Επιθυμώ να αυτοκτονήσω …!

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ. Στο ερωτικό πεδίο εμφανίζεται συχνά η τάση αυτοκτονίας, η οποία μπορεί να προκληθεί από ένα τίποτε.

Η παραμικρή πληγή μου γεννά την επιθυμία να αυτοκτονήσω. Αν το καλοσυλλογιστείς, η ερωτική αυτοκτονία δεν κάνει επιλογή κινήτρων. Η σκέψη της ερωτικής αυτοκτονίας είναι ανάλαφρη: είναι μια σκέψη εύκολη, απλή, ένα είδος αστραπιαίας άλγεβρας που το έχω ανάγκη τη δεδομένη στιγμή του λόγου μου. Δεν προσδίδω καμιά συμπαγή υπόσταση στη σκέψη αυτή, δεν προβλέπω το βαρύ σκηνικό, τις ευτελείς συνέπειες τού θανάτου: καλά - καλά δεν ξέρω ούτε πως θ’ αυτοκτονήσω.

Πρόκειται απλώς για μιά φράση που τη θωπεύω μελαγχολικά, ένα τίποτε όμως αρκεί για να με αποσπάσει απ’ αυτήν: «Και ό άνθρωπος που επί τρία τέταρτα τής ώρας σκεφτόταν πως θα βάλει τέρμα στη ζωή του, πήδησε ξαφνικά σε μια καρέκλα για να ψάξει στη βιβλιοθήκη του τον τιμοκατάλογο των κρυστάλλων Σαίν-Γκομπέν».

Μερικές φορές, κάτω από το έντονο φως ενός τιποτένιου περιστατικού, παρασυρμένος από την απήχηση που αυτό γεννά μέσα μου, βλέπω τον εαυτό μου μονομιάς πιασμένο στη φάκα, ακινητοποιημένο μέσα σε μια απίθανη κατάσταση (τοπίο): υπάρχουν μόνο δύο έξοδοι (ή να... ή να...) και είναι και οι δυο μανταλωμένες κι από τις δυο μεριές: δεν μπορώ παρά να σωπάσω.

Τότε ακριβώς έρχεται η σκέψη της αυτοκτονίας και με σώζει, γιατί αυτήν μπορώ να την εκφράσω λεκτικά (και δεν παραλείπω να το κάνω). Έτσι ξαναγεννιέμαι, ντύνω τη σκέψη αυτή με τα χρώματα τής ζωής, είτε για να τη στρέψω επιθετικά εναντίον του αγαπημένου αντικειμένου (πολύ γνωστός εκβιασμός), είτε για να σμίξω φαντασματικά μαζί του μέσα στη σφαίρα τού θανάτου («θα κατεβώ στον τάφο για να κουρνιάσω πάνω σου»).

Μετά από συζητήσεις, οι σοφοί αποφάνθηκαν ότι τα ζώα δεν αυτοκτονούν: το πολύ - πολύ ορισμένα - άλογα, σκυλιά - να επιθυμούν να ακρωτηριαστούν. Ωστόσο, υπάρχει μια ευγένεια που σφραγίζει κάθε αυτοκτονία: «Λένε πως υπάρχει μια ευγενής ράτσα άλογων, νομίζω Απαλούζα[i] την λένε, που όταν έχουν πυρώσει και καταπονηθεί πολύ, μπήγουν τα δόντια από ένστικτο και ανοίγουν μια τους φλέβα, για να μπορέσουν να ανασάνουν πιο ελεύθερα. Το ίδιο νιώθω κι εγώ πολύ συχνά: θα ’θελα να τρυπήσω μια φλέβα μου για να εξασφαλίσω την αιώνια ελευθερία».

---

[i] Τα Απαλούζα προέρχονται από την περιοχή γύρω από τον ποταμό Παλούζ στις βόρειες Η.Π.Α. Σήμερα τα Απαλούζα εκτρέφονται στις δυτικές περιοχές των Η.Π.Α και του Καναδά και ιδιαιτέρως στην περιοχή της Αλπέρτα, όπου η εκτροφή γίνεται από τους Ινδιάνους Κρι.