Ο σεξουαλικός παρτενέρ ενός ιδεοψυχαγκαστικού υποκειμένου

Στο ιδεοψυχαναγκαστικό υποκείμενο η έλλειψη που συνιστά την επιθυμία του είναι καταργημένη. Αντί αυτής υπάρχει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, το αίτημα. Αν και αυτό δεν σημαίνει ότι το τελευταίο γίνεται ευχάριστα αποδεκτό. Για να γίνει αποδεκτό οφείλει να ναι «σαφές» και «αμετάκλητο». Αυτό ισχύει τόσο για τον εαυτό όσο και για τον Άλλο. Ο/Η παρτενέρ, ως ομιλόν υποκείμενο με επιθυμία, αποκλείεται. Η έλλειψη είναι ανυπόφορη διότι είναι μη ελέγξιμη. Στην ερώτηση της/του παρτενέρ «που θέλεις να πάμε σήμερα;» η απάντηση θα είναι «όπου θες εσύ». Αν ο άλλος επιμείνει στην ερώτηση τότε ο εκνευρισμός είναι προ των πυλών. Όλο το πρόβλημα είναι εκείνο το καταραμένο ρήμα που χρησιμοποιήθηκε: «θέλεις». Αυτή η λεξούλα που υποδηλώνει επιθυμία. Αυτή η λέξη τροφοδοτεί το μίσος του ιδεοψυναγκαστικού. Μισεί την λέξη και τον φορέα της. Μισεί το στόμα που την εξέφρασε. Είτε αυτό είναι το δικό του είτε του Άλλου. «Θέλω» σημαίνει επιθυμία. Επιθυμία σημαίνει έλλειψη. Έλλειψη σημαίνει μη πληρότητα. Απουσία πληρότητας σημαίνει μη έλεγχος. Αυτό είναι αδιανόητο για το ψυχαναγκαστικό υποκείμενο. Η ετερότητα είτε του εαυτού είτε του Άλλου τροφοδοτεί το μίσος που θα εκφραστεί ως εκνευρισμός. Έτσι, εδώ έχουμε να κάνουμε συχνά με μια μασκαράτα της επιθυμίας του. Για να δώσω ένα παράδειγμα αυτής της μασκαράτας της επιθυμίας θα υποθέσω ότι έχω να κάνω με έναν ιδεοψυχαναγκαστικό άνδρα. Ποια γυναίκα ερωτεύεται; Ποια γυναίκα μπορεί (επιτρέπει στο στόμα του) να δηλώσει ότι «θέλει»; Είτε εκείνη που «έχει τις γάμπες της Γκρέττα Γκάρμπο σε συνδυασμό με το πρόσωπο της Μέριλυν Μονρόε παράλληλα το στήθος της Λιζ Τέηλορ αλλά πάντα με το σώμα της Μόνικα Μπελούτσι το οποίο όλον πρέπει να συμπληρώνεται με τα μάτια … του Ρόμπερτ Ρέντφορντ!» Όπως καταλαβαίνουμε πρόκειται για μια ανύπαρκτη γυναίκα.   

Είτε μια πολύ συγκεκριμένη γυναίκα, την οποία μάλιστα και διεκδικεί με σχετική ευχαρίστηση, αλλά που…δεν είναι ελεύθερη! Ανήκοντας σε κάποιον άλλο άνδρα η συγκεκριμένη δεν θα «του τα πρήζει» (ή «δεν θα του σπάει τα αρχ…δια», χρησιμοποιείται και αυτή η φράση) με τα «θέλω» της, τα οποία στα αυτιά του ακούγονται, βεβαίως, ως απαιτήσεις.

Συμπέρασμα: ο ιδεοψυχαναγκαστικός μου ερωτεύεται την ανύπαρκτη γυναίκα. Θέλει το αδύνατον. Το ανέφικτο. Μόνο απέναντι στην ανύπαρκτη, την ανέφικτη μπορεί (του επιτρέπει) να χάσει τον έλεγχο (διότι έρωτας = χάνω τον έλεγχο).

Σε ότι αφορά την σεξουαλική πράξη, ο έλεγχος είναι και εκεί παρών. Καταρχήν δεν μπορεί να λάβει χώρα το σεξ στην περίπτωση που δεν έχει προγραμματισθεί από το ίδιο το υποκείμενο. Θα «φάει» ώρες σκέψης προκειμένου να καταστρώσει το πρόγραμμα, το σχέδιο. Στην συνέχεια και καθόλη την διάρκεια της πράξης αποκλείεται να απωλέσει συνείδηση «εντός αυτής». Το «χάσιμο» είναι απαγορευτικό. Αποκλείεται να «χαθεί» ακούγοντας μουσική (αν κάτι τέτοιο επιδιώκει η τέχνη τόσο το χειρότερο για την ίδια, την τέχνη εννοώ!), αποκλείεται να «χαθεί» βλέποντας μια ταινία είτε μια θεατρική παράσταση, αποκλείεται να "χαθεί" κάνοντας σεξ.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του ιδεοψυχαναγκαστικού άνδρα που μέσα στον γενικό προγραμματισμό (το σχέδιο του, ντε) είχε συμπεριληφθεί και ένα τηλεφώνημα ενός φίλου του προς εκείνον ακριβώς την ώρα που είχε υπολογίσει ότι θα συνευρεθεί με την «καλή του» σεξουαλικά, και δη εφόσον η σεξουαλική πράξη θα είχε «προχωρήσει». «Παίρνει τα μέτρα του» ο άνθρωπος για το ενδεχόμενο που το σεξ θα τον συνέπαιρνε τόσο ώστε να «χαθεί» μέσα σε αυτό. Το τηλεφώνημα θα λειτουργούσε ως ξυπνητήρι! Τι νομίζετε! Έχει βάσανα το σεξ! Για αυτό, ίσως ο αυνανισμός είναι προτιμητέος! Έλα όμως, που με το σεξ … γνωρίζεις κόσμο! Τι να κάνουμε: ουδέν κακόν αμιγές καλού!