Ξύπνησα κακόκεφος, άσε με …

ΝΕΦΗ. Νόημα και χρήση της κακοδιαθεσίας που κυριεύει το υποκείμενο με αφορμή ποικίλες περιστάσεις.

Η κακοκεφιά πηγάζει από τη ζήλια, τη ματαιοδοξία μας, είναι μια δυσαρέσκεια με τον εαυτό μας, που το βάρος της το μεταφέρουμε στους άλλους: «Πέστε μου έναν άνθρωπο που, όντας κακόκεφος, διαθέτει αρκετή εντιμότητα ώστε να αποκρύπτει την κατάστασή του. Να την υφίσταται ολομόναχος, χωρίς να καταστρέφει τη χαρά των άλλων γύρω του!» Ο άνθρωπος αυτός, προφανώς, δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά. Γιατί η κακοκεφιά δεν είναι παρά ένα μήνυμα. 

Μην μπορώντας να είμαι έκδηλα ζηλιάρης χωρίς δυσάρεστα επακόλουθα - ανάμεσα σ’ αυτά και η γελοιοποίηση - μεταθέτω τη ζήλια μου. Εκθέτω ένα παράγωγο, μετριασμένο, σχετικά ανολοκλήρωτο αποτέλεσμα τής ζήλιας, που όμως η αληθινή του αίτια δε δηλώνεται ποτέ ανοιχτά: ανίκανος να κρύψω την πληγή αλλά και μην τολμώντας να διακηρύξω το αίτιό της, συμβιβάζομαι. Φαλκιδεύω το περιεχόμενο, χωρίς να αποποιούμαι τη μορφή.

Αποτέλεσμα αυτής της συναλλαγής είναι το κέφι, που προσφέρεται για ανάγνωση ως δείκτης ενός σημείου: εδώ πρέπει να διαβάσετε (ότι κάτι δεν πάει καλά): βάζω απλώς το πάθος μου πάνω στο τραπέζι, αλλά επιφυλάσσομαι να ξεδιπλώσω αργότερα το πακέτο, ανάλογα με τις περιστάσεις: είτε για να ξεσκεπαστώ (μέσω μιας «εξήγησης»), είτε για να καλυφθώ. (Το κέφι είναι ένα βραχυκύκλωμα μεταξύ της διάθεσης και του σημείου).

Η κακοκεφιά είναι αυτό: ένα χονδροειδές σημείο, ένας επονείδιστος εκβιασμός. Υπάρχουν, ωστόσο, πιο λεπτοκαμωμένα νέφη. Όλες οι λεπτές σκιές πού περνούν πάνω από τη σχέση - τα αίτιά τους είναι παροδικά και ασταθή - αλλάζουν τον φωτισμό, τη φωτεινότητα. Μονομιάς εμφανίζεται ένα άλλο τοπίο, αναδύεται μια ανάλαφρη σκοτεινή μέθη. Το νέφος τότε σημαίνει πια τούτο και μόνο: κάτι μου λείπει.