Η πρακτική της ψυχανάλυσης: Η Μέθοδος

Μέθοδος. Η ψυχανάλυση είναι μία ομιλητική θεραπεία που βασίζεται στη μέθοδο του

ελεύθερου συνειρμού. Ο Ελεύθερος Συνειρμός αναφέρεται στην ανάδυση σκέψεων, συναισθημάτων και φαντασιώσεων, όταν αυτά δεν αναστέλλονται από περιορισμούς λόγω φόβου, ενοχής και ντροπής Σύμφωνα με τον θεμελιώδη κανόνα της ο αναλυόμενος καλείται να πει οτιδήποτε έρχεται στο νου του, χωρίς περιορισμούς όπως το να υπολογίζει πού τα λέει, να προσέχει πώς εκφράζεται, να ντρέπεται ή να αισθάνεται ενοχή ή άλλες ενστάσεις. Με την τήρηση του κανόνα αυτού, οι σκέψεις του αναλυόμενου μπορεί να καταλήξουν σε αναπάντεχες συσχετίσεις, σ’ αποκαλύψουν συνδέσεις με επιθυμίες και άμυνες που δεν ήταν συνειδητά προσιτές, και να οδηγηθούν σε ασυνείδητες ρίζες μέχρι τούδε ανεπίλυτων συγκρούσεων που διαμορφώνουν τις διαμοιβόμενες μεταβιβάσεις. Η Μεταβίβαση είναι η καθολική τάση του ανθρώπινου ψυχισμού να θεωρεί και να

ταυτίζει νέες καταστάσεις σύμφωνα με πρότυπα πρωταρχικών του βιωμάτων. Στην ψυχανάλυση η μεταβίβαση προκύπτει όταν ο αναλυόμενος θεωρεί τον αναλυτή ως γονική φιγούρα, με τον οποίο μπορεί ν’ αναβιώσει τις πιο σημαντικές παιδικές συγκρούσεις ή τραύματα, όπως στην αρχική σχέση παιδιού και γονιού. Ακούγοντας τους συνειρμούς αυτούς ο αναλυτής θα παραδοθεί σε μια παρόμοια ψυχική διεργασία, που ονομάζεται ελευθέρως αιωρούμενη προσοχή, όπου όσο παρακολουθεί τα λεγόμενα του αναλυόμενου άλλο τόσο παρατηρεί – κάποιες φορές ως εάν να ονειροπολεί – τους δικούς του συνειρμούς όπως αυτοί αναδύονται στην αντιμεταβίβαση. Η απαρτίωση των ποικίλων αυτών πληροφοριών αποτελεί μία εσωτερική κυρίως εργασία για τον αναλυτή, καθώς ο τελευταίος διαμορφώνει μια άποψη των μεταβιβαστικών-αντιμεταβιβαστικών περιστάσεων, που συγκλίνουν τελικώς σ’ ένα είδος

μορφολογίας που αναφαίνεται και που μπορεί να βιώνεται τόσο από τον αναλυτή όσο και από τον αναλυόμενο. Με τη βοήθεια των παρεμβάσεων του αναλυτή – συχνά ερμηνείες μεταβίβασης του τι παίζεται στο εδώ και τώρα της συνεδρίας – θα προκύψει μία νέα κατανόηση των δυσκολιών του αναλυόμενου. Η κατ’ επανάληψη εφαρμογή αυτών των νέων ενοράσεων σε πλήθος παρομοίων καταστάσεων όπου εμφανίζονται αντίστοιχες συγκρούσεις, αποτελεί τη «θεραπευτική» διεργασία, που καθιστά τον αναλυόμενο όλο και περισσότερο ικανό ν’ αναγνωρίζει τις σκέψεις που υποδαυλίζουν τις συγκρούσεις του. Η επίλυση αυτών των συγκρούσεων, η αλλαγή οπτικής

γωνίας ή η σίγασή τους θ’ απελευθερώσει το νου του αναλυόμενου από παλιές αναστολές και θα δημιουργήσει χώρο για νέες επιλογές.