Παύει να ναι  ο «θεός» τον οποίο ο νευρωτικός πρέπει, οφείλει να δοξάζει και να υπηρετεί. Ως Άλλος (με το άλφα κεφαλαίο) διαψεύδεται από τον διεστραμμένο. Αυτός ο άλλος δύναται να απολαμβάνει. Η απόλαυση δεν είναι τόσο απαγορευμένη για τον διεστραμμένο όσο για τον νευρωτικό. Ο διεστραμμένος την προσκομίζει στην ανάλυση. Νιώθει, βεβαίως, ενοχή γι αυτό αλλά το κάνει. Έτσι, πλέον αποκαθηλώνεται η εκτίμηση που έχει ο νευρωτικός για τον Άλλον. Γίνεται ένας άλλος, απλός, καθημερινός, όμοιος με τον ίδιο. Ο μικρός άλλος, πια, γίνεται αντικείμενο χλευασμού και ειρωνείας από τον διεστραμμένο στον βαθμό που επιχειρεί να το «παίξει» μεγάλος άλλος (με το Α κεφαλαίο). Με αυτόν τον τρόπο ονομάζουμε την διαστροφή ως την κλινική δομή της Διάψευσης του Άλλου.

Το κοινό στοιχείο και στις δύο παραπάνω δομές είναι ότι: ο Άλλος είναι χωρισμένος από τον άνθρωπο και ως εκ τούτου υπάρχει χαμένο αντικείμενο και για τις δύο δομές.

Αντίθετα, στην ψύχωση ο Άλλος δεν είναι χωρισμένος από τον άνθρωπο. Το αντικείμενο α δεν είναι χαμένο. Είναι παρόν. Βρίσκεται στην διάθεση του ψυχωτικού. Ο τελευταίος, δεν το παρέδωσε ποτέ. Το έχει. Ως εκ τούτου ο ψυχωτικός δεν επιθυμεί. Δεν πρόκειται για έναν εν ελλείψει άνθρωπο. Ο Άλλος υπάρχει για τον ψυχωτικό αλλά δεν είναι χωρισμένος από την απόλαυση του Πραγματικού. Έτσι, για την ψύχωση ο ‘Άλλος είναι Πραγματικός. Η απόλαυση δεν έχει ίχνος απαγόρευσης για εκείνον. Αντίθετα, ταυτοποιείται στον τόπο του Άλλου. Ο Άλλος απολαμβάνει το σώμα του ψυχωτικού. Έτσι γίνεται αντιληπτός από τον τελευταίο. Αν λοιπόν, ο νευρωτικός είναι ο άνθρωπος που κυριαρχείται από την γλώσσα, αν είναι εκείνος που η γλώσσα έχει απόλυτη εξουσία πάνω του, αν είναι εκείνη που δίνει υπόσταση στην ύπαρξη του και αποτελεί τον «θεό» του, ο ψυχωτικός, αντίθετα, είναι εκείνος που κυριαρχεί πάνω στην γλώσσα, που την εξουσιάζει, είναι εκείνος που την χρησιμοποιεί ως το εργαλείο του. Αυτό έχει ως συνέπεια ο ψυχωτικός να μην έχει … τον «Θεό» του! Το αντικείμενο α το «τρώει» ο ψυχωτικός και μάλιστα είναι πολύ λαίμαργος μαζί του.

Θα λέγαμε λοιπόν, ότι η ψύχωση είναι εκείνη η κλινική δομή όπου ο Άλλος ούτε πρέπει να αποκατασταθεί ως πραγματικός ούτε διαψεύδεται. Αποτελεί την δομή όπου ο Άλλος είναι Πραγματικός.