Είμαι υποτελής, εξαρτιέμαι …

ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Σχήμα στο οποίο η κοινή γνώμη βλέπει την υπαρκτική συνθήκη του ερωτευμένου υποκειμένου, που το αντιλαμβάνεται ως υπόδουλο στο αγαπημένο αντικείμενο.

Ο μηχανισμός της ερωτικής υποτέλειας προϋποθέτει μιαν απροσμέτρητη ασημαντότητα. Γιατί η εξάρτηση, για να εκδηλωθεί στην καθαρότητά της, πρέπει να διαλάμπει στις πιο καταγέλαστες περιστάσεις και να αποβεί, ένεκα μικροψυχίας, ανομολόγητη: η αναμονή ενός τηλεφωνήματος αποτελεί, ας πούμε, δείγμα μιας πολύ χοντρής εξάρτησης* πρέπει να την εκλεπτύνω απεριόριστα. Αδημονώ, λοιπόν, μπροστά στη φλυαρία που οι κουτσομπόλες έχουν στήσει στο φαρμακείο, και που αναστέλλει την επιστροφή μου κοντά στη συσκευή, στην οποία είμαι υποδουλωμένος. Και καθώς αυτό το τηλεφώνημα, που δε θέλω να χάσω, όλο και θα μου προσφέρει κάποια καινούρια αφορμή να υποταχθώ, θα ’λεγε κανείς ότι δρω ενεργητικά ώστε να διαφυλάξω τον ίδιο το χώρο της εξάρτησης, και να επιτρέψω στην εξάρτηση αυτή να λειτουργήσει: είμαι τρελός από εξάρτηση, αλλά και - άλλο αγκάθι - ταπεινωμένος γι’ αυτή μου την τρέλα.

(Αν αποδέχομαι την εξάρτηση, είναι γιατί αυτή αποτελεί για μένα ένα μέσο να σημάνω τη ζήτησή μου. Στο ερωτικό πεδίο, η ασημαντότητα δεν είναι «αδυναμία» ούτε κάτι το «γελοίο»: είναι ένα ισχυρό σημείο: όσο πιο ασήμαντο είναι, τόσο περισσότερα σημαίνει και τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται ως δύναμη. Είναι ακριβώς έτσι και στην ηθική διαστροφή.)

Στον άλλον αποδίδεται ένα υψηλότερο ενδιαίτημα, ένας Όλυμπος, όπου αποφασίζονται τα πάντα κι απ’ όπου τα πάντα κατέρχονται σέ μένα. Μερικές φορές αυτές οι κάθοδοι αποφάσεων είναι κλιμακωμένες, καθώς ο άλλος βρίσκεται, κι αυτός, υποδουλωμένος σε μια βαθμίδα εξουσίας που τον υπερβαίνει. Έτσι, εγώ γίνομαι διπλά υποτελής: αυτού που αγαπώ κι εκείνου από τον οποίον εξαρτάται αυτός που αγαπώ. Τότε αρχίζω να φουρκίζομαι. Γιατί η ανώτερη απόφαση, της οποίας το έσχατο και καταπλακωμένο, θα ’λεγες, αντικείμενο είμαι εγώ, μού φαίνεται αυτή τη φορά τελείως άδικη: δε βρίσκομαι πιά στο χώρο της Μοιραιότητας τον οποίο, ως σωστό τραγικό υποκείμενο, είχα διαλέξει για τον εαυτό μου. Περιήλθα στο ιστορικό στάδιο κατά το οποίο η αριστοκρατική εξουσία είχε αρχίσει να δέχεται τα πρώτα πλήγματα των δημοκρατικών διεκδικήσεων:

«Δεν υπάρχει λόγος να είμαι εγώ αυτός που, κτλ.»

(Η επιλογή των διακοπών, με το περίπλοκο ημερολόγιο τους, στο τάδε ή δείνα δίκτυο όπου τυχαίνει να μετέχω, ευνοεί καταπληκτικά αυτές τις πρώτες διεκδικήσεις.)